ปฐมกาล 31
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1ยาโคบได้ยินลูกชายของลาบันพูดกันว่า“ยาโคบเอาทุกอย่างที่เป็นของพ่อเราไปความมั่งคั่งทั้งหมดนี้เขาได้มาจากของของพ่อเรา”
1Laban ih caanawk mah, Pa ih hmuennawk boih Jakob mah lak king pongah, vaihi anih loe hmuenmaenawk hoi angraeng boeh, tiah thuih ih lok to Jakob mah thaih.
2ยาโคบสังเกตว่าสีหน้าของลาบันที่มีต่อเขาไม่เหมือนเดิม
2Jakob mah Laban to khet naah, canghni ih baktiah mikhmai pan ai boeh, tito panoek.
3พระยาห์เวห์กล่าวกับยาโคบว่า“กลับไปดินแดนของบรรพบุรุษและญาติของเจ้าแล้วเราจะอยู่กับเจ้า”
3Angraeng mah Jakob khaeah, Nam pa ohhaih prae hoi nangmah ih acaeng kaminawk khaeah amlaem ah; kai mah kang oh thuih han hmang, tiah a naa.
4ยาโคบจึงส่งคนไปเรียกราเชลกับเลอาห์ออกมาที่ทุ่งซึ่งฝูงสัตว์ของเขาอยู่
4To pongah Jakob mah tuutoephaih ahmuen ah a zu Rachel hoi Leah to hoih hanah kami to patoeh.
5แล้วพูดกับพวกเธอว่า“ผมเห็นว่าสีหน้าของพ่อพวกเธอที่มีต่อผมไม่เหมือนเดิมแต่พระเจ้าของพ่อผมอยู่กับผม
5Nihnik khaeah, Nam pa ih mikhmai ka khet naah, canghni ih baktiah om ai boeh, tiah ka panoek; toe kam pa ih Sithaw mah ang oh thuih poe.
6พวกเธอรู้ว่าผมรับใช้พ่อของพวกเธออย่างสุดกำลัง
6Ka thacakhaih boih hoiah nam pa ih tok ka sak, tito nang panoek hoi.
7แต่พ่อของพวกเธอหลอกผมและเปลี่ยนค่าจ้างของผมสิบครั้งถึงอย่างนั้นพระเจ้าก็ไม่ยอมให้เขาทำร้ายผม
7Toe nam pa mah kai ang ling, ka toksakhaih atho doeh vai hato ang ling; toe kai pacaekthlaek hanah Sithaw mah pakaa pae.
8ถ้าเขาบอกว่า‘สัตว์ที่มีจุดกระจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’ฝูงทั้งหมดก็ออกลูกมีจุดกระถ้าเขาบอกว่า‘สัตว์ที่มีลายแถบจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’ฝูงทั้งหมดก็ออกลูกมีลายแถบ
8Anih mah, aem kaom tuunawk loe na toksakhaih atho ah om nasoe, tiah a thuih, to naah tuunawk loe aem oh o boih; rong kangdaek tuunawk loe ka toksakhaih atho ah om nasoe, tiah a thuih, to naah doeh tuunawk loe rong kangdaek ah tapen boih.
9พระเจ้าจึงเอาปศุสัตว์จากพ่อของพวกเธอมาให้ผม
9To pongah Sithaw mah nam pa ih tuunawk to lak moe, kai han ang paek boeh.
10ตอนฤดูผสมพันธุ์ผมมองขึ้นไปในความฝันและเห็นแพะตัวผู้ที่กำลังขึ้นทับฝูงนั้นมีลายแถบมีจุดกระและลายเทา
10Tuunawk apa cuukhaih tue phak moe, ka khet naah, tuu taenawk loe aem kaom tuu amnonawk khaeah ni apa cuuk o, tiah amang ah ka hnuk.
11ทูตของพระเจ้าพูดกับผมในความฝันว่า‘ยาโคบ’ผมตอบว่า‘ผมอยู่นี่’
11Sithaw ih van kami mah amang ah kai khaeah, Jakob, tiah ang kawk. Kai mah, Haeah ka oh, tiah ka naa.
12เขากล่าวว่า‘มองดูสิแพะตัวผู้ทุกตัวที่ขึ้นทับฝูงมีลายแถบมีจุดกระและลายเทาเพราะเราเห็นทุกอย่างที่ลาบันทำกับเจ้า
12To naah anih mah, Danh tahang ah, Tuu taenawk loe aem kaom, rong kangdaek tuu amnonawk khae khue ah ni apa cuuk o; Laban mah na nuiah sak ih hmuennawk to ka hnuk boih.
13เราเป็นพระเจ้าแห่งเบเทลที่ซึ่งเจ้าเจิมเสาหินและกล่าวคำปฏิญาณต่อเราตอนนี้ลุกขึ้นออกจากดินแดนนี้แล้วกลับไปยังดินแดนที่เจ้าเกิด’”
13Kai loe thlung na thling moe, situi na bawh pacoengah, kai khaeah lokkamhaih na sak ih, Bethel hmuen ih Sithaw ah ka oh; vaihi angthawk ah, hae prae hae caehtaak ah loe, na caeng kaminawk ohhaih prae ah amlaem ah, tiah ang thuih, tiah a naa.
14ราเชลกับเลอาห์ตอบว่า“พวกเรายังมีส่วนหรือมรดกอะไรเหลืออยู่ในบ้านพ่ออีกหรือ
14To naah Rachel hoi Leah mah anih khaeah, Kam pa im ah kaihnik mah toep han koi qawk hoi taham timaw ka tawn hoi?
15พ่อถือว่าพวกเราเป็นคนต่างถิ่นไม่ใช่หรือเขาขายพวกเราแล้วยังใช้เงินที่ได้จากพวกเราจนหมด
15Kaihnik hae prae kalah kami ah a poek, kaihnik hae zawh khue ai ah, kaihnik han paek tangcae hmuen mataeng doeh ang patoh pae king na ai maw?
16ทรัพย์สินทั้งหมดที่พระเจ้าเอามาจากพ่อเป็นของพวกเราและลูกๆเพราะฉะนั้นพระเจ้าบอกเธออย่างไรก็ทำอย่างนั้นเถอะ”
16Pa khae hoi Sithaw mah lak ih hmuennawk boih loe, aicae hoi aimacae caanawk ih hmuen ah ni oh boeh; to pongah vaihi Sithaw mah ang thuih ih baktih toengah sah ah, tiah a naa hoi.
17ยาโคบจึงลุกขึ้นให้ลูกชายกับภรรยาขึ้นอูฐ
17To pacoengah Jakob loe angthawk moe, a caanawk hoi a zu hnik to kaengkuu hrang nuiah angthuengsak.
18แล้วต้อนปศุสัตว์ทั้งหมดและเอาทรัพย์สินทั้งหมดที่สะสมไว้รวมทั้งปศุสัตว์ที่ได้มาในปัดดานอารัมออกเดินทางไปหาอิสอัคพ่อของเขาในดินแดนคานาอัน
18Padan Aram ah oh naah, a hak ih hmuennawk boih, pacah ih moinawk to a hoih boih moe, ampa Issak ohhaih Kanaan prae ah caeh o.
19ตอนนั้นลาบันออกไปตัดขนแกะราเชลจึงขโมยเทราฟิมของพ่อ
19Laban loe angmah ih tuu amui aah hanah caeh, to naah Rachel mah sakcop ih ampa imthung ih sithaw krangnawk to paquk pae ving.
20ยาโคบหลอกลาบันชาวซีเรียด้วยการหนีไปโดยไม่บอก
20Jakob mah ka cawnh ving han boeh, tiah thui pae ai, Syria kami Laban to tamquta hoiah a caehtaak.
21เขาหนีไปพร้อมกับทุกสิ่งที่มีข้ามแม่น้ำแล้วมุ่งหน้าไปยังภูเขากิเลอาด
21To pongah anih loe a tawnh ih hmuennawk boih hoiah a cawnh; angthawk moe, vapui angkat o pacoengah, Gilead mae bangah a caeh o.
22สามวันต่อมาลาบันจึงได้รับข่าวว่ายาโคบหนีไปแล้ว
22Jakob cawnh ving boeh, tito Laban mah ni thumto naah thaih.
23เขาพาญาติออกตามยาโคบเป็นระยะเดินทางเจ็ดวันและตามทันที่ภูเขากิเลอาด
23Angmah ih nawkamyanawk to kawk moe, ni sarihto thung anih to patom o, anih to Gilead maeah kae o.
24คืนนั้นพระเจ้ามาหาลาบันชาวซีเรียในความฝันและกล่าวว่า“ระวังอย่าพูดอะไรกับยาโคบไม่ว่าดีหรือร้าย”
24Syria kami Laban ih amang ah Sithaw to amtueng pae; Jakob khaeah kasae doeh kahoih doeh, lokthuih han ai ah acoe ah, tiah a naa.
25เมื่อลาบันตามยาโคบทันยาโคบตั้งเต็นท์อยู่บนภูเขาส่วนลาบันกับญาติตั้งค่ายอยู่บนภูเขากิเลอาด
25Laban mah nihcae to kae naah, Jakob loe Gilead mae ah kahni im a sak boeh; Laban hoi angmah ih nawkamyanawk doeh Gilead mae ah im to sak o.
26ลาบันพูดกับยาโคบว่า“เจ้าทำอะไรลงไปหลอกฉันแล้วพาลูกสาวของฉันหนีไปเหมือนเชลยที่ถูกชิงด้วยดาบ
26Laban mah Jakob khaeah, Tipongah hae tiah na oh loe? Kai hae nang ling moe, ka canu hnik doeh misa mah sumsen hoi pahuem moe, naeh ih kami baktiah, na caeh haih ving loe?
27ทำไมถึงหนีไปลับๆและหลอกฉันไม่ยอมบอกกันฉันจะได้ส่งเจ้าไปอย่างรื่นเริงมีเพลงมีรำมะนาและพิณ
27Tipongah kai nang ling moe, tamquta hoi na cawnh ving loe? Nang thuih soe nahaeloe, anghoehaih laa to sak moe, cingceng bohhaih, katoeng kruekhaih hoiah kang prawt han bae, tikhoe nang thui ai loe? tiah a naa.
28เจ้าก็ไม่ยอมให้ฉันจูบอำลาลูกชายกับลูกสาวของฉันเจ้าทำเรื่องโง่เขลาจริงๆ
28Tipongah ka caanawk hoi ka canunawk doeh nang moksak ai loe? Amthuhaih hoiah ni hae hmuen hae na sak.
29ฉันมีอำนาจจะทำร้ายพวกเจ้าได้แต่เมื่อคืนพระเจ้าของพ่อเจ้าเตือนฉันว่า‘ระวังอย่าพูดอะไรกับยาโคบไม่ว่าดีหรือร้าย’
29Nang han nganbawh kana kang paek thaih; toe cangduem aqum ah nam pa ih Sithaw mah kai khaeah, Kahoih doeh kasae doeh, Jakob khae lokthuih han ai ah acoe ah, tiah ang thuih pongah ni.
30เอาเถอะเจ้าอยากกลับไปเพราะคิดถึงบ้านพ่อมากแต่ทำไมถึงขโมยเทพเจ้าของฉันไป”
30Vaihi loe nam pa im to na poek boeh pongah, na caeh han angaih boeh; tikhoe kai ih sithawnawk to na paquk loe? tiah a naa.
31ยาโคบตอบลาบันว่า“เพราะผมกลัวผมคิดว่าท่านอาจใช้กำลังแย่งลูกสาวของท่านไปจากผม
31Jakob mah Laban khaeah, Na canu hnik hae tha hoi nang lomh ving tih, tiah ka poek moe, ka zit pong ni, tiah a naa.
32ถ้าท่านพบเทพเจ้าของท่านอยู่กับใครคนนั้นจะต้องตายต่อหน้าญาติของพวกเราลองตรวจดูว่ามีอะไรของท่านอยู่กับผมแล้วเอากลับไปได้เลย”ยาโคบไม่รู้ว่าราเชลขโมยไป
32Toe nang ih sithaw paqu kami na hnuk nahaeloe, anih to hing hmah nasoe; nang ih hmuen ka lak o moeng nahaeloe, aicae nawkamyanawk hmaa roe ah la ah, tiah a naa. Toe Rachel mah sakcop ih sithawnawk paquk pae ving, tito Jakob mah panoek ai.
33ลาบันเข้าไปค้นในเต็นท์ของยาโคบเต็นท์ของเลอาห์และเต็นท์ของทาสหญิงทั้งสองแต่ไม่พบจากเต็นท์ของเลอาห์เขาจึงเข้าไปในเต็นท์ของราเชล
33To pongah Laban loe Jakob ih kahni im, Leah ih kahni im hoi anih ih tamna nongpata hnik ih kahni imthung ah akunh, toe tidoeh hnu ai; Leah ih kahni imthung hoi tacawt pacoengah, Rachel ih kahni imthung ah akun let.
34ราเชลเอาเทราฟิมซ่อนไว้ในอานอูฐแล้วนั่งทับอยู่ลาบันคลำค้นทั่วเต็นท์แต่ก็ไม่พบ
34Rachel mah ampa imthung ih sithawnawk to lak moe, kaengkuu khrang khukhaih kahni thungah pacaeng, to pacoengah a nuiah anghnut thuih khoep. Laban loe kahni imthung ih hmuennawk to pakrong boih, toe tidoeh hnu ai.
35ราเชลพูดกับพ่อว่า“ท่านอย่าโกรธเลยที่ฉันลุกขึ้นต่อหน้าท่านไม่ได้เพราะฉันกำลังมีประจำเดือน”ลาบันค้นต่อแต่ก็ไม่พบเทราฟิม
35Rachel mah ampa khaeah, Ka angraeng, na hmaa ah kangdoe thai ai pongah palungphuisak hmah; athii ka hnuk pongah ni, tiah a naa. Anih loe sakcop ih krangnawk to pakrong, toe hnu ai.
36ยาโคบโกรธและโต้เถียงกับลาบันว่า“ผมทำผิดอะไรมีบาปอะไรท่านถึงไล่ตามผมอย่างดุเดือดขนาดนี้
36To naah Jakob loe palungphui moe, Laban to zoeh; tih sakpazaehaih maw ka tawnh? Tih zaehaih maw ka sak moe, nang patom? tiah a naa.
37ท่านคลำค้นข้าวของของผมจนทั่วแล้วพบของอะไรที่เป็นของบ้านท่านบ้างเอามาวางตรงนี้ต่อหน้าญาติของผมกับญาติของท่านให้พวกเขาตัดสินระหว่างเราสองคน
37Kai ih hmuennawk to na pakrong boih boeh; na imthung ih hmuen timaw na hnuk? Nam nawk amyanawk hoi kai ih kaminawk hmaa ah suem ah, mi maw katoeng, tito nihcae mah aihnik salakah lokcaek nasoe.
38ยี่สิบปีที่ผมอยู่กับท่านแกะตัวเมียกับแพะตัวเมียของท่านไม่เคยแท้งลูกและผมไม่เคยกินแกะตัวผู้จากฝูงของท่าน
38Nang khaeah saning pumphaeto ka oh; nang ih tuunawk hoi maehnawk a caa zun o vai ai; nang ih tuu tae maeto mataeng doeh ka caa vai ai.
39สัตว์ที่ถูกฉีกตายผมไม่เคยเอามาให้ท่านผมรับผิดชอบความเสียหายเองถ้ามีอะไรถูกขโมยไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืนท่านก็เรียกเอาคืนจากผม
39Nang ih tuunawk to moisannawk mah kaek vai ai; kanghmaa tuu to kai mah ka rong; khoving ah maw, khodai ah maw, tuunawk anghmat naah kai khaeah atho nang suk.
40กลางวันความแห้งแล้งแผดเผาผมกลางคืนน้ำค้างแข็งกัดกินจนนอนไม่หลับ
40To tiah kho ka sak; khodai ah ni kabae mah ang dawk moe, khoving ah kangqai mah ang koep; iih boep ai ah to tiah kho ka sak.
41ผมอยู่ในบ้านท่านยี่สิบปีรับใช้ท่านสิบสี่ปีเพื่อแลกกับลูกสาวสองคนและอีกหกปีเพื่อฝูงสัตว์ของท่านแต่ท่านเปลี่ยนค่าจ้างผมสิบครั้ง
41To tiah na im ah saning pumphaeto thung ka oh; na canu hnik hanah saning hatlai palito thung tok kang sak pae moe, saning tarukto thung na pacah ih moinawk to kang toep pae, ka toksakhaih atho vai hato nang ling.
42ถ้าพระเจ้าของพ่อผมพระเจ้าของอับราฮัมและผู้ที่อิสอัคยำเกรงไม่ได้อยู่กับผมป่านนี้ท่านคงส่งผมกลับไปมือเปล่าแล้วพระเจ้าเห็นความทุกข์ของผมและงานหนักที่ผมตรากตรำทำด้วยมือของตัวเองจึงตำหนิท่านเมื่อคืน”
42Kai khaeah kam pa ih Sithaw, Abraham ih Sithaw, Issak mah zit ih Sithaw om ai nahaeloe, bangkrai ah ni nang patoeh tangtang tih; toe Sithaw mah patangkhanghaih hoi ka ban mah sak ih tok to ang hnuk pae pongah ni, cangduem qum ah nang to ang thuitaek, tiah a naa.
43ลาบันตอบยาโคบว่า“ลูกสาวเหล่านี้ก็ลูกสาวฉันเด็กเหล่านี้ก็ลูกของฉันฝูงสัตว์ก็ของฉันทุกอย่างที่เจ้าเห็นเป็นของฉันแล้ววันนี้ฉันจะทำอะไรกับลูกสาวของฉันหรือกับลูกๆที่พวกเธอคลอดได้เล่า
43Laban mah Jakob khaeah, Hae nongpata hnik loe ka canu ni; hae nawktanawk doeh ka caa ni, hae ih moinawk doeh kai ih ni; na hnuk ih hmuennawk boih doeh kai ih ni; toe vaihniah ka canu hnik hoi nihnik mah sak hoi ih caanawk doeh kawbang maw ka naa thai tih boeh?
44มาเถอะเรามาทำพันธสัญญากันให้พันธสัญญานี้เป็นพยานระหว่างฉันกับเจ้า”
44To pongah vaihi angzo ah loe, nang hoi kai salakah lokmaihaih to sah si; to lokmaihaih loe nang hoi kai salakah hnukung ah om nasoe, tiah a naa.
45ยาโคบเอาก้อนหินก้อนหนึ่งมาตั้งขึ้นเป็นเสาหิน
45To pongah Jakob mah thlung to lak moe, tung ah a thling.
46แล้วพูดกับญาติว่า“ช่วยกันเก็บก้อนหินมา”พวกเขาจึงเอาหินมากองเป็นกองหินแล้วกินอาหารกันข้างกองนั้น
46Jakob mah angmah ih nawkamyanawk khaeah, Thlung to a laksak; nihcae mah thlung to sinh pae o moe, pakhueng o pacoengah, pakhueng ih thlung nuiah buh a caak o.
47ลาบันเรียกกองหินนั้นว่าเยการ์สหดูธาส่วนยาโคบเรียกว่ากาเลเอด
47To a hmuen to Laban mah Jegar Sahadutha, tiah ahmin paek; toe Jakob mah loe Galeed, tiah ahmin sak.
48ลาบันพูดว่า“วันนี้กองหินนี้เป็นพยานระหว่างฉันกับเจ้า”เพราะฉะนั้นจึงเรียกที่นั้นว่ากาเลเอด
48Laban mah, Vaihniah haeah pakhueng ih thlung loe nang hoi kai hnukung ah oh boeh, tiah a naa. To pongah to ahmuen to Galeed, tiah kawk o.
49และมิสปาห์เพราะเขาพูดว่า“ขอพระยาห์เวห์เฝ้าดูเราสองคนไว้เมื่อเราอยู่ห่างกัน
49Aihnik loe maeto hoi maeto kangthla ah oh hoi naah doeh, Sithaw mah toep poe nasoe, tiah a thuih pongah, Mizpah, tiah doeh kawk o.
50ถ้าเจ้าทำร้ายลูกสาวของฉันหรือแต่งงานกับผู้หญิงอื่นเพิ่มจากลูกสาวของฉันถึงไม่มีใครอยู่กับเราจงรู้ไว้ว่าพระเจ้าเป็นพยานระหว่างฉันกับเจ้า”
50Nang mah ka canu hnik hae pacaekthlaek maw, to ai boeh loe ka canu hnik nuiah zu kalah na lak tak ving cadoeh, mi mah doeh aicae hae hnu ai; toe Sithaw loe aihnik salakah hnukung ah oh, tito pahnet hmah, tiah a naa.
51ลาบันพูดกับยาโคบอีกว่า“ดูกองหินนี้และเสาหินที่ฉันตั้งไว้ระหว่างฉันกับเจ้า
51To pacoengah Laban mah Jakob khaeah, Khenah, kai hoi nang salakah sak ih, haeah pakhueng ih thlung hoi tung ah thling ih thlung hae oh.
52ขอให้กองหินนี้เป็นพยานและเสาหินนี้เป็นพยานว่าฉันจะไม่ข้ามกองหินนี้ไปหาเจ้าเพื่อทำร้ายและเจ้าก็จะไม่ข้ามกองหินกับเสาหินนี้มาหาฉันเพื่อทำร้ายเช่นกัน
52Haeah tapop ih thlung loe hnukung ah oh moe, haeah thling ih thlung doeh hnukung ah oh; nang nganbawh kana paek hanah, haeah tapop ih thlung hae ka poeng mak ai; nangmah doeh kai nganbawh kana paek hanah, haeah tapop ih thlung hae poeng hmah.
53ขอให้พระเจ้าของอับราฮัมพระเจ้าของนาโฮร์และพระเจ้าของพ่อของทั้งสองตัดสินระหว่างเรา”แล้วยาโคบก็สาบานโดยอ้างถึงผู้ที่อิสอัคพ่อของเขายำเกรง
53Abraham Sithaw, Nahor Sithaw, nihnik ampa ih Sithaw mah aihnik salakah lok takroek nasoe, tiah a naa. To pongah Jakob loe ampa Issak mah zit ih Sithaw ih ahmin hoiah lokmaihaih to a sak.
54ยาโคบถวายเครื่องบูชาบนภูเขาและเรียกญาติมากินอาหารพวกเขากินและพักค้างคืนบนภูเขา
54Jakob loe to ih mae nuiah angbawnhaih to sak moe, buhcaak hanah angmah ih nawkamyanawk to kawk; nihcae loe buhcaak o moe, mae nuiah aqum puek oh o.
55เช้าตรู่ลาบันลุกขึ้นจูบลูกชายกับลูกสาวและอวยพรพวกเขาแล้วลาบันก็ออกเดินทางกลับบ้าน
55Laban loe khawnbang khawnthaw ah angthawk moe, a caanawk hoi a canu hnik to mok pacoengah, nihcae to tahamhoihaih a paek. To pacoengah a ohhaih ahmuen ah amlaem.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.