ירמיה 6
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)Original language
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
Freedom Bible (Thai)
1הָעִ֣זוּ׀ בְּנֵ֣י בִניָמִ֗ן מִקֶּ֙רֶב֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וּבִתְק֙וֹעַ֙ תִּקְע֣וּ שׁוֹפָ֔ר וְעַל־בֵּ֥ית הַכֶּ֖רֶם שְׂא֣וּ מַשְׂאֵ֑ת כִּ֥י רָעָ֛ה נִשְׁקְפָ֥ה מִצָּפ֖וֹן וְשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל׃
1“ลูกหลานเบนยามิน จงหนีออกจากเยรูซาเล็มไปให้พ้นภัย! เป่าแตรที่เทโคอา ชูสัญญาณที่เบธฮัคเคเรม เพราะภัยร้ายกำลังมุ่งมาจากทิศเหนือพร้อมความพินาศใหญ่หลวง
2הַנָּוָה֙ וְהַמְּעֻנָּגָ֔ה דָּמִ֖יתִי בַּת־צִיּֽוֹן׃
2เราจะทำลายธิดาศิโยนผู้งดงามและบอบบาง
3אֵלֶ֛יהָ יָבֹ֥אוּ רֹעִ֖ים וְעֶדְרֵיהֶ֑ם תָּקְע֨וּ עָלֶ֤יהָ אֹהָלִים֙ סָבִ֔יב רָע֖וּ אִ֥ישׁ אֶת־יָדֽוֹ׃
3ผู้เลี้ยงกับฝูงสัตว์ของตนจะมาหาเธอ จะตั้งกระโจมล้อมเธอทุกด้าน แต่ละคนจะเลี้ยงฝูงสัตว์ในที่ของตน”
4קַדְּשׁ֤וּ עָלֶ֙יהָ֙ מִלְחָמָ֔ה ק֖וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה בַֽצָּהֳרָ֑יִם א֥וֹי לָ֙נוּ֙ כִּי־פָנָ֣ה הַיּ֔וֹם כִּ֥י יִנָּט֖וּ צִלְלֵי־עָֽרֶב׃
4“จงเตรียมทำสงครามกับเธอ! ลุกขึ้น ให้พวกเราบุกตอนเที่ยง พวกเราถึงคราววิบัติแล้ว! วันคล้อยลง เงายามเย็นยืดยาว
5ק֚וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה בַלָּ֔יְלָה וְנַשְׁחִ֖יתָה אַרְמְנוֹתֶֽיהָ׃ ס
5ลุกขึ้น ให้พวกเราบุกตอนกลางคืน ทำลายวังของเธอ”
6כִּ֣י כֹ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּרְת֣וּ עֵצָ֔ה וְשִׁפְכ֥וּ עַל־יְרוּשָׁלִַ֖ם סֹלְלָ֑ה הִ֚יא הָעִ֣יר הָפְקַ֔ד כֻּלָּ֖הּ עֹ֥שֶׁק בְּקִרְבָּֽהּ׃
6เพราะพระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าวว่า “จงตัดต้นไม้ ก่อเนินล้อมเยรูซาเล็ม นี่คือเมืองที่ต้องรับโทษ ภายในเธอเต็มไปด้วยการกดขี่
7כְּהָקִ֥יר בַּ֙יִר֙ מֵימֶ֔יהָ כֵּ֖ן הֵקֵ֣רָה רָעָתָ֑הּ חָמָ֣ס וָ֠שֹׁד יִשָּׁ֨מַע בָּ֧הּ עַל־פָּנַ֛י תָּמִ֖יד חֳלִ֥י וּמַכָּֽה׃
7บ่อปล่อยน้ำออกมาฉันใด เธอก็ปล่อยความชั่วออกมาฉันนั้น ในเธอมีเสียงความรุนแรงและการทำลาย ความเจ็บป่วยและบาดแผลอยู่ต่อหน้าเราเสมอ
8הִוָּסְרִי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם פֶּן־תֵּקַ֥ע נַפְשִׁ֖י מִמֵּ֑ךְ פֶּן־אֲשִׂימֵ֣ךְ שְׁמָמָ֔ה אֶ֖רֶץ ל֥וֹא נוֹשָֽׁבָה׃ פ
8เยรูซาเล็ม จงรับคำตักเตือน มิฉะนั้นเราจะตีตัวห่างจากเจ้า จะทำให้เจ้ารกร้าง เป็นแผ่นดินที่ไม่มีใครอาศัย”
9כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהֹוָ֣ה צְבָא֔וֹת עוֹלֵ֛ל יְעוֹלְל֥וּ כַגֶּ֖פֶן שְׁאֵרִ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל הָשֵׁב֙ יָדְךָ֔ כְּבוֹצֵ֖ר עַל־סַלְסִלּֽוֹת׃
9พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าวว่า “พวกเขาจะเก็บผู้ที่เหลืออยู่ของอิสราเอลจนหมด เหมือนเก็บองุ่นที่เหลือตามเถา จงยื่นมือกลับไปยังตะกร้าอีก เหมือนคนเก็บองุ่น”
10עַל־מִ֨י אֲדַבְּרָ֤ה וְאָעִ֙ידָה֙ וְיִשְׁמָ֔עוּ הִנֵּה֙ עֲרֵלָ֣ה אָזְנָ֔ם וְלֹ֥א יוּכְל֖וּ לְהַקְשִׁ֑יב הִנֵּ֣ה דְבַר־יְהוָ֗ה הָיָ֥ה לָהֶ֛ם לְחֶרְפָּ֖ה לֹ֥א יַחְפְּצוּ־בֽוֹ׃
10ข้าพเจ้าจะพูดและเตือนใครให้ฟังได้? ดูเถิด หูของพวกเขาไม่ได้เข้าสุหนัต จึงฟังไม่ได้ อีกทั้งคำของพระยาห์เวห์กลายเป็นสิ่งที่พวกเขาดูหมิ่น พวกเขาไม่ยินดีในคำนั้น
11וְאֵת֩ חֲמַ֨ת יְהוָ֤ה׀ מָלֵ֙אתִי֙ נִלְאֵ֣יתִי הָכִ֔יל שְׁפֹ֤ךְ עַל־עוֹלָל֙ בַּח֔וּץ וְעַ֛ל ס֥וֹד בַּחוּרִ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי־גַם־אִ֤ישׁ עִם־אִשָּׁה֙ יִלָּכֵ֔דוּ זָקֵ֖ן עִם־מְלֵ֥א יָמִֽים׃
11เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงเต็มไปด้วยความโกรธของพระยาห์เวห์ เหนื่อยล้ากับการเก็บมันไว้ “จงเทมันลงบนเด็กตามถนน และบนกลุ่มชายหนุ่มที่รวมตัวกัน เพราะสามีและภรรยาจะถูกจับไปด้วยกัน ทั้งคนแก่และคนชราที่อายุยืน
12וְנָסַ֤בּוּ בָֽתֵּיהֶם֙ לַאֲחֵרִ֔ים שָׂד֥וֹת וְנָשִׁ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי־אַטֶּ֧ה אֶת־יָדִ֛י עַל־יֹשְׁבֵ֥י הָאָ֖רֶץ נְאֻם־יְהוָֽה׃
12บ้านของพวกเขาจะตกเป็นของคนอื่น พร้อมกับไร่นาและภรรยา เพราะเราจะยื่นมือมาต่อสู้กับผู้ที่อาศัยในแผ่นดิน” พระยาห์เวห์กล่าว
13כִּ֤י מִקְּטַנָּם֙ וְעַד־גְּדוֹלָ֔ם כֻּלּ֖וֹ בּוֹצֵ֣עַ בָּ֑צַע וּמִנָּבִיא֙ וְעַד־כֹּהֵ֔ן כֻּלּ֖וֹ עֹ֥שֶׂה שָּֽׁקֶר׃
13“ตั้งแต่คนเล็กน้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้ ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต ทุกคนหลอกลวง
14וַֽיְרַפְּא֞וּ אֶת־שֶׁ֤בֶר עַמִּי֙ עַל־נְקַלָּ֔ה לֵאמֹ֖ר שָׁל֣וֹם׀ שָׁל֑וֹם וְאֵ֖ין שָׁלֽוֹם׃
14พวกเขารักษาบาดแผลของชนชาติของเราอย่างลวก ๆ พูดว่า ‘ความสงบสุข ความสงบสุข!’ ทั้งที่ไม่มีความสงบสุข
15הֹבִ֕ישׁוּ כִּ֥י תוֹעֵבָ֖ה עָשׂ֑וּ גַּם־בּ֣וֹשׁ לֹֽא־יֵב֗וֹשׁוּ גַּם־הַכְלִים֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ לָכֵ֞ן יִפְּל֧וּ בַנֹּפְלִ֛ים בְּעֵת־פְּקַדְתִּ֥ים יִכָּשְׁל֖וּ אָמַ֥ר יְהוָֽה׃ ס
15เมื่อทำสิ่งน่ารังเกียจ พวกเขาละอายบ้างไหม? ไม่เลย ไม่ละอายสักนิด หน้าแดงไม่เป็นด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น พวกเขาจะล้มลงในหมู่คนที่ล้ม เมื่อเรามาลงโทษ พวกเขาจะถูกโค่นลง” พระยาห์เวห์กล่าว
16כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֡ה עִמְדוּ֩ עַל־דְּרָכִ֨ים וּרְא֜וּ וְשַׁאֲל֣וּ׀ לִנְתִב֣וֹת עוֹלָ֗ם אֵי־זֶ֨ה דֶ֤רֶךְ הַטּוֹב֙ וּלְכוּ־בָ֔הּ וּמִצְא֥וּ מַרְגּ֖וֹעַ לְנַפְשְׁכֶ֑ם וַיֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נֵלֵֽךְ׃
16พระยาห์เวห์กล่าวว่า “จงยืนที่ทางต่าง ๆ และมองดู ถามหาทางเก่าแก่ ‘ทางที่ดีอยู่ที่ไหน?’ แล้วเดินไปตามนั้น พวกเจ้าจะพบที่พักให้จิตใจ แต่พวกเขาพูดว่า ‘พวกเราจะไม่เดินไปตามนั้น’
17וַהֲקִמֹתִ֤י עֲלֵיכֶם֙ צֹפִ֔ים הַקְשִׁ֖יבוּ לְק֣וֹל שׁוֹפָ֑ר וַיֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נַקְשִֽׁיב׃
17เราตั้งคนเฝ้ายามไว้เหนือพวกเจ้า บอกว่า ‘จงฟังเสียงแตร!’ แต่พวกเขาพูดว่า ‘พวกเราจะไม่ฟัง!’
18לָכֵ֖ן שִׁמְע֣וּ הַגּוֹיִ֑ם וּדְעִ֥י עֵדָ֖ה אֶת־אֲשֶׁר־בָּֽם׃
18เพราะฉะนั้น ชนชาติทั้งหลาย จงฟัง ชุมนุมชนเอ๋ย จงรู้ว่ามีอะไรอยู่ในหมู่พวกเขา
19שִׁמְעִ֣י הָאָ֔רֶץ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י מֵבִ֥יא רָעָ֛ה אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה פְּרִ֣י מַחְשְׁבוֹתָ֑ם כִּ֤י עַל־דְּבָרַי֙ לֹ֣א הִקְשִׁ֔יבוּ וְתוֹרָתִ֖י וַיִּמְאֲסוּ־בָֽהּ׃
19แผ่นดินเอ๋ย จงฟัง! เราจะนำภัยร้ายมาถึงชนชาตินี้ เป็นผลจากความคิดของพวกเขา เพราะไม่ฟังถ้อยคำของเรา และปฏิเสธข้อบัญญัติของเรา
20לָמָּה־זֶּ֨ה לִ֤י לְבוֹנָה֙ מִשְּׁבָ֣א תָב֔וֹא וְקָנֶ֥ה הַטּ֖וֹב מֵאֶ֣רֶץ מֶרְחָ֑ק עֹלֽוֹתֵיכֶם֙ לֹ֣א לְרָצ֔וֹן וְזִבְחֵיכֶ֖ם לֹא־עָ֥רְבוּ לִֽי׃ ס
20จะนำกำยานจากเชบาและอ้อยหอมจากแผ่นดินไกลมาให้เราทำไม? เราไม่ยอมรับเครื่องบูชาเผาของพวกเจ้า ไม่พอใจเครื่องบูชาของพวกเจ้า”
21לָכֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְנִ֥י נֹתֵ֛ן אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה מִכְשֹׁלִ֑ים וְכָ֣שְׁלוּ בָ֠ם אָב֨וֹת וּבָנִ֥ים יַחְדָּ֛ו שָׁכֵ֥ן וְרֵע֖וֹ וְאָבָֽדוּ׃ פ
21เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์กล่าวว่า “จงฟัง เราจะวางสิ่งกีดขวางให้ชนชาตินี้สะดุด พ่อกับลูกจะสะดุดด้วยกัน เพื่อนบ้านกับมิตรสหายจะพินาศ”
22כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֛ה עַ֥ם בָּ֖א מֵאֶ֣רֶץ צָפ֑וֹן וְג֣וֹי גָּד֔וֹל יֵע֖וֹר מִיַּרְכְּתֵי־אָֽרֶץ׃
22พระยาห์เวห์กล่าวว่า “ดูเถิด ชนชาติหนึ่งมาจากแผ่นดินทางเหนือ ชนชาติใหญ่จะถูกปลุกขึ้นจากสุดปลายแผ่นดิน
23קֶ֣שֶׁת וְכִיד֞וֹן יַחֲזִ֗יקוּ אַכְזָרִ֥י הוּא֙ וְלֹ֣א יְרַחֵ֔מוּ קוֹלָם֙ כַּיָּ֣ם יֶהֱמֶ֔ה וְעַל־סוּסִ֖ים יִרְכָּ֑בוּ עָר֗וּךְ כְּאִישׁ֙ לַמִּלְחָמָ֔ה עָלַ֖יִךְ בַּת־צִיּֽוֹן׃
23พวกเขาถือธนูและหอก โหดร้าย ไร้เมตตา เสียงคำรามเหมือนทะเล พวกเขาขี่ม้า ทุกคนจัดแถวเหมือนนักรบเข้าศึก มาต่อสู้กับเจ้า ธิดาศิโยน”
24שָׁמַ֥עְנוּ אֶת־שָׁמְע֖וֹ רָפ֣וּ יָדֵ֑ינוּ צָרָה֙ הֶחֱזִיקַ֔תְנוּ חִ֖יל כַּיּוֹלֵדָֽה׃
24พวกเราได้ยินข่าวแล้ว มืออ่อนแรง ความปวดร้าวจับพวกเราไว้ เจ็บเหมือนหญิงกำลังคลอด
25אַל־תֵּֽצְאוּ֙ הַשָּׂדֶ֔ה וּבַדֶּ֖רֶךְ אַל־תֵּלֵ֑כוּ כִּ֚י חֶ֣רֶב לְאֹיֵ֔ב מָג֖וֹר מִסָּבִֽיב׃
25อย่าออกไปในทุ่งหรือเดินตามทาง เพราะดาบของศัตรูและความหวาดกลัวอยู่ทุกด้าน
26בַּת־עַמִּ֤י חִגְרִי־שָׂק֙ וְהִתְפַּלְּשִׁ֣י בָאֵ֔פֶר אֵ֤בֶל יָחִיד֙ עֲשִׂ֣י לָ֔ךְ מִסְפַּ֖ד תַּמְרוּרִ֑ים כִּ֣י פִתְאֹ֔ם יָבֹ֥א הַשֹּׁדֵ֖ד עָלֵֽינוּ׃
26ธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้า จงสวมผ้ากระสอบ เกลือกกลิ้งในขี้เถ้า! คร่ำครวญเหมือนสูญเสียลูกชายคนเดียว ร่ำไห้อย่างขมขื่นที่สุด เพราะผู้ทำลายจะมาถึงพวกเราอย่างฉับพลัน
27בָּח֛וֹן נְתַתִּ֥יךָ בְעַמִּ֖י מִבְצָ֑ר וְתֵדַ֕ע וּבָחַנְתָּ֖ אֶת־דַּרְכָּֽם׃
27“เราตั้งเจ้าเป็นผู้ทดสอบโลหะและเป็นป้อมปราการในหมู่ชนชาติของเรา เพื่อเจ้าจะรู้และทดสอบทางที่พวกเขาเดิน
28כֻּלָּם֙ סָרֵ֣י סֽוֹרְרִ֔ים הֹלְכֵ֥י רָכִ֖יל נְחֹ֣שֶׁת וּבַרְזֶ֑ל כֻּלָּ֥ם מַשְׁחִיתִ֖ים הֵֽמָּה׃
28พวกเขาทุกคนเป็นกบฏร้ายแรง เที่ยวใส่ร้าย เป็นทองสัมฤทธิ์และเหล็ก ทุกคนทำสิ่งเลวทราม
29נָחַ֣ר מַפֻּ֔חַ מֵאֵ֖שׁ תַּ֣ם עֹפָ֑רֶת לַשָּׁוְא֙ צָרַ֣ף צָר֔וֹף וְרָעִ֖ים לֹ֥א נִתָּֽקוּ׃
29เครื่องสูบลมเป่าแรง ตะกั่วถูกไฟเผาหมด พวกเขาถลุงต่อไปเสียเปล่า เพราะคนชั่วยังไม่ถูกแยกออก
30כֶּ֣סֶף נִמְאָ֔ס קָרְא֖וּ לָהֶ֑ם כִּֽי־מָאַ֥ס יְהוָ֖ה בָּהֶֽם׃ פ
30ผู้คนจะเรียกพวกเขาว่าเงินที่ถูกคัดทิ้ง เพราะพระยาห์เวห์คัดทิ้งพวกเขาแล้ว”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.