Johannes 11
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Nu was er een zieke, zekere Lázarus van Betánië, uit het dorp van Maria en van Marta, haar zuster.
1Now a certain man was sick, named Lazarus, of Bethany, the town of Mary and her sister Martha.
2Het was de Maria, die den Heer met reukwerk gezalfd en zijn voeten met de haren afgedroogd heeft; de zieke Lázarus was haar broer.
2(It was that Mary which anointed the Lord with ointment, and wiped his feet with her hair, whose brother Lazarus was sick.)
3De zusters lieten Hem dus berichten: Zie, Heer: hij, dien Gij liefhebt, is ziek.
3Therefore his sisters sent unto him, saying, Lord, behold, he whom thou lovest is sick.
4Toen Jesus dit vernam, zeide Hij: Deze ziekte loopt niet uit op de dood, maar ze dient tot glorie van God, en om Gods Zoon te verheerlijken.
4When Jesus heard that , he said, This sickness is not unto death, but for the glory of God, that the Son of God might be glorified thereby.
5Jesus had Marta, haar zuster en ook Lázarus lief.
5Now Jesus loved Martha, and her sister, and Lazarus.
6Toen Hij had vernomen, dat hij ziek was, bleef Hij toch nog twee dagen ter plaatse, waar Hij zich bevond.
6When he had heard therefore that he was sick, he abode two days still in the same place where he was.
7Nu eerst sprak Hij tot de leerlingen: Laten we weer naar Judea gaan.
7Then after that saith he to his disciples, Let us go into Judæa again.
8De leerlingen zeiden Hem: Rabbi, kort geleden zochten de Joden U te stenigen, en gaat Gij nu opnieuw daarheen?
8His disciples say unto him, Master, the Jews of late sought to stone thee; and goest thou thither again?
9Jesus antwoordde: Heeft de dag geen twaalf uren?
9Jesus answered, Are there not twelve hours in the day? If any man walk in the day, he stumbleth not, because he seeth the light of this world.
10Zo iemand wandelt bij dag, dan stoot hij zich niet, omdat hij het licht dezer wereld ziet; maar als hij wandelt bij nacht, dan stoot hij zich, omdat hij geen licht heeft.
10But if a man walk in the night, he stumbleth, because there is no light in him.
11Zo sprak Hij. Daarna zei Hij tot hen: Onze vriend Lázarus is ingeslapen; maar Ik ga hem wekken.
11These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep.
12Zijn leerlingen zeiden Hem: Heer, als hij slaapt, zal hij genezen.
12Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well.
13Maar Jesus had van zijn dood gesproken, terwijl zij meenden, dat Hij van gewoon inslapen sprak.
13Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep.
14Daarom zei Jesus hun toen ronduit: Lázarus is gestorven.
14Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead.
15En om u verheug Ik mij, dat Ik er niet aanwezig was, opdat gij geloven moogt. Maar laten we nu naar hem toegaan.
15And I am glad for your sakes that I was not there, to the intent ye may believe; nevertheless let us go unto him.
16Toen zei Tomas, ook Didumus geheten, tot zijn medeleerlingen: Laten ook wij gaan, om met Hem te sterven.
16Then said Thomas, which is called Didymus, unto his fellowdisciples, Let us also go, that we may die with him.
17Maar bij zijn aankomst vond Jesus hem reeds vier dagen in het graf.
17Then when Jesus came, he found that he had lain in the grave four days already.
18Daar Betánië dicht bij Jerusalem lag, op ongeveer vijftien stadiën afstand,
18Now Bethany was nigh unto Jerusalem, about fifteen furlongs off:
19waren er veel Joden naar Marta en Maria gekomen, om haar hun rouwbeklag te doen over haar broer.
19And many of the Jews came to Martha and Mary, to comfort them concerning their brother.
20Zodra Marta Jesus’ aankomst vernam, ging ze Hem tegemoet; Maria bleef thuis.
20Then Martha, as soon as she heard that Jesus was coming, went and met him: but Mary sat still in the house.
21En Marta zei tot Jesus: Heer, zo Gij hier waart geweest, was mijn broer niet gestorven.
21Then said Martha unto Jesus, Lord, if thou hadst been here, my brother had not died.
22Maar zelfs nu weet ik nog, dat God U zal geven, wat Gij Hem vraagt.
22But I know, that even now, whatsoever thou wilt ask of God, God will give it thee.
23Jesus sprak tot haar: Uw broer zal verrijzen.
23Jesus saith unto her, Thy brother shall rise again.
24Marta zeide Hem: Ik weet, dat hij verrijzen zal bij de opstanding op de jongste dag.
24Martha saith unto him, I know that he shall rise again in the resurrection at the last day.
25Jesus sprak tot haar: Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven;
25Jesus said unto her, I am the resurrection, and the life: he that believeth in me, though he were dead, yet shall he live:
26en wie leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven voor eeuwig. Gelooft ge dit?
26And whosoever liveth and believeth in me shall never die. Believest thou this?
27Ze zeide Hem: Ja, Heer; ik geloof, dat Gij de Christus zijt, Gods Zoon, die in de wereld komt.
27She saith unto him, Yea, Lord: I believe that thou art the Christ, the Son of God, which should come into the world.
28Na deze woorden ging ze heen, om Maria, haar zuster, te roepen; heel in stilte zeide ze haar: De Meester is daar, en roept u.
28And when she had so said, she went her way, and called Mary her sister secretly, saying, The Master is come, and calleth for thee.
29Zodra deze het hoorde, stond ze haastig op, en ging naar Hem toe.
29As soon as she heard that , she arose quickly, and came unto him.
30Jesus was nog niet in het dorp gekomen, maar bevond Zich nog op de plaats. waar Marta Hem had ontmoet.
30Now Jesus was not yet come into the town, but was in that place where Martha met him.
31De Joden, die bij Maria in huis waren, om hun rouwbeklag te doen, zagen haar ijlings opstaan en heengaan; zij volgden haar, in de mening, dat ze naar het graf ging, om er te wenen.
31The Jews then which were with her in the house, and comforted her, when they saw Mary, that she rose up hastily and went out, followed her, saying, She goeth unto the grave to weep there.
32Zodra Maria kwam, waar Jesus was, en Hem zag, viel ze voor zijn voeten neer, en sprak tot Hem: Heer, zo Gij hier waart geweest, was mijn broer niet gestorven.
32Then when Mary was come where Jesus was, and saw him, she fell down at his feet, saying unto him, Lord, if thou hadst been here, my brother had not died.
33Toen Jesus haar zag wenen, en de Joden zag wenen, die haar vergezelden, werd Hij hevig bewogen en ontroerd.
33When Jesus therefore saw her weeping, and the Jews also weeping which came with her, he groaned in the spirit, and was troubled,
34Hij sprak: Waar hebt gij hem begraven? Ze zeiden Hem: Heer, kom het zien.
34And said, Where have ye laid him? They said unto him, Lord, come and see.
35En Jesus weende.
35Jesus wept.
36De Joden zeiden: Zie, hoe Hij hem liefhad.
36Then said the Jews, Behold how he loved him!
37Maar sommigen hunner zeiden: Kon Hij, die de ogen van den blinde heeft geopend, niet even goed zorgen, dat deze niet stierf?
37And some of them said, Could not this man, which opened the eyes of the blind, have caused that even this man should not have died?
38Jesus dan, opnieuw hevig bewogen, kwam bij het graf. Het was een grot, en een steen sloot de ingang af.
38Jesus therefore again groaning in himself cometh to the grave. It was a cave, and a stone lay upon it.
39Jesus sprak: Neemt de steen weg. Marta, de zuster van den overledene, zeide Hem: Heer, hij riekt al; want het is reeds de vierde dag.
39Jesus said, Take ye away the stone. Martha, the sister of him that was dead, saith unto him, Lord, by this time he stinketh: for he hath been dead four days.
40Jesus sprak tot haar: Heb Ik u niet gezegd: Wanneer ge gelooft, zult ge Gods heerlijkheid zien?
40Jesus saith unto her, Said I not unto thee, that, if thou wouldest believe, thou shouldest see the glory of God?
41Men nam dus de steen weg. Toen sloeg Jesus de ogen omhoog, en sprak: Vader, Ik dank U, omdat Gij Mij hebt verhoord.
41Then they took away the stone from the place where the dead was laid. And Jesus lifted up his eyes, and said, Father, I thank thee that thou hast heard me.
42Ik wist wel, dat Gij Mij altijd verhoort; maar Ik zeg het terwille van de omstaande menigte, opdat ze mogen geloven, dat Gij Mij gezonden hebt.
42And I knew that thou hearest me always: but because of the people which stand by I said it , that they may believe that thou hast sent me.
43Na deze woorden riep Hij met luider stem: Lázarus, kom uit.
43And when he thus had spoken, he cried with a loud voice, Lazarus, come forth.
44En de dode kwam te voorschijn, de voeten en handen in windsels gewikkeld, en zijn gezicht met een zweetdoek omwonden. Jesus zei hun: Maakt hem los, en laat hem gaan.
44And he that was dead came forth, bound hand and foot with graveclothes: and his face was bound about with a napkin. Jesus saith unto them, Loose him, and let him go.
45Velen van de Joden, die naar Maria waren gekomen, en gezien hadden, wat Jesus gedaan had, geloofden daarom in Hem.
45Then many of the Jews which came to Mary, and had seen the things which Jesus did, believed on him.
46Maar sommigen van hen liepen naar de farizeën, en deelden hun mee, wat Jesus gedaan had.
46But some of them went their ways to the Pharisees, and told them what things Jesus had done.
47Toen riepen de opperpriesters en farizeën de Hoge Raad bijeen. Ze zeiden: Wat doen we? Want die man doet veel wonderen.
47¶ Then gathered the chief priests and the Pharisees a council, and said, What do we? for this man doeth many miracles.
48Als we Hem zó laten begaan, zullen ze allemaal in Hem geloven; dan zullen de Romeinen komen, en ons land en volk verdelgen.
48If we let him thus alone, all men will believe on him: and the Romans shall come and take away both our place and nation.
49Maar één hunner, Káifas, die dat jaar de hogepriester was, sprak tot hen: Weet gij geen uitkomst?
49And one of them, named Caiaphas, being the high priest that same year, said unto them, Ye know nothing at all,
50Beseft gij dan niet, dat het goed voor u is, dat één mens sterft voor het heil van het volk, en niet het hele volk te gronde gaat?
50Nor consider that it is expedient for us, that one man should die for the people, and that the whole nation perish not.
51Dit zei hij niet uit zichzelf. Maar als hogepriester van dat jaar profeteerde hij, dat Jesus sterven zou voor het heil van het volk;
51And this spake he not of himself: but being high priest that year, he prophesied that Jesus should die for that nation;
52en niet voor het volk alleen, maar ook om de verstrooide kinderen Gods bijeen te brengen.
52And not for that nation only, but that also he should gather together in one the children of God that were scattered abroad.
53Van die dag af waren ze besloten, Hem te doden.
53Then from that day forth they took counsel together for to put him to death.
54Daarom trad Jesus niet meer in het openbaar onder de Joden op, maar trok Hij Zich terug in een streek nabij de woestijn, in een stad, Efrem genaamd; en daar bleef Hij met zijn leerlingen.
54Jesus therefore walked no more openly among the Jews; but went thence unto a country near to the wilderness, into a city called Ephraim, and there continued with his disciples.
55Intussen was het paasfeest der Joden genaderd, en trokken er velen van het land nog vóór het paasfeest naar Jerusalem op, om zich te reinigen.
55¶ And the Jews’ passover was nigh at hand: and many went out of the country up to Jerusalem before the passover, to purify themselves.
56Ze zochten naar Jesus, en zeiden in de tempel onder elkander: Wat dunkt u? Zou Hij niet op het feest komen?
56Then sought they for Jesus, and spake among themselves, as they stood in the temple, What think ye, that he will not come to the feast?
57Maar de opperpriesters en de farizeën hadden bevel gegeven, het aan te brengen, wanneer iemand wist, waar Hij was; dan konden ze Hem gevangen nemen.
57Now both the chief priests and the Pharisees had given a commandment, that, if any man knew where he were, he should shew it , that they might take him.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.