Daniel 10
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1No terceiro ano de Ciro, rei da Pérsia, uma mensagem foi revelada a Daniel, cujo nome era Beltessazar; e a mensagem era verdadeira, e envolvia uma grande guerra. Ele compreendeu a mensagem e teve entendimento da visão.
1Треће године Кира, цара персијског, објави се реч Данилу, који се зваше Валтасар; и реч беше истинита и о великим стварима; и разабра реч и разуме утвару.
2Naqueles dias eu, Daniel, estive pranteando por três semanas inteiras.
2У то време ја Данило бејах у жалости три недеље дана.
3Não comi nenhuma comida saborosa. Nenhuma carne ou vinho entrou na minha boca. Não me ungi de forma alguma, até que se cumprissem três semanas inteiras.
3Јела угодна не једох, ни месо ни вино не уђе у моја уста, нити се намазах уљем док се не навршише три недеље дана.
4No vigésimo quarto dia do primeiro mês, enquanto eu estava na margem do grande rio, que é o Hidequel,
4А двадесет четвртог дана првог месеца бејах на брегу велике реке Хидекела.
5levantei os meus olhos e olhei, e eis que havia um homem vestido de linho, cuja cintura estava adornada com ouro puro de Ufaz.
5И подигох очи своје и видех, а то један човек обучен у платно, и појас беше око њега од чистог злата из Уфаза;
6Seu corpo também era como o berilo, e seu rosto tinha a aparência de relâmpago, e seus olhos como tochas de fogo. Seus braços e seus pés eram como bronze polido. A voz de suas palavras era como a voz de uma multidão.
6а тело му беше као хрисолит, и лице му као муња, а очи му као лучеви запаљени, а руке и ноге као бронза углађена, а глас од речи његових као глас многог људства.
7Eu, Daniel, fui o único que vi a visão, pois os homens que estavam comigo não viram a visão, mas um grande tremor caiu sobre eles, e fugiram para se esconder.
7И ја Данило сам видех утвару, а људи што беху са мном не видеше је, али их попаде страх велик, те побегоше и сакрише се.
8Assim, fui deixado sozinho e vi esta grande visão. Não restou força em mim; pois meu rosto ficou mortalmente pálido, e não retive força alguma.
8И остах сам и видех ту велику утвару, и не оста снаге у мени, и лепота ми се нагрди, и не имах снаге.
9Contudo, ouvi a voz de suas palavras. Quando ouvi a voz de suas palavras, caí em um sono profundo sobre o meu rosto, com o rosto em terra.
9И чух глас од речи његових, и кад чух глас од речи његових, изван себе падох ничице лицем на земљу.
10Eis que uma mão me tocou, a qual me pôs de joelhos e sobre as palmas das minhas mãos.
10И гле, рука ме се дотаче и подиже ме на колена моја и на дланове моје.
11Ele me disse: “Daniel, homem muito amado, entenda as palavras que eu falo a você, e fique de pé, pois fui enviado a você agora.” Quando ele me falou esta palavra, eu me levantei tremendo.
11И рече ми: Данило, мили човече! Слушај речи које ћу ти казати, и стани право, јер сам сада послан к теби. И кад ми рече ту реч, устах дрхћући.
12Então ele me disse: “Não tenha medo, Daniel; pois desde o primeiro dia em que você aplicou o seu coração para compreender e para se humilhar diante do seu Deus, as suas palavras foram ouvidas. Eu vim por causa das suas palavras.
12И рече ми: Не бој се, Данило, јер првог дана кад си управио срце своје да разумеваш и да мучиш себе пред Богом својим, услишене бише речи твоје, и ја дођох твојих речи ради.
13Mas o príncipe do reino da Pérsia me resistiu por vinte e um dias; porém, eis que Miguel, um dos príncipes principais, veio para me ajudar, porque eu havia ficado ali com os reis da Pérsia.
13Али кнез царства персијског стаја ми насупрот двадесет и један дан; али, гле, Михаило један од првих кнезова дође ми у помоћ; тако ја остах онде код царева персијских.
14Agora eu vim para fazer você entender o que acontecerá ao seu povo nos últimos dias, pois a visão é ainda para muitos dias.”
14И дођох да ти кажем шта ће бити твом народу после; јер ће још бити утвара за те дане.
15Quando ele me falou estas palavras, voltei o meu rosto para o chão e fiquei mudo.
15И кад ми говораше тако, оборих очи своје на земљу и занемех.
16Eis que alguém com a semelhança dos filhos dos homens tocou os meus lábios. Então abri a minha boca, falei e disse àquele que estava diante de mim: “Meu senhor, por causa da visão, as minhas angústias me dominaram, e não retenho força alguma.
16И гле, као човек дотаче се усана мојих, и отворих уста своја, и проговорих и рекох оном који стајаше према мени: Господару мој, од ове утваре навалише моји болови на мене и нема снаге у мени.
17Pois como pode o servo deste meu senhor falar com este meu senhor? Porque, quanto a mim, imediatamente não restou força em mim. Não sobrou fôlego em mim.”
17А како може слуга мог господара говорити с господарем мојим? Јер од овог часа у мени неста снаге и ни дихање не оста у мени.
18Então, aquele que tinha a aparência de um homem me tocou novamente, e me fortaleceu.
18Тада онај што беше као човек опет ме се дотаче и охрабри ме.
19Ele disse: “Homem muito amado, não tenha medo. Paz seja com você. Seja forte. Sim, seja forte.” Quando ele falou comigo, fui fortalecido e disse: “Que o meu senhor fale, pois você me fortaleceu.”
19И рече: Не бој се, мили човече; мир да ти је! Охрабри се, охрабри се. И докле ми говораше, охрабрих се и рекох: Нека говори господар мој, јер си ме охрабрио.
20Então ele disse: “Você sabe por que eu vim a você? Agora retornarei para lutar contra o príncipe da Pérsia. Quando eu sair, eis que virá o príncipe da Grécia.
20А он рече: Знаш ли зашто сам дошао к теби? А сада ћу се вратити да војујем на кнеза персијског; потом ћу отићи, и гле, доћи ће кнез грчки.
21Mas eu lhe direi o que está inscrito no escrito da verdade. Não há ninguém que me apoie contra estes, a não ser Miguel, o seu príncipe.
21Али ћу ти казати шта је написано у књизи истинитој. Нема никога да јуначки ради са мном у том осим Михаила, кнеза вашег.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.