مرقس 5
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1پس به آن کناره دریا تا به‌سرزمین جدریان آمدند.
1And they came over the strait of the sea into the country of the Gerasens.
2و چون از کشتی بیرون آمد، فی الفور شخصی که روحی پلید داشت از قبوربیرون شده، بدو برخورد.
2And as he went out of the ship, immediately there met him out of the monuments a man with an unclean spirit,
3که در قبور ساکن می‌بود و هیچ‌کس به زنجیرها هم نمی توانست اورا بند نماید،
3Who had his dwelling in the tombs, and no man now could bind him, not even with chains.
4زیرا که بارها او را به کنده‌ها وزنجیرها بسته بودند و زنجیرها را گسیخته وکنده‌ها را شکسته بود و احدی نمی توانست او رارام نماید،
4For having been often bound with fetters and chains, he had burst the chains, and broken the fetters in pieces, and no one could tame him.
5و پیوسته شب وروز در کوهها وقبرها فریا می‌زد و خود را به سنگها مجروح می‌ساخت.
5And he was always day and night in the monuments and in the mountains, crying and cutting himself with stones.
6چون عیسی را از دور دید، دوان دوان آمده، او را سجده کرد،
6And seeing Jesus afar off, he ran and adored him.
7و به آواز بلندصیحه زده، گفت: «ای عیسی، پسر خدای تعالی، مرا با تو چه‌کار است؟ تو را به خدا قسم می‌دهم که مرا معذب نسازی.»
7And crying with a loud voice, he said: What have I to do with thee, Jesus the Son of the most high God? I adjure thee by God that thou torment me not.
8زیرا بدو گفته بود: «ای روح پلید از این شخص بیرون بیا!»
8For he said unto him: Go out of the man, thou unclean spirit.
9پس از اوپرسید: «اسم تو چیست؟» «به وی گفت: «نام من لجئون است زیرا که بسیاریم.»
9And he asked him: What is thy name? And he saith to him: My name is Legion, for we are many.
10پس بدوالتماس بسیار نمود که ایشان را از آن سرزمین بیرون نکند.
10And he besought him much, that he would not drive him away out of the country.
11و در حوالی آن کوهها، گله گرازبسیاری می‌چرید.
11And there was there near the mountain a great herd of swine, feeding.
12و همه دیوها از وی خواهش نموده، گفتند: «ما را به گرازها بفرست تادر آنها داخل شویم.»
12And the spirits besought him, saying: Send us into the swine, that we may enter into them.
13فور عیسی ایشان رااجازت داد. پس آن ارواح خبیث بیرون شده، به گرازان داخل گشتند و آن گله از بلندی به دریاجست و قریب بدو هزار بودند که در آب خفه شدند.
13And Jesus immediately gave them leave. And the unclean spirits going out, entered into the swine: and the herd with great violence was carried headlong into the sea, being about two thousand, and were stifled in the sea.
14و خوک با نان فرار کرده، در شهر ومزرعه‌ها خبر می‌دادند و مردم بجهت دیدن آن ماجرا بیرون شتافتند.
14And they that fed them fled, and told it in the city and in the fields. And they went out to see what was done:
15و چون نزد عیسی رسیده، آن دیوانه را که لجئون داشته بود دیدند که نشسته و لباس پوشیده و عاقل گشته است، بترسیدند.
15And they came to Jesus, and they see him that was troubled with the devil, sitting, clothed, and well in his wits, and they were afraid.
16و آنانی که دیده بودند، سرگذشت دیوانه و گرازان را بدیشان بازگفتند.
16And they that had seen it, told them, in what manner he had been dealt with who had the devil; and concerning the swine.
17پس شروع به التماس نمودند که از حدود ایشان روانه شود.
17And they began to pray him that he would depart from their coasts.
18و چون به کشتی سوار شد، آنکه دیوانه بود ازوی استدعا نمود که با وی باشد.
18And when he went up into the ship, he that had been troubled with the devil, began to beseech him that he might be with him.
19اما عیسی وی را اجازت نداد بلکه بدو گفت: «به خانه نزدخویشان خود برو و ایشان را خبر ده از آنچه خداوند با تو کرده است و چگونه به تو رحم نموده است.»
19And he admitted him not, but saith to him: Go into thy house to thy friends, and tell them how great things the Lord hath done for thee, and hath had mercy on thee.
20پس روانه شده، در دیکاپولس به آنچه عیسی با وی کرده، موعظه کردن آغاز نمودکه همه مردم متعجب شدند.
20And he went his way, and began to publish in Decapolis how great things Jesus had done for him: and all men wondered.
21و چون عیسی باز به آنطرف، در کشتی عبور نمود، مردم بسیار بر وی جمع گشتند و برکناره دریا بود.
21And when Jesus had passed again in the ship over the strait, a great multitude assembled together unto him, and he was nigh unto the sea.
22که ناگاه یکی از روسای کنیسه، یایرس نام آمد و چون او را بدید بر پایهایش افتاده،
22And there cometh one of the rulers of the synagogue named Jairus: and seeing him, falleth down at his feet.
23بدو التماس بسیار نموده، گفت: «نفس دخترک من به آخر رسیده. بیا و بر او دست گذار تاشفا یافته، زیست کند.»
23And he besought him much, saying: My daughter is at the point of death, come, lay thy hand upon her, that she may be safe, and may live.
24پس با او روانه شده، خلق بسیاری نیز از پی او افتاده، بر وی ازدحام می‌نمودند.
24And he went with him, and a great multitude followed him, and they thronged him.
25آنگاه زنی که مدت دوازده سال به استحاضه مبتلا می‌بود،
25And a woman who was under an issue of blood twelve years,
26و زحمت بسیار ازاطبای متعدد دیده و آنچه داشت صرف نموده، فایده‌ای نیافت بلکه بدتر می‌شد،
26And had suffered many things from many physicians; and had spent all that she had, and was nothing the better, but rather worse,
27چون خبرعیسی را بشنید، میان آن گروه از عقب وی آمده ردای او را لمس نمود،
27When she had heard of Jesus, came in the crowd behind him, and touched his garment.
28زیرا گفته بود: «اگرلباس وی را هم لمس کنم، هرآینه شفا یابم.»
28For she said: If I shall touch but his garment, I shall be whole.
29در ساعت چشمه خون او خشک شده، در تن خود فهمید که از آن بلا صحت یافته است.
29And forthwith the fountain of her blood was dried up, and she felt in her body that she was healed of the evil.
30فی الفور عیسی از خود دانست که قوتی از اوصادر گشته. پس در آن جماعت روی برگردانیده، گفت: «کیست که لباس مرا لمس نمود؟»
30And immediately Jesus knowing in himself the virtue that had proceeded from him, turning to the multitude, said: Who hath touched my garments?
31شاگردانش بدو گفتند: «می‌بینی که مردم بر توازدحام می‌نمایند! و می‌گویی کیست که مرا لمس نمود؟ !»
31And his disciples said to him: Thou seest the multitude thronging thee, and sayest thou who hath touched me?
32پس به اطراف خود می‌نگریست تا آن زن را که این کار کرده، ببیند.
32And he looked about to see her who had done this.
33آن زن چون دانست که به وی چه واقع شده، ترسان و لرزان آمد و نزد او به روی در‌افتاده، حقیقت امر رابالتمام به وی باز‌گفت.
33But the woman fearing and trembling, knowing what was done in her, came and fell down before him, and told him all the truth.
34او وی را گفت: «ای دختر، ایمانت تو را شفا داده است. به سلامتی بروو از بلای خویش رستگار باش.»
34And he said to her: Daughter, thy faith hath made thee whole: go in peace, and be thou whole of thy disease.
35او هنوز سخن می‌گفت که بعضی از خانه رئیس کنیسه آمده، گفتند: «دخترت فوت شده؛ دیگر برای چه استاد را زحمت می‌دهی؟»
35While he was yet speaking, some come from the ruler of the synagogue’s house, saying: Thy daughter is dead: why dost thou trouble the master any further?
36عیسی چون سخنی را که گفته بودند شنید، درساعت به رئیس کنیسه گفت: «مترس ایمان آور وبس!»
36But Jesus having heard the word that was spoken, saith to the ruler of the synagogue: Fear not, only believe.
37و جز پطرس و یعقوب و یوحنا برادریعقوب، هیچ‌کس را اجازت نداد که از عقب اوبیایند.
37And he admitted not any man to follow him, but Peter, and James, and John the brother of James.
38پس چون به خانه رئیس کنیسه رسیدند، جمعی شوریده دید که گریه و نوحه بسیار می‌نمودند.
38And they come to the house of the ruler of the synagogue; and he seeth a tumult, and people weeping and wailing much.
39پس داخل شده، بدیشان گفت: «چرا غوغا و گریه می‌کنید؟ دختر نمرده بلکه در خواب است.»
39And going in, he saith to them: Why make you this ado, and weep? the damsel is not dead, but sleepeth.
40ایشان بر وی سخریه کردند لیکن او همه را بیرون کرده، پدر و مادردختر را با رفیقان خویش برداشته، به‌جایی که دختر خوابیده بود، داخل شد.
40And they laughed him to scorn. But he having put them all out, taketh the father and the mother of the damsel, and them that were with him, and entereth in where the damsel was lying.
41پس دست دختر را گرفته، به وی گفت: «طلیتا قومی.» که معنی آن این است: «ای دختر، تو را می‌گویم برخیز.»
41And taking the damsel by the hand, he saith to her: Talitha cumi, which is, being interpreted: Damsel (I say to thee) arise.
42در ساعت دختر برخاسته، خرامید زیرا که دوازده ساله بود. ایشان بینهایت متعجب شدند.
42And immediately the damsel rose up, and walked: and she was twelve years old: and they were astonished with a great astonishment.
43پس ایشان را به تاکید بسیار فرمود: «کسی از این امر مطلع نشود.» و گفت تا خوراکی بدو دهند.
43And he charged them strictly that no man should know it: and commanded that something should be given her to eat.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.