อิสยาห์ 6
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1ในปีที่กษัตริย์อุสซียาห์สิ้นพระชนม์ ข้าพเจ้าเห็นพระผู้เป็นเจ้านั่งบนบัลลังก์สูงตระหง่าน ชายเสื้อคลุมของพระองค์แผ่เต็มพระวิหาร
1Des Jahres, da der König Usia starb, sah ich den Herrn sitzen auf einem hohen und erhabenen Stuhl, und sein Saum füllte den Tempel.
2เหนือพระองค์มีเหล่าเสราฟยืนอยู่ แต่ละตนมีปีกหกปีก สองปีกปิดหน้า สองปีกปิดเท้า และอีกสองปีกใช้บิน
2Seraphim standen über ihm; ein jeglicher hatte sechs Flügel: mit zweien deckten sie ihr Antlitz, mit zweien deckten sie ihre Füße, und mit zweien flogen sie.
3ตนหนึ่งร้องเรียกอีกตนหนึ่งว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ พระยาห์เวห์แห่งกองทัพ! ทั้งแผ่นดินเต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์ของพระองค์!”
3Und einer rief zum andern und sprach: Heilig, heilig, heilig ist der HERR Zebaoth; alle Lande sind seiner Ehre voll!
4เสียงร้องนั้นทำให้ฐานของธรณีประตูสั่นสะเทือน และควันก็เต็มพระวิหาร
4daß die Überschwellen bebten von der Stimme ihres Rufens, und das Haus ward voll Rauch.
5ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าถึงคราววิบัติแล้ว! ข้าพเจ้าพินาศแล้ว เพราะข้าพเจ้าเป็นคนที่ริมฝีปากแปดเปื้อน และอยู่ท่ามกลางประชาชนที่ริมฝีปากแปดเปื้อน เพราะตาข้าพเจ้าได้เห็นพระราชา พระยาห์เวห์แห่งกองทัพ!”
5Da sprach ich: Weh mir, ich vergehe! denn ich bin unreiner Lippen und wohne unter einem Volk von unreinen Lippen; denn ich habe den König, den HERRN Zebaoth, gesehen mit meinen Augen.
6แล้วเสราฟตนหนึ่งบินมาหาข้าพเจ้า ในมือถือถ่านไฟที่ใช้คีมคีบมาจากแท่นบูชา
6Da flog der Seraphim einer zu mir und hatte eine glühende Kohle in der Hand, die er mit der Zange vom Altar nahm,
7เสราฟแตะปากข้าพเจ้าด้วยถ่านนั้นแล้วบอกว่า “สิ่งนี้แตะริมฝีปากของเจ้าแล้ว ความผิดของเจ้าถูกเอาออกไป และบาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”
7und rührte meinen Mund an und sprach: Siehe, hiermit sind deine Lippen gerührt, daß deine Missetat von dir genommen werde und deine Sünde versöhnt sei.
8ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพระผู้เป็นเจ้าถามว่า “เราจะส่งใครไป? ใครจะไปให้พวกเรา?” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่ ส่งข้าพเจ้าไปเถิด!”
8Und ich hörte die Stimme des Herrn, daß er sprach: Wen soll ich senden? Wer will unser Bote sein? Ich aber sprach: Hier bin ich; sende mich!
9พระองค์กล่าวว่า “จงไปบอกประชาชนนี้ว่า ‘พวกเจ้าฟังแล้วฟังอีก แต่ไม่เข้าใจ มองแล้วมองอีก แต่ไม่รับรู้’
9Und er sprach: Gehe hin und sprich zu diesem Volk: Höret, und verstehet's nicht; sehet, und merket's nicht!
10จงทำให้ใจของประชาชนนี้ด้านชา ทำให้หูของพวกเขาตึง และปิดตาของพวกเขา เพื่อพวกเขาจะไม่เห็นด้วยตา ไม่ได้ยินด้วยหู ไม่เข้าใจด้วยใจ ไม่หันกลับมาและได้รับการรักษา”
10Verstocke das Herz dieses Volkes und laß ihre Ohren hart sein und blende ihre Augen, daß sie nicht sehen mit ihren Augen noch hören mit ihren Ohren noch verstehen mit ihrem Herzen und sich bekehren und genesen.
11ข้าพเจ้าถามว่า “พระผู้เป็นเจ้า จะนานเท่าไร?” พระองค์ตอบว่า “จนกว่าเมืองต่างๆ จะร้าง ไม่มีผู้อยู่อาศัย บ้านเรือนไม่มีคนอยู่ แผ่นดินร้างเปล่าไปหมด
11Ich aber sprach: HERR, wie lange? Er sprach: Bis daß die Städte wüst werden ohne Einwohner und die Häuser ohne Leute und das Feld ganz wüst liege.
12พระยาห์เวห์จะขับผู้คนไปไกล และมีที่ร้างมากมายในแผ่นดิน
12Denn der HERR wird die Leute fern wegtun, daß das Land sehr verlassen wird.
13แม้จะเหลืออยู่หนึ่งในสิบ ส่วนนั้นก็จะถูกเผาผลาญอีก เหมือนต้นเทเรบินธ์และต้นโอ๊กที่เมื่อตัดแล้วยังเหลือตอ เชื้อสายบริสุทธิ์จะเป็นตอของมัน”
13Und ob der zehnte Teil darin bleibt, so wird es abermals verheert werden, doch wie eine Eiche und Linde, von welchen beim Fällen noch ein Stamm bleibt. Ein heiliger Same wird solcher Stamm sein.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.