Neemias 9
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Agora, no vigésimo quarto dia deste mês, os filhos de Israel se reuniram com jejum, com pano de saco e com terra sobre si.
1Потом двадесет четвртог дана тог месеца скупише се синови Израиљеви постећи и у кострети и посувши се земљом.
2A descendência de Israel se separou de todos os estrangeiros, e eles se levantaram e confessaram os seus pecados e as iniquidades de seus pais.
2И одвоји се семе Израиљево од свих туђинаца, и стадоше те исповедаху грехе своје и безакоња отаца својих.
3Eles se levantaram em seu lugar e leram no livro da lei do SENHOR, seu Deus, durante uma quarta parte do dia; e durante outra quarta parte, confessaram e adoraram ao SENHOR, seu Deus.
3И стајаху на свом месту, те им се читаше закон Господа Бога њиховог четврт дана, а други четврт исповедаху се и поклањаху се Господу Богу свом.
4Então Jesua, Bani, Cadmiel, Sebanias, Buni, Serebias, Bani e Quenani, dos levitas, se levantaram nos degraus e clamaram em alta voz ao SENHOR, seu Deus.
4А Исус и Ваније, Кадмило, Севанија, Вуније, Серевија, Ваније и Хананије попевши се на место подигнуто за Левите вапијаху гласом великим ка Господу Богу свом.
5Então os levitas, Jesua, Cadmiel, Bani, Hasabneias, Serebias, Hodias, Sebanias e Petaías, disseram: “Levantem-se e bendigam ao SENHOR, seu Deus, de eternidade a eternidade! Bendito seja o teu glorioso nome, que é exaltado acima de toda bênção e louvor!
5И рекоше Левити Исус и Кадмило, Ваније, Асавнија, Серевија, Одија, Севанија и Петаја: Устаните, благосиљајте Господа Бога свог од века до века; и да се благосиља име Твоје славно и узвишено сврх сваког благослова и хвале.
6Só tu és o SENHOR. Tu fizeste os céus, os céus dos céus, com todo o seu exército, a terra e todas as coisas que nela há, os mares e tudo o que neles há, e tu preservas a todos. O exército dos céus te adora.
6Ти си сам Господ; Ти си створио небо, небеса над небесима и сву војску њихову, земљу и све што је на њој, мора и све што је у њима, и Ти оживљаваш све то, и војска небеска Теби се клања.
7Tu és o SENHOR, o Deus que escolheu Abrão, que o tirou de Ur dos caldeus, e lhe deu o nome de Abraão,
7Ти си Господ Бог, који си изабрао Аврама и извео из Ура халдејског и надео му име Авраам;
8achou o seu coração fiel diante de ti, e fez uma aliança com ele para dar a terra do cananeu, do hitita, do amorreu, do ferezeu, do jebuseu e do girgaseu, para dá-la à sua descendência, e cumpriste as tuas palavras, pois tu és justo.
8и нашао си срце његово верно пред собом, и учинио си с њим завет да ћеш дати земљу хананску, хетејску, аморејску, ферезејску и јевусејску и гергесејску, да ћеш дати семену његовом, и испунио си речи своје јер си праведан.
9“Tu viste a aflição de nossos pais no Egito, e ouviste o seu clamor junto ao Mar Vermelho,
9Јер си погледао на муку отаца наших у Мисиру, и вику њихову видео си на мору црвеном;
10e mostraste sinais e maravilhas contra o Faraó, contra todos os seus servos e contra todo o povo da sua terra, pois sabias que eles os trataram com arrogância, e fizeste um nome para ti, como se vê neste dia.
10и учинио си знаке и чудеса на Фараону и на свим слугама његовим и на свем народу земље његове, јер си знао да су обесно поступали с њима; и стекао си себи име, као што се види данас.
11Tu dividiste o mar diante deles, de modo que passaram pelo meio do mar em terra seca; e lançaste os seus perseguidores nas profundezas, como uma pedra nas águas impetuosas.
11И море си раздвојио пред њима, те пређоше посред мора сувим, и бацио си у дубине оне који их гоњаху као камен у воду.
12Além disso, em uma coluna de nuvem tu os guiaste de dia; e em uma coluna de fogo de noite, para lhes dar luz no caminho em que deviam andar.
12И у ступу од облака водио си их дању, а ноћу у ступу огњеном светлећи им путем којим ће ићи.
13“Tu também desceste sobre o Monte Sinai, e falaste com eles do céu, e lhes deste ordenanças justas e leis verdadeiras, bons estatutos e mandamentos,
13И сишао си на гору синајску и говорио с њима с неба, и дао им судове праве и законе истините, уредбе и заповести добре.
14e lhes fizeste conhecer o teu santo sábado, e lhes ordenaste mandamentos, estatutos e uma lei, por meio de Moisés, teu servo,
14И обзнанио си им суботу своју свету, и дао им заповести и уредбе и закон преко Мојсија, слуге свог.
15e lhes deste pão do céu para a sua fome, e tiraste água da rocha para a sua sede, e lhes ordenaste que entrassem para possuir a terra que havias jurado lhes dar.
15И хлеб с неба дао си им у глади њиховој, и воду из камена извео си им у жеђи њиховој, и рекао си им да иду и наследе земљу за коју си подигао руку своју да ћеш им је дати.
16“Mas eles e nossos pais agiram com arrogância, endureceram a sua cerviz, não deram ouvidos aos teus mandamentos,
16Али они и оци наши узобестише се и отврднуше вратом својим и не слушаше заповести Твоје.
17e se recusaram a obedecer. Eles não se lembraram das tuas maravilhas que fizeste entre eles, mas endureceram a sua cerviz e, em sua rebelião, nomearam um líder para retornarem à sua escravidão. Mas tu és um Deus pronto para perdoar, clemente e misericordioso, tardio em irar-se e abundante em bondade, e não os abandonaste.
17Не хтеше слушати, и не опомињаше се чудеса Твојих која си им чинио, него отврднуше вратом својим, и у одмету свом постављаше себи вође да се врате у ропство своје. Али Ти, Боже, који опрашташ који си жалостив и милостив, који дуго трпиш и велике си милости, ниси их оставио.
18Sim, mesmo quando fizeram para si um bezerro fundido, e disseram: ‘Este é o teu Deus que te tirou do Egito’, e cometeram terríveis blasfêmias,
18И онда кад начинише себи теле ливено и рекоше: Ово је твој Бог који те је извео из Мисира, и хулише веома,
19ainda assim, em tuas muitas misericórdias, não os abandonaste no deserto. A coluna de nuvem não se afastou de sobre eles de dia, para guiá-los no caminho; nem a coluna de fogo de noite, para lhes mostrar a luz e o caminho em que deviam andar.
19ни онда их ради велике милости своје ниси оставио у пустињи; ступ од облака није одступао од њих дању водећи их путем, нити ступ огњени ноћу светлећи им путем којим ће ићи.
20Tu também deste o teu bom Espírito para instruí-los, e não retiveste o teu maná da boca deles, e lhes deste água para a sua sede.
20И дао си им добри свој дух да их уразумљује, и мане своје ниси устегао од уста њихових, и воде си им дао у жеђи њиховој.
21“Sim, por quarenta anos tu os sustentaste no deserto. Nada lhes faltou. Suas roupas não envelheceram, e seus pés não incharam.
21И четрдесет година хранио си их у пустињи, ништа им није недостајало: одело им не оветша и ноге им не отекоше.
22Além disso, tu lhes deste reinos e povos, que repartiste segundo as suas porções. Assim eles possuíram a terra de Seom, a saber, a terra do rei de Hesbom, e a terra de Ogue, rei de Basã.
22И дао си им царства и народе, и поделио си их по крајевима, јер наследише земљу Сионову, земљу цара есевонског, и земљу цара васанског;
23Tu também multiplicaste os seus filhos como as estrelas do céu, e os trouxeste para a terra a respeito da qual tinhas dito aos seus pais que eles deveriam entrar para possuí-la.
23и умножио си синове њихове као звезде небеске, и увео си их у земљу за коју си рекао оцима њиховим да ће ући у њу и наследити је.
24“Então os filhos entraram e possuíram a terra; e tu subjugaste diante deles os habitantes da terra, os cananeus, e os entregaste em suas mãos, com os seus reis e os povos da terra, para que fizessem com eles como quisessem.
24И уђоше синови њихови и наследише земљу, и покорио си им Хананеје, становнике земаљске и предао их у њихове руке, и цареве њихове и народе земаљске, да чине од њих шта им је воља.
25Eles tomaram cidades fortificadas e uma terra rica, e possuíram casas cheias de todas as coisas boas, cisternas cavadas, vinhas, olivais e árvores frutíferas em abundância. Assim eles comeram, se fartaram, engordaram e se deleitaram na tua grande bondade.
25И тако узеше тврде градове и земљу родну, и наследише куће пуне сваког добра, студенце ископане, винограде, маслинике и воћке многе, и једоше и наситише се и угојише се, и благоваху по великој Твојој доброти.
26“Apesar disso, eles foram desobedientes e se rebelaram contra ti, lançaram a tua lei para trás das costas, mataram os teus profetas que testemunhavam contra eles para fazê-los voltar a ti, e cometeram terríveis blasfêmias.
26Али Те разгневише и одметнуше се од Тебе: бацише закон Твој за леђа и пророке Твоје побише, који им сведочаху да би их обратили ка Теби и хулише веома.
27Portanto, tu os entregaste nas mãos dos seus adversários, que os angustiaram. No tempo da sua angústia, quando clamaram a ti, tu ouviste do céu; e, segundo as tuas muitas misericórdias, tu lhes deste libertadores que os salvaram das mãos dos seus adversários.
27Зато си их давао у руке непријатељима њиховим који их мучаше. А кад у невољи својој викаше к Теби Ти си их услишио с неба и по великој милости својој давао си им избавитеље, који их избављаху из руку непријатеља њихових.
28Mas, depois que tiveram descanso, voltaram a fazer o mal diante de ti; por isso tu os deixaste nas mãos dos seus inimigos, de modo que tiveram domínio sobre eles; contudo, quando eles se voltaram e clamaram a ti, tu ouviste do céu; e muitas vezes tu os livraste, segundo as tuas misericórdias,
28Али чим отпочинуше, опет чинише зло пред Тобом, зато си их остављао у рукама непријатеља њихових да владају њима; а кад се обраћаше и викаше к Теби, Ти си их услишио с неба и избављао их по милости својој много пута.
29e testemunhaste contra eles, para que pudesses trazê-los de volta à tua lei. No entanto, eles foram arrogantes e não deram ouvidos aos teus mandamentos, mas pecaram contra as tuas ordenanças (as quais, se um homem cumprir, viverá por elas), viraram as costas, endureceram a sua cerviz e não quiseram ouvir.
29И опомињао си их да би их обратио к закону свом, али они беху обесни и не слушаше заповести Твоје и грешише о Твоје законе које ко врши жив ће бити кроз њих; и измичући рамена своја отврднуше вратом својим и не слушаше.
30Contudo, por muitos anos tu os suportaste, e testemunhaste contra eles pelo teu Espírito, por meio dos teus profetas. Mesmo assim, eles não quiseram ouvir. Portanto, tu os entregaste nas mãos dos povos das terras.
30И трпео си их много година опомињући их духом својим преко пророка својих; али не слушаше; тада си их дао у руке народима земаљским.
31“Apesar disso, em tuas muitas misericórdias, não os destruíste totalmente, nem os abandonaste; pois tu és um Deus clemente e misericordioso.
31Али ради милости своје велике ниси дао да сасвим пропадну нити си их оставио, јер си Бог милостив и жалостив.
32Agora, pois, nosso Deus, o Deus grande, poderoso e temível, que guarda a aliança e a bondade, não pareça pouco diante de ti todo o sofrimento que sobreveio a nós, aos nossos reis, aos nossos príncipes, aos nossos sacerdotes, aos nossos profetas, aos nossos pais e a todo o teu povo, desde os dias dos reis da Assíria até o dia de hoje.
32Сада дакле, Боже наш, Боже велики, силни и страшни, који чуваш завет и милост, немој да је мало пред Тобом што нас снађе сва ова мука, цареве наше, кнезове и свештенике наше и пророке наше и оце наше и сав народ Твој од времена царева асирских до данас.
33Contudo, tu és justo em tudo o que nos sobreveio; pois agiste com fidelidade, mas nós agimos perversamente.
33Ти си праведан у свему што нас је снашло, јер си Ти право учинио, а ми смо безбожно радили.
34Além disso, nossos reis, nossos príncipes, nossos sacerdotes e nossos pais não guardaram a tua lei, nem deram ouvidos aos teus mandamentos e aos teus testemunhos com os quais testemunhaste contra eles.
34И цареви наши, кнезови наши и оци наши не извршаваше закон Твој нити марише за заповести Твоје и сведочанства Твоја, којима си им сведочио.
35Pois eles não te serviram em seu reino, e na tua grande bondade que lhes deste, e na terra espaçosa e rica que colocaste diante deles. Eles não se desviaram de suas más obras.
35Јер у царству свом и у великом добру Твом које си им чинио, и у земљи пространој и родној коју си им дао, не служише Теби нити се повратише од злих дела својих.
36“Eis que hoje somos servos, e quanto à terra que deste aos nossos pais para comerem o seu fruto e o seu bem, eis que somos servos nela.
36Ево, ми смо данас робови; и још у земљи, коју си дао оцима нашим да једу род њен и добра њена, ево ми смо робови у њој.
37Ela produz grande colheita para os reis que puseste sobre nós por causa dos nossos pecados. Eles também têm poder sobre os nossos corpos e sobre o nosso gado, como bem lhes agrada, e estamos em grande angústia.
37И она род свој обилати рађа царевима које си поставио над нама за грехе наше, и који господаре над нашим телима и над стоком нашом по својој вољи, те смо у великој тескоби.
38Apesar de tudo isso, fazemos uma aliança firme e a escrevemos; e nossos príncipes, nossos levitas e nossos sacerdotes a selam.”
38А ради свега тога чинимо тврд завет и пишемо, а кнезови наши, Левити наши, свештеници наши печате.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.