שׁוֹפְטִים 8
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו אִ֣ישׁ אֶפְרַ֗יִם מָֽה־הַדָּבָ֤ר הַזֶּה֙ עָשִׂ֣יתָ לָּ֔נוּ לְבִלְתִּי֙ קְרֹ֣אות לָ֔נוּ כִּ֥י הָלַ֖כְתָּ לְהִלָּחֵ֣ם בְּמִדְיָ֑ן וַיְרִיב֥וּן אִתֹּ֖ו בְּחָזְקָֽה׃
1ชายชาวเอฟราอิมต่อว่ากิเดโอนว่า “ทำไมท่านจึงทำกับเราเช่นนี้ ไม่เรียกเราไปด้วยตอนที่ท่านออกไปรบกับชาวมีเดียน?” พวกเขาตำหนิเขาอย่างรุนแรง
2וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֔ם מֶה־עָשִׂ֥יתִי עַתָּ֖ה כָּכֶ֑ם הֲלֹ֗וא טֹ֛וב עֹלְלֹ֥ות אֶפְרַ֖יִם מִבְצִ֥יר אֲבִיעֶֽזֶר׃
2เขาตอบว่า “สิ่งที่เราทำจะเทียบกับพวกท่านได้อย่างไร? องุ่นที่เอฟราอิมเก็บตกยังดีกว่าองุ่นที่อาบีเอเซอร์เก็บได้ทั้งฤดูไม่ใช่หรือ?
3בְּיֶדְכֶם֩ נָתַ֨ן אֱלֹהִ֜ים אֶת־שָׂרֵ֤י מִדְיָן֙ אֶת־עֹרֵ֣ב וְאֶת־זְאֵ֔ב וּמַה־יָּכֹ֖לְתִּי עֲשֹׂ֣ות כָּכֶ֑ם אָ֗ז רָפְתָ֤ה רוּחָם֙ מֵֽעָלָ֔יו בְּדַבְּרֹ֖ו הַדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃
3พระเจ้าทรงมอบโอเรบกับเศเอบ ผู้ปกครองของมีเดียน ให้อยู่ในอำนาจของพวกท่านแล้ว เราทำอะไรเทียบกับพวกท่านได้เล่า?” เมื่อเขาพูดเช่นนั้น ความโกรธของพวกเขาที่มีต่อเขาก็คลายลง
4וַיָּבֹ֥א גִדְעֹ֖ון הַיַּרְדֵּ֑נָה עֹבֵ֣ר ה֗וּא וּשְׁלֹשׁ־מֵאֹ֤ות הָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אִתֹּ֔ו עֲיֵפִ֖ים וְרֹדְפִֽים׃
4กิเดโอนมาถึงแม่น้ำจอร์แดนและข้ามไปพร้อมกับชายสามร้อยคนที่อยู่กับเขา แม้เหนื่อยอ่อนก็ยังไล่ตามต่อไป
5וַיֹּ֙אמֶר֙ לְאַנְשֵׁ֣י סֻכֹּ֔ות תְּנוּ־נָא֙ כִּכְּרֹ֣ות לֶ֔חֶם לָעָ֖ם אֲשֶׁ֣ר בְּרַגְלָ֑י כִּי־עֲיֵפִ֣ים הֵ֔ם וְאָנֹכִ֗י רֹדֵ֛ף אַחֲרֵ֛י זֶ֥בַח וְצַלְמֻנָּ֖ע מַלְכֵ֥י מִדְיָֽן׃
5เขาพูดกับชาวสุคคทว่า “โปรดให้ขนมปังแก่คนที่ติดตามเรา เพราะพวกเขาเหนื่อยอ่อน และเรากำลังไล่ตามเศบาห์กับศัลมุนนา กษัตริย์แห่งมีเดียน”
6וַיֹּ֙אמֶר֙ שָׂרֵ֣י סֻכֹּ֔ות הֲ֠כַף זֶ֧בַח וְצַלְמֻנָּ֛ע עַתָּ֖ה בְּיָדֶ֑ךָ כִּֽי־נִתֵּ֥ן לִֽצְבָאֲךָ֖ לָֽחֶם׃
6บรรดาผู้ปกครองของสุคคทตอบว่า “ตอนนี้เศบาห์กับศัลมุนนาตกอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้วหรือ เราจึงควรให้อาหารแก่กองทัพของท่าน?”
7וַיֹּ֣אמֶר גִּדְעֹ֔ון לָכֵ֗ן בְּתֵ֧ת יְהוָ֛ה אֶת־זֶ֥בַח וְאֶת־צַלְמֻנָּ֖ע בְּיָדִ֑י וְדַשְׁתִּי֙ אֶת־בְּשַׂרְכֶ֔ם אֶת־קֹוצֵ֥י הַמִּדְבָּ֖ר וְאֶת־הַֽבַּרְקֳנִֽים׃
7กิเดโอนตอบว่า “เพราะเหตุนี้ เมื่อพระยาห์เวห์ทรงมอบเศบาห์กับศัลมุนนาให้อยู่ในอำนาจของเรา เราจะใช้หนามจากถิ่นทุรกันดารและพุ่มหนามคราดเนื้อพวกเจ้า”
8וַיַּ֤עַל מִשָּׁם֙ פְּנוּאֵ֔ל וַיְדַבֵּ֥ר אֲלֵיהֶ֖ם כָּזֹ֑את וַיַּעֲנ֤וּ אֹותֹו֙ אַנְשֵׁ֣י פְנוּאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֥ר עָנ֖וּ אַנְשֵׁ֥י סֻכֹּֽות׃
8จากที่นั่นเขาขึ้นไปเปนูเอลและขอเช่นเดียวกัน ชาวเปนูเอลก็ตอบเขาเหมือนชาวสุคคท
9וַיֹּ֛אמֶר גַּם־לְאַנְשֵׁ֥י פְנוּאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר בְּשׁוּבִ֣י בְשָׁלֹ֔ום אֶתֹּ֖ץ אֶת־הַמִּגְדָּ֥ל הַזֶּֽה׃ פ
9เขาจึงบอกชาวเปนูเอลว่า “เมื่อเรากลับมาอย่างปลอดภัย เราจะพังหอคอยนี้”
10וְזֶ֨בַח וְצַלְמֻנָּ֜ע בַּקַּרְקֹ֗ר וּמַחֲנֵיהֶ֤ם עִמָּם֙ כַּחֲמֵ֤שֶׁת עָשָׂר֙ אֶ֔לֶף כֹּ֚ל הַנֹּ֣ותָרִ֔ים מִכֹּ֖ל מַחֲנֵ֣ה בְנֵי־קֶ֑דֶם וְהַנֹּ֣פְלִ֔ים מֵאָ֨ה וְעֶשְׂרִ֥ים אֶ֛לֶף אִ֖ישׁ שֹׁ֥לֵֽף חָֽרֶב׃
10เศบาห์กับศัลมุนนาอยู่ที่คาร์โคร์กับกองทัพประมาณหนึ่งหมื่นห้าพันคน คือคนที่เหลือทั้งหมดจากกองทัพของชนชาวตะวันออก เพราะนักรบผู้ชักดาบสู้ล้มตายไปหนึ่งแสนสองหมื่นคนแล้ว
11וַיַּ֣עַל גִּדְעֹ֗ון דֶּ֚רֶךְ הַשְּׁכוּנֵ֣י בֽ͏ָאֳהָלִ֔ים מִקֶּ֥דֶם לְנֹ֖בַח וְיָגְבֳּהָ֑ה וַיַּךְ֙ אֶת־הַֽמַּחֲנֶ֔ה וְהַֽמַּחֲנֶ֖ה הָ֥יָה בֶֽטַח׃
11กิเดโอนขึ้นไปตามทางของผู้ที่อาศัยในเต็นท์ ทางตะวันออกของโนบาห์กับโยกเบฮาห์ แล้วโจมตีกองทัพขณะที่พวกเขาไม่ทันระวังตัว
12וַיָּנ֗וּסוּ זֶ֚בַח וְצַלְמֻנָּ֔ע וַיִּרְדֹּ֖ף אַחֲרֵיהֶ֑ם וַיִּלְכֹּ֞ד אֶת־שְׁנֵ֣י ׀ מַלְכֵ֣י מִדְיָ֗ן אֶת־זֶ֙בַח֙ וְאֶת־צַלְמֻנָּ֔ע וְכָל־הַֽמַּחֲנֶ֖ה הֶחֱרִֽיד׃
12เศบาห์กับศัลมุนนาหนีไป กิเดโอนก็ไล่ตาม จับกษัตริย์ทั้งสองแห่งมีเดียนคือเศบาห์กับศัลมุนนาได้ และทำให้กองทัพทั้งหมดแตกตื่น
13וַיָּ֛שָׁב גִּדְעֹ֥ון בֶּן־יֹואָ֖שׁ מִן־הַמִּלְחָמָ֑ה מִֽלְמַעֲלֵ֖ה הֶחָֽרֶס׃
13กิเดโอนบุตรโยอาชกลับจากการรบทางขึ้นเฮเรส
14וַיִּלְכָּד־נַ֛עַר מֵאַנְשֵׁ֥י סֻכֹּ֖ות וַיִּשְׁאָלֵ֑הוּ וַיִּכְתֹּ֨ב אֵלָ֜יו אֶת־שָׂרֵ֤י סֻכֹּות֙ וְאֶת־זְקֵנֶ֔יהָ שִׁבְעִ֥ים וְשִׁבְעָ֖ה אִֽישׁ׃
14เขาจับชายหนุ่มชาวสุคคทคนหนึ่งมาสอบถาม ชายหนุ่มบอกรายละเอียดเกี่ยวกับบรรดาผู้ปกครองและผู้อาวุโสของสุคคทให้เขา รวมเจ็ดสิบเจ็ดคน
15וַיָּבֹא֙ אֶל־אַנְשֵׁ֣י סֻכֹּ֔ות וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּ֖ה זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֑ע אֲשֶׁר֩ חֵרַפְתֶּ֨ם אֹותִ֜י לֵאמֹ֗ר הֲ֠כַף זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֤ע עַתָּה֙ בְּיָדֶ֔ךָ כִּ֥י נִתֵּ֛ן לַאֲנָשֶׁ֥יךָ הַיְּעֵפִ֖ים לָֽחֶם׃
15กิเดโอนมาหาชาวสุคคทและกล่าวว่า “ดูเศบาห์กับศัลมุนนานี่สิ พวกเจ้าหยามเราถึงพวกเขาว่า ‘ตอนนี้เศบาห์กับศัลมุนนาตกอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้วหรือ เราจึงควรให้อาหารแก่คนเหนื่อยอ่อนของท่าน?’”
16וַיִּקַּח֙ אֶת־זִקְנֵ֣י הָעִ֔יר וְאֶת־קֹוצֵ֥י הַמִּדְבָּ֖ר וְאֶת־הַֽבַּרְקֳנִ֑ים וַיֹּ֣דַע בָּהֶ֔ם אֵ֖ת אַנְשֵׁ֥י סֻכֹּֽות׃
16เขาจับบรรดาผู้อาวุโสของเมือง แล้วใช้หนามจากถิ่นทุรกันดารและพุ่มหนามสั่งสอนชาวสุคคท
17וְאֶת־מִגְדַּ֥ל פְּנוּאֵ֖ל נָתָ֑ץ וַֽיַּהֲרֹ֖ג אֶת־אַנְשֵׁ֥י הָעִֽיר׃
17เขาพังหอคอยเปนูเอลและฆ่าชาวเมือง
18וַיֹּ֗אמֶר אֶל־זֶ֙בַח֙ וְאֶל־צַלְמֻנָּ֔ע אֵיפֹה֙ הָאֲנָשִׁ֔ים אֲשֶׁ֥ר הֲרַגְתֶּ֖ם בְּתָבֹ֑ור וַֽיֹּאמְרוּ֙ כָּמֹ֣וךָ כְמֹוהֶ֔ם אֶחָ֕ד כְּתֹ֖אַר בְּנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃
18จากนั้นเขาถามเศบาห์กับศัลมุนนาว่า “คนที่พวกเจ้าฆ่าที่ทาโบร์มีลักษณะอย่างไร?” พวกเขาตอบว่า “เหมือนท่าน ทุกคนมีรูปร่างเหมือนบุตรของกษัตริย์”
19וַיֹּאמַ֕ר אַחַ֥י בְּנֵֽי־אִמִּ֖י הֵ֑ם חַי־יְהוָ֗ה ל֚וּ הַחֲיִתֶ֣ם אֹותָ֔ם לֹ֥א הָרַ֖גְתִּי אֶתְכֶֽם׃
19เขากล่าวว่า “คนเหล่านั้นเป็นพี่น้องร่วมมารดาของเรา พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าพวกเจ้าไว้ชีวิตพวกเขา เราก็จะไม่ฆ่าพวกเจ้าแน่ฉันนั้น”
20וַיֹּ֙אמֶר֙ לְיֶ֣תֶר בְּכֹורֹ֔ו ק֖וּם הֲרֹ֣ג אֹותָ֑ם וְלֹא־שָׁלַ֨ף הַנַּ֤עַר חַרְבֹּו֙ כִּ֣י יָרֵ֔א כִּ֥י עֹודֶ֖נּוּ נָֽעַר׃
20แล้วเขาบอกเยเธอร์บุตรหัวปีว่า “ลุกขึ้นฆ่าพวกเขา!” แต่ชายหนุ่มไม่ชักดาบ เพราะยังเด็กและกลัว
21וַיֹּ֜אמֶר זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֗ע ק֤וּם אַתָּה֙ וּפְגַע־בָּ֔נוּ כִּ֥י כָאִ֖ישׁ גְּבוּרָתֹ֑ו וַיָּ֣קָם גִּדְעֹ֗ון וַֽיַּהֲרֹג֙ אֶת־זֶ֣בַח וְאֶת־צַלְמֻנָּ֔ע וַיִּקַּח֙ אֶת־הַשַּׂ֣הֲרֹנִ֔ים אֲשֶׁ֖ר בְּצַוְּארֵ֥י גְמַלֵּיהֶֽם׃
21เศบาห์กับศัลมุนนาจึงบอกว่า “ท่านลุกขึ้นฆ่าเราเอง เพราะชายผู้ใหญ่ย่อมมีกำลังพอจะลงมือ” กิเดโอนจึงลุกขึ้นฆ่าเศบาห์กับศัลมุนนา แล้วเอาเครื่องประดับรูปจันทร์เสี้ยวที่คออูฐของพวกเขาไป
22וַיֹּאמְר֤וּ אִֽישׁ־יִשְׂרָאֵל֙ אֶל־גִּדְעֹ֔ון מְשָׁל־בָּ֙נוּ֙ גַּם־אַתָּ֔ה גַּם־בִּנְךָ֖ גַּ֣ם בֶּן־בְּנֶ֑ךָ כִּ֥י הֹושַׁעְתָּ֖נוּ מִיַּ֥ד מִדְיָֽן׃
22ชายอิสราเอลพูดกับกิเดโอนว่า “ขอท่านปกครองเรา ทั้งตัวท่าน บุตร และหลานของท่าน เพราะท่านช่วยเราให้พ้นจากอำนาจของชาวมีเดียน”
23וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ גִּדְעֹ֔ון לֹֽא־אֶמְשֹׁ֤ל אֲנִי֙ בָּכֶ֔ם וְלֹֽא־יִמְשֹׁ֥ל בְּנִ֖י בָּכֶ֑ם יְהוָ֖ה יִמְשֹׁ֥ל בָּכֶֽם׃
23กิเดโอนตอบว่า “เราจะไม่ปกครองพวกท่าน และบุตรของเราก็จะไม่ปกครองพวกท่าน พระยาห์เวห์จะทรงปกครองพวกท่าน”
24וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵהֶ֜ם גִּדְעֹ֗ון אֶשְׁאֲלָ֤ה מִכֶּם֙ שְׁאֵלָ֔ה וּתְנוּ־לִ֕י אִ֖ישׁ נֶ֣זֶם שְׁלָלֹ֑ו כִּֽי־נִזְמֵ֤י זָהָב֙ לָהֶ֔ם כִּ֥י יִשְׁמְעֵאלִ֖ים הֵֽם׃
24แล้วกิเดโอนกล่าวว่า “เรามีเรื่องหนึ่งจะขอ ขอให้พวกท่านแต่ละคนมอบตุ้มหูจากของที่ริบมาให้เรา” (คนเหล่านั้นมีตุ้มหูทองคำเพราะเป็นชาวอิชมาเอล)
25וַיֹּאמְר֖וּ נָתֹ֣ון נִתֵּ֑ן וַֽיִּפְרְשׂוּ֙ אֶת־הַשִּׂמְלָ֔ה וַיַּשְׁלִ֣יכוּ שָׁ֔מָּה אִ֖ישׁ נֶ֥זֶם שְׁלָלֹֽו׃
25พวกเขาตอบว่า “เรายินดีมอบให้” แล้วปูเสื้อคลุมลง แต่ละคนโยนตุ้มหูจากของที่ริบมาไว้บนนั้น
26וַיְהִ֗י מִשְׁקַ֞ל נִזְמֵ֤י הַזָּהָב֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁאָ֔ל אֶ֥לֶף וּשְׁבַע־מֵאֹ֖ות זָהָ֑ב לְ֠בַד מִן־הַשַּׂהֲרֹנִ֨ים וְהַנְּטִפֹ֜ות וּבִגְדֵ֣י הָאַרְגָּמָ֗ן שֶׁעַל֙ מַלְכֵ֣י מִדְיָ֔ן וּלְבַד֙ מִן־הָ֣עֲנָקֹ֔ות אֲשֶׁ֖ר בְּצַוְּארֵ֥י גְמַלֵּיהֶֽם׃
26ตุ้มหูทองคำที่กิเดโอนขอมีน้ำหนักหนึ่งพันเจ็ดร้อยเชเขล นอกเหนือจากเครื่องประดับรูปจันทร์เสี้ยว จี้ เสื้อผ้าสีม่วงที่กษัตริย์แห่งมีเดียนสวม และสร้อยที่คออูฐ
27וַיַּעַשׂ֩ אֹותֹ֨ו גִדְעֹ֜ון לְאֵפֹ֗וד וַיַּצֵּ֨ג אֹותֹ֤ו בְעִירֹו֙ בְּעָפְרָ֔ה וַיִּזְנ֧וּ כָֽל־יִשְׂרָאֵ֛ל אַחֲרָ֖יו שָׁ֑ם וַיְהִ֛י לְגִדְעֹ֥ון וּלְבֵיתֹ֖ו לְמֹוקֵֽשׁ׃
27กิเดโอนนำทองคำนั้นไปทำเป็นเอโฟดและตั้งไว้ในเมืองโอฟราห์ของตน ชาวอิสราเอลทั้งหมดนอกใจพระเจ้าและหันไปกราบไหว้เอโฟดนั้นที่นั่น มันจึงกลายเป็นบ่วงดักกิเดโอนกับครอบครัวของเขา
28וַיִּכָּנַ֣ע מִדְיָ֗ן לִפְנֵי֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְלֹ֥א יָסְפ֖וּ לָשֵׂ֣את רֹאשָׁ֑ם וַתִּשְׁקֹ֥ט הָאָ֛רֶץ אַרְבָּעִ֥ים שָׁנָ֖ה בִּימֵ֥י גִדְעֹֽון׃ פ
28ชาวมีเดียนถูกปราบต่อหน้าชาวอิสราเอลและไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้อีก แผ่นดินสงบอยู่สี่สิบปีในสมัยกิเดโอน
29וַיֵּ֛לֶךְ יְרֻבַּ֥עַל בֶּן־יֹואָ֖שׁ וַיֵּ֥שֶׁב בְּבֵיתֹֽו׃
29เยรุบบาอัลบุตรโยอาชกลับไปอาศัยในบ้านของตน
30וּלְגִדְעֹ֗ון הָיוּ֙ שִׁבְעִ֣ים בָּנִ֔ים יֹצְאֵ֖י יְרֵכֹ֑ו כִּֽי־נָשִׁ֥ים רַבֹּ֖ות הָ֥יוּ לֹֽו׃
30กิเดโอนมีบุตรชายที่เกิดจากเขาเองเจ็ดสิบคน เพราะเขามีภรรยาหลายคน
31וּפִֽילַגְשֹׁו֙ אֲשֶׁ֣ר בִּשְׁכֶ֔ם יָֽלְדָה־לֹּ֥ו גַם־הִ֖יא בֵּ֑ן וַיָּ֥שֶׂם אֶת־שְׁמֹ֖ו אֲבִימֶֽלֶךְ׃
31ภรรยาน้อยของเขาที่อยู่ในเชเคมก็คลอดบุตรชายให้เขาคนหนึ่ง เขาตั้งชื่อว่าอาบีเมเลค
32וַיָּ֛מָת גִּדְעֹ֥ון בֶּן־יֹואָ֖שׁ בְּשֵׂיבָ֣ה טֹובָ֑ה וַיִּקָּבֵ֗ר בְּקֶ֙בֶר֙ יֹואָ֣שׁ אָבִ֔יו בְּעָפְרָ֖ה אֲבִ֥י הָֽעֶזְרִֽי׃ פ
32กิเดโอนบุตรโยอาชเสียชีวิตเมื่อแก่ชราและมีอายุยืน แล้วถูกฝังไว้ในสุสานของโยอาชบิดาของเขาที่โอฟราห์ของชาวอาบีเอเซอร์
33וַיְהִ֗י כַּֽאֲשֶׁר֙ מֵ֣ת גִּדְעֹ֔ון וַיָּשׁ֙וּבוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּזְנ֖וּ אַחֲרֵ֣י הַבְּעָלִ֑ים וַיָּשִׂ֧ימוּ לָהֶ֛ם בַּ֥עַל בְּרִ֖ית לֵאלֹהִֽים׃
33ทันทีที่กิเดโอนเสียชีวิต ชาวอิสราเอลก็หันกลับไปนอกใจพระเจ้าและนับถือบรรดาพระบาอัล แล้วตั้งพระบาอัลเบรีทเป็นเทพเจ้าของตน
34וְלֹ֤א זָֽכְרוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶת־יְהוָ֖ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם הַמַּצִּ֥יל אֹותָ֛ם מִיַּ֥ד כָּל־אֹיְבֵיהֶ֖ם מִסָּבִֽיב׃
34ชาวอิสราเอลไม่ได้ระลึกถึงพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน ผู้ทรงช่วยพวกเขาให้พ้นจากอำนาจของศัตรูรอบด้าน
35וְלֹֽא־עָשׂ֣וּ חֶ֔סֶד עִם־בֵּ֥ית יְרֻבַּ֖עַל גִּדְעֹ֑ון כְּכָל־הַטֹּובָ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃ פ
35และไม่ได้แสดงความเมตตาต่อครอบครัวของเยรุบบาอัลคือกิเดโอน ให้สมกับความดีทั้งหมดที่เขาเคยทำแก่อิสราเอล
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.