2 พงศาวดาร 6
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1โซโลมอนกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่าจะประทับในความมืดทึบ
1Then Solomon said: The Lord promised that he would dwell in a cloud.
2ข้าพระองค์ได้สร้างพระวิหารให้เป็นที่ประทับของพระองค์ เป็นสถานที่ให้พระองค์ประทับตลอดไป”
2But I have built a house to his name, that he might dwell there for ever.
3แล้วกษัตริย์หันไปให้พรชาวอิสราเอลที่มารวมกันทั้งหมด ทุกคนยืนอยู่
3And the king turned his face, and blessed all the multitude of Israel (for all the multitude stood attentive) and he said:
4เขากล่าวว่า “ขอให้พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงเป็นที่สรรเสริญ พระองค์ตรัสกับดาวิดบิดาของข้าไว้อย่างไร ก็ทรงทำให้สำเร็จด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ดังนี้
4Blessed be the Lord the God of Israel, who hath accomplished in deed that which he spoke to David my father, saying:
5‘ตั้งแต่วันที่เรานำประชาชนของเราออกจากอียิปต์ เรายังไม่เคยเลือกเมืองใดจากทุกเผ่าของอิสราเอลเป็นที่สร้างพระวิหาร เพื่อให้นามของเราอยู่ที่นั่น และยังไม่เคยเลือกผู้ใดให้เป็นผู้นำประชาชนอิสราเอลของเรา
5From the day that I brought my people out of the land of Egypt, I chose no city among all the tribes of Israel, for a house to be built in it to my name: neither chose I any other man, to be the ruler of my people Israel.
6แต่บัดนี้เราเลือกเยรูซาเล็มให้เป็นที่ตั้งพระนามของเรา และเลือกดาวิดให้ปกครองประชาชนอิสราเอลของเรา’
6But I chose Jerusalem, that my name might be there: and I chose David to set him over my people Israel.
7ดาวิดบิดาของข้าตั้งใจจะสร้างพระวิหารเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล
7And whereas David my father had a mind to build a house to the name of the Lord the God of Israel,
8แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับเขาว่า ‘เจ้าตั้งใจสร้างพระวิหารเพื่อพระนามของเรา ความตั้งใจนี้ดีแล้ว
8The Lord said to him: Forasmuch as it was thy will to build a house to my name, thou hast done well indeed in having such a will:
9แต่เจ้าไม่ใช่ผู้ที่จะสร้างพระวิหาร บุตรชายที่เกิดจากเจ้าต่างหากจะสร้างพระวิหารเพื่อพระนามของเรา’
9But thou shalt not build the house, but thy son, who shall come out of thy loins, he shall build a house to my name.
10“พระยาห์เวห์ทรงทำตามพระดำรัสนั้นแล้ว ข้าได้ขึ้นครองราชย์แทนดาวิดบิดาของข้า นั่งบนบัลลังก์แห่งอิสราเอลตามที่พระยาห์เวห์ทรงสัญญาไว้ และสร้างพระวิหารเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล
10The Lord therefore hath accomplished his word which he spoke: and I am risen up in the place of David my father, and sit upon the throne of Israel, as the Lord promised: and have built a house to the name of the Lord God of Israel.
11ข้าได้นำหีบมาประดิษฐานไว้ในพระวิหาร หีบนี้บรรจุพันธสัญญาที่พระยาห์เวห์ทรงทำกับชาวอิสราเอล”
11And I have put in it the ark, wherein is the covenant of the Lord, which he made with the children of Israel.
12โซโลมอนยืนต่อหน้าแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ท่ามกลางชาวอิสราเอลที่มารวมกัน แล้วกางมือออก
12And he stood before the altar of the I Lord, in presence of all the multitude of Israel, and stretched forth his hands.
13เขาได้สร้างแท่นยืนทองสัมฤทธิ์ยาว 5 ศอก กว้าง 5 ศอก สูง 3 ศอก และตั้งไว้กลางลาน เขายืนบนแท่นนั้น แล้วคุกเข่าต่อหน้าที่ประชุมทั้งหมด กางมือขึ้นสู่ฟ้า
13For Solomon had made a brazen scaffold, and had set it in the midst of the temple, which was five cubits long, and five cubits broad, and three cubits high: and he stood upon it: then kneeling down in the presence of all the multitude of Israel, and lifting up his hands towards heaven,
14ทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ไม่มีพระเจ้าองค์ใดเหมือนพระองค์ทั้งในฟ้าหรือบนแผ่นดิน พระองค์ทรงรักษาพันธสัญญาและแสดงความรักมั่นคงต่อผู้รับใช้ที่ดำเนินชีวิตอยู่ต่อหน้าพระองค์ด้วยสุดใจ
14He said: O Lord God of Israel, there is no God like thee in heaven nor in earth: who keepest covenant and mercy with thy servants, that walk before thee with all their hearts:
15พระองค์ทรงรักษาสัญญาที่ประทานแก่ดาวิดบิดาของข้าพระองค์ผู้รับใช้ของพระองค์ ทรงตรัสไว้แล้วและลงพระหัตถ์ทำให้สำเร็จ ดังที่เห็นในวันนี้
15Who hast performed to thy servant David my father all that thou hast promised him: and hast accomplished in fact, what thou hast spoken with thy mouth, as also the present time proveth.
16“บัดนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ขอทรงรักษาพระสัญญาที่ประทานแก่ดาวิดบิดาของข้าพระองค์ผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘จะมีลูกหลานของเจ้านั่งบนบัลลังก์อิสราเอลต่อหน้าเราเสมอ หากบุตรหลานของเจ้าระมัดระวังการดำเนินชีวิตของตน และทำตามกฎหมายของเรา เช่นเดียวกับที่เจ้าใช้ชีวิตต่อหน้าเรา’
16Now then, O Lord God of Israel, fulfill to thy servant David my father, whatsoever thou hast promised him, saying: There shall not fail thee a man in my sight, to sit upon the throne of Israel: yet so that thy children take heed to their ways, and walk in my law, as thou hast walked before me.
17ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ขอให้พระดำรัสที่พระองค์ตรัสกับดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์เป็นจริง
17And now, Lord God of Israel, let thy word be established which thou hast spoken to thy servant David.
18“แต่พระเจ้าจะประทับกับมนุษย์บนแผ่นดินจริงหรือ แม้สวรรค์และสวรรค์ชั้นสูงสุดยังรองรับพระองค์ไม่ได้ พระวิหารที่ข้าพระองค์สร้างนี้ยิ่งรองรับพระองค์ไม่ได้
18Is it credible then that God should dwell with men on the earth? If heaven and the heavens of heavens do not contain thee, how much less this house, which I have built?
19ถึงอย่างนั้น ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงใส่พระทัยคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้รับใช้ ขอทรงฟังเสียงร้องและคำอธิษฐานที่ข้าพระองค์ทูลต่อพระพักตร์
19But to this end only it is made, that thou mayest regard the prayer of thy servant and his supplication, O Lord my God: and mayest hear the prayers which thy servant poureth out before thee.
20ขอทรงทอดพระเนตรพระวิหารนี้ทั้งกลางวันและกลางคืน สถานที่ซึ่งพระองค์ตรัสว่าจะให้พระนามของพระองค์ประทับอยู่ และขอทรงฟังเมื่อข้าพระองค์อธิษฐานหันมาทางสถานที่นี้
20That thou mayest open thy eyes upon this house day and night, upon the place wherein thou hast promised that thy name should be called upon,
21เมื่อข้าพระองค์กับชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์อธิษฐานหันมาทางนี้ ขอทรงฟังคำวิงวอนของพวกเรา โปรดสดับจากสวรรค์อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และเมื่อทรงได้ยินแล้ว ขอทรงอภัย
21And that thou wouldst hear the prayer which thy servant prayeth in it: hearken then to the prayers of thy servant, and of thy people Israel. Whosoever shall pray in this place, hear thou from thy dwelling place, that is, from heaven, and shew mercy.
22“ถ้ามีคนทำผิดต่อเพื่อนบ้าน และถูกสั่งให้สาบานเพื่อพิสูจน์เรื่องนั้น แล้วเขามาสาบานต่อหน้าแท่นบูชาของพระองค์ในพระวิหารนี้
22If any man sin against his neighbour, and come to swear against him, and bind himself with a curse before the altar in this house:
23ขอทรงสดับจากสวรรค์และทรงพิพากษาผู้รับใช้ของพระองค์ ให้คนผิดได้รับผลจากการกระทำของตน และให้คนชอบธรรมได้รับสิ่งที่สมควรตามความชอบธรรมของตน
23Then hear thou from heaven, and do justice to thy servants, so as to requite the wicked by making his wickedness fall upon his own head, and to revenge the just, rewarding him according to his justice.
24“ถ้าชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์พ่ายแพ้ศัตรูเพราะทำบาปต่อพระองค์ แล้วพวกเขากลับมาหาพระองค์ ยอมรับพระนามของพระองค์ อธิษฐานและวิงวอนต่อพระพักตร์ในพระวิหารนี้
24If thy people Israel be overcome by their enemies, (for they will sin against thee,) and being converted shall do penance, and call upon thy name, and pray to thee in this place,
25ขอทรงสดับจากสวรรค์ อภัยบาปของชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์ และนำพวกเขากลับสู่แผ่นดินที่ประทานแก่พวกเขาและบรรพบุรุษ
25Then hear thou from heaven, and forgive the sin of thy people Israel, and bring them back into the land, which thou gavest to them, and their fathers.
26“เมื่อฟ้าไม่เปิดให้ฝนตกเพราะพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ หากพวกเขาอธิษฐานหันมาทางสถานที่นี้ ยอมรับพระนามของพระองค์ และหันจากบาปเมื่อพระองค์ทรงลงโทษ
26If the heavens be shut up, and there fall no rain by reason of the sins of the people, and they shall pray to thee in this place, and confess to thy name, and be converted from their sins, when thou dost afflict them,
27ขอทรงสดับจากสวรรค์ อภัยบาปของผู้รับใช้ของพระองค์ คือชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์ ขอทรงสอนทางที่ดีให้พวกเขาดำเนิน และประทานฝนลงบนแผ่นดินที่พระองค์ประทานเป็นมรดกแก่ประชาชนของพระองค์
27Then hear thou from heaven, O Lord, and forgive the sins of thy servants and of thy people Israel, and teach them the good way, in which they may walk: and give rain to thy land which thou hast given to thy people to possess.
28“หากเกิดการกันดารอาหาร โรคระบาด พืชเหี่ยวเฉาหรือขึ้นรา ฝูงตั๊กแตนหรือหนอนกัดกินพืชในแผ่นดิน หากศัตรูมาล้อมเมืองใดของพวกเขา หรือมีภัยพิบัติหรือโรคภัยอย่างอื่น
28If a famine arise in the land, or a pestilence or blasting, or mildew, or locusts, or caterpillars: or if their enemies waste the country, and besiege the cities, whatsoever scourge or infirmity shall be upon them:
29ไม่ว่าใครคนหนึ่งหรือชาวอิสราเอลประชาชนทั้งหมดจะอธิษฐานวิงวอน เมื่อแต่ละคนรู้ถึงภัยและความทุกข์ของตนแล้วกางมือหันมาทางพระวิหารนี้
29Then if any of thy people Israel, knowing his own scourge and infirmity shall pray, and shall spread forth his hands in this house,
30ขอทรงสดับจากสวรรค์อันเป็นที่ประทับของพระองค์ อภัยและตอบแทนแต่ละคนตามการกระทำของเขา เพราะพระองค์ทรงรู้ใจเขา มีแต่พระองค์เท่านั้นที่ทรงรู้ใจมนุษย์ทุกคน
30Hear thou from heaven, from thy high dwelling place, and forgive, and render to every one according to his ways, which thou knowest him to have in his heart: (for thou only knowest the hearts of the children of men:)
31เพื่อพวกเขาจะยำเกรงพระองค์และดำเนินตามทางของพระองค์ตลอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของเรา
31That they may fear thee, and walk in thy ways all the days that they live upon the face of the land, which thou hast given to our fathers.
32“เมื่อชาวต่างชาติที่ไม่ใช่ประชาชนอิสราเอลของพระองค์เดินทางมาจากแดนไกลเพราะพระนามอันยิ่งใหญ่ พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์และพระกรที่เหยียดออกของพระองค์ แล้วอธิษฐานหันมาทางพระวิหารนี้
32If the stranger also, who is not of thy people Israel, come from a far country, for the sake of thy great name, and thy strong hand, and thy stretched out arm, and adore in this place:
33ขอทรงสดับจากสวรรค์อันเป็นที่ประทับ และทรงทำตามทุกสิ่งที่ชาวต่างชาติผู้นั้นทูลขอ เพื่อชนชาติทั้งปวงบนแผ่นดินจะรู้จักพระนามและยำเกรงพระองค์เหมือนชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์ ทั้งจะรู้ว่าพระวิหารที่ข้าพระองค์สร้างนี้เป็นที่เรียกขานด้วยพระนามของพระองค์
33Hear thou from heaven thy firm dwelling place, and do all that which that stranger shall call upon thee for: that all the people of the earth may know thy name, and may fear thee, as thy people Israel, and may know, that thy name is invoked upon this house, which I have built.
34“หากประชาชนของพระองค์ออกไปรบกับศัตรูตามทางที่พระองค์ทรงส่งพวกเขาไป และอธิษฐานต่อพระองค์โดยหันหน้ามาทางเมืองที่พระองค์ทรงเลือก และพระวิหารที่ข้าพระองค์สร้างเพื่อพระนามของพระองค์
34If thy people go out to war against their enemies, by the way that thou shalt send them, and adore thee towards the way of this city, which thou hast chosen, and the house which I have built to thy name:
35ขอทรงสดับคำอธิษฐานและคำวิงวอนจากสวรรค์ และช่วยให้พวกเขาได้รับความเป็นธรรม
35Then hear thou from heaven their prayers, and their supplications, and revenge them.
36“หากพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ เพราะไม่มีใครไม่ทำบาป และพระองค์ทรงกริ้วจนมอบพวกเขาแก่ศัตรู ซึ่งกวาดต้อนพวกเขาไปเป็นเชลยในแดนใกล้หรือไกล
36And if they sin against thee (for there is no man that sinneth not) and thou be angry with them, and deliver them up to their enemies, and they lead them away captive to a land either afar off, or near at hand,
37ถ้าพวกเขาได้สติในดินแดนที่ถูกกวาดต้อนไป กลับใจและวิงวอนต่อพระองค์ที่นั่นว่า ‘พวกเราทำบาป ทำสิ่งผิด และประพฤติชั่ว’
37And if they be converted in their heart in the land to which they were led captive, and do penance, and pray to thee in the land of their captivity, saying: We have sinned, we have done wickedly, we have dealt unjustly:
38ถ้าพวกเขากลับมาหาพระองค์ด้วยสุดใจสุดจิตในดินแดนที่ตกเป็นเชลย และอธิษฐานหันมาทางแผ่นดินที่พระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษ ทางเมืองที่พระองค์ทรงเลือก และทางพระวิหารที่ข้าพระองค์สร้างเพื่อพระนามของพระองค์
38And return to thee with all their heart, and with all their soul, in the land of their captivity, to which they were led away, and adore thee towards the way of their own land which thou gavest their fathers, and of the city, which thou hast chosen, and the house which I have built to thy name:
39ขอทรงสดับคำอธิษฐานและคำวิงวอนจากสวรรค์อันเป็นที่ประทับของพระองค์ ขอทรงให้พวกเขาได้รับความเป็นธรรม และอภัยบาปของประชาชนของพระองค์
39Then hear thou from heaven, that is, from thy firm dwelling place, their prayers, and do judgment, and forgive thy people, although they have sinned:
40“บัดนี้ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอวิงวอน ขอทรงทอดพระเนตรและสดับคำอธิษฐานที่ทูลจากสถานที่นี้
40For thou art my God: let thy eyes, I beseech thee, be open, and let thy ears be attentive to the prayer, that is made in this place.
41“ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ขอทรงลุกขึ้นมายังที่ประทับอันเป็นที่พักของพระองค์ พร้อมหีบที่แสดงถึงพระฤทธานุภาพของพระองค์ ขอให้ความรอดพ้นห่มคลุมปุโรหิตของพระองค์ และให้ผู้ที่เป็นของพระองค์ชื่นชมในความดี
41Now therefore arise, O Lord God, into thy resting place, thou and the ark of thy strength: let thy priests, O Lord God, put on salvation, and thy saints rejoice in good things.
42“ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ขออย่าทรงปฏิเสธผู้ที่พระองค์เจิมไว้ ขอทรงระลึกถึงความรักมั่นคงที่ทรงมีต่อดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์”
42O Lord God, turn not away the face of thy anointed: remember the mercies of David thy servant.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.