שׁוֹפְטִים 15
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וַיְהִ֨י מִיָּמִ֜ים בִּימֵ֣י קְצִיר־חִטִּ֗ים וַיִּפְקֹ֨ד שִׁמְשֹׁ֤ון אֶת־אִשְׁתֹּו֙ בִּגְדִ֣י עִזִּ֔ים וַיֹּ֕אמֶר אָבֹ֥אָה אֶל־אִשְׁתִּ֖י הֶחָ֑דְרָה וְלֹֽא־נְתָנֹ֥ו אָבִ֖יהָ לָבֹֽוא׃
1ต่อมาในฤดูเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันนำลูกแพะไปหาภรรยา เขากล่าวว่า “ผมจะเข้าไปหาภรรยาในห้องของนาง” แต่บิดาของนางไม่ยอมให้เข้าไป
2וַיֹּ֣אמֶר אָבִ֗יהָ אָמֹ֤ר אָמַ֙רְתִּי֙ כִּי־שָׂנֹ֣א שְׂנֵאתָ֔הּ וָאֶתְּנֶ֖נָּה לְמֵרֵעֶ֑ךָ הֲלֹ֨א אֲחֹתָ֤הּ הַקְּטַנָּה֙ טֹובָ֣ה מִמֶּ֔נָּה תְּהִי־נָ֥א לְךָ֖ תַּחְתֶּֽיהָ׃
2บิดาของนางพูดว่า “ฉันคิดแน่ว่าเจ้าเกลียดนางอย่างยิ่ง จึงยกนางให้เพื่อนของเจ้า น้องสาวของนางสวยกว่านางไม่ใช่หรือ? โปรดรับน้องสาวแทนเถอะ”
3וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשֹׁ֔ון נִקֵּ֥יתִי הַפַּ֖עַם מִפְּלִשְׁתִּ֑ים כִּֽי־עֹשֶׂ֥ה אֲנִ֛י עִמָּ֖ם רָעָֽה׃
3แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ครั้งนี้ถ้าเราทำร้ายชาวฟีลิสเตีย เราจะไม่มีความผิด”
4וַיֵּ֣לֶךְ שִׁמְשֹׁ֔ון וַיִּלְכֹּ֖ד שְׁלֹשׁ־מֵאֹ֣ות שׁוּעָלִ֑ים וַיִּקַּ֣ח לַפִּדִ֗ים וַיֶּ֤פֶן זָנָב֙ אֶל־זָנָ֔ב וַיָּ֨שֶׂם לַפִּ֥יד אֶחָ֛ד בֵּין־שְׁנֵ֥י הַזְּנָבֹ֖ות בַּתָּֽוֶךְ׃
4แซมสันไปจับสุนัขจิ้งจอกสามร้อยตัว นำคบเพลิงมาผูกหางเป็นคู่ๆ แล้วผูกคบเพลิงไว้ตรงกลางระหว่างหางแต่ละคู่
5וַיַּבְעֶר־אֵשׁ֙ בַּלַּפִּידִ֔ים וַיְשַׁלַּ֖ח בְּקָמֹ֣ות פְּלִשְׁתִּ֑ים וַיַּבְעֵ֛ר מִגָּדִ֥ישׁ וְעַד־קָמָ֖ה וְעַד־כֶּ֥רֶם זָֽיִת׃
5เขาจุดคบเพลิงและปล่อยพวกมันเข้าไปในทุ่งข้าวสาลีที่กำลังออกรวงของชาวฟีลิสเตีย เผาทั้งกองฟ่อนข้าวสาลี ข้าวสาลีในทุ่ง และสวนมะกอก
6וַיֹּאמְר֣וּ פְלִשְׁתִּים֮ מִ֣י עָ֣שָׂה זֹאת֒ וַיֹּאמְר֗וּ שִׁמְשֹׁון֙ חֲתַ֣ן הַתִּמְנִ֔י כִּ֚י לָקַ֣ח אֶת־אִשְׁתֹּ֔ו וַֽיִּתְּנָ֖הּ לְמֵרֵעֵ֑הוּ וַיַּעֲל֣וּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַיִּשְׂרְפ֥וּ אֹותָ֛הּ וְאֶת־אָבִ֖יהָ בָּאֵֽשׁ׃
6ชาวฟีลิสเตียถามว่า “ใครทำเรื่องนี้?” มีคนตอบว่า “แซมสันลูกเขยของชาวทิมนาห์ เพราะพ่อตาเอาภรรยาของเขาไปยกให้เพื่อน” ชาวฟีลิสเตียจึงขึ้นมาเผานางกับบิดาด้วยไฟ
7וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשֹׁ֔ון אִֽם־תַּעֲשׂ֖וּן כָּזֹ֑את כִּ֛י אִם־נִקַּ֥מְתִּי בָכֶ֖ם וְאַחַ֥ר אֶחְדָּֽל׃
7แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ในเมื่อพวกเจ้าทำเช่นนี้ เราจะแก้แค้นพวกเจ้าให้ได้ แล้วจึงจะหยุด”
8וַיַּ֨ךְ אֹותָ֥ם שֹׁ֛וק עַל־יָרֵ֖ךְ מַכָּ֣ה גְדֹולָ֑ה וַיֵּ֣רֶד וַיֵּ֔שֶׁב בִּסְעִ֖יף סֶ֥לַע עֵיטָֽם׃ ס
8เขาฟาดฟันพวกเขาจนราบคาบ เป็นการสังหารครั้งใหญ่ แล้วลงไปอาศัยในถ้ำที่โขดหินเอตาม
9וַיַּעֲל֣וּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַֽיַּחֲנ֖וּ בִּיהוּדָ֑ה וַיִּנָּטְשׁ֖וּ בַּלֶּֽחִי׃
9ชาวฟีลิสเตียยกขึ้นมาตั้งค่ายในยูดาห์ และกระจายกำลังที่เลฮี
10וַיֹּֽאמְרוּ֙ אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה לָמָ֖ה עֲלִיתֶ֣ם עָלֵ֑ינוּ וַיֹּאמְר֗וּ לֶאֱסֹ֤ור אֶת־שִׁמְשֹׁון֙ עָלִ֔ינוּ לַעֲשֹׂ֣ות לֹ֔ו כַּאֲשֶׁ֖ר עָ֥שָׂה לָֽנוּ׃
10ชายชาวยูดาห์ถามว่า “ทำไมพวกท่านจึงยกมาโจมตีเรา?” พวกเขาตอบว่า “เรามาจับมัดแซมสัน เพื่อทำกับเขาเหมือนที่เขาทำกับเรา”
11וַיֵּרְד֡וּ שְׁלֹשֶׁת֩ אֲלָפִ֨ים אִ֜ישׁ מִֽיהוּדָ֗ה אֶל־סְעִיף֮ סֶ֣לַע עֵיטָם֒ וַיֹּאמְר֣וּ לְשִׁמְשֹׁ֗ון הֲלֹ֤א יָדַ֙עְתָּ֙ כִּֽי־מֹשְׁלִ֥ים בָּ֙נוּ֙ פְּלִשְׁתִּ֔ים וּמַה־זֹּ֖את עָשִׂ֣יתָ לָּ֑נוּ וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם כַּאֲשֶׁר֙ עָ֣שׂוּ לִ֔י כֵּ֖ן עָשִׂ֥יתִי לָהֶֽם׃
11ชายชาวยูดาห์สามพันคนจึงลงไปยังถ้ำที่โขดหินเอตาม และพูดกับแซมสันว่า “ท่านไม่รู้หรือว่าชาวฟีลิสเตียปกครองเราอยู่? แล้วเหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้กับพวกเรา?” เขาตอบว่า “พวกเขาทำกับเราอย่างไร เราก็ทำกับพวกเขาอย่างนั้น”
12וַיֹּ֤אמְרוּ לֹו֙ לֶאֱסָרְךָ֣ יָרַ֔דְנוּ לְתִתְּךָ֖ בְּיַד־פְּלִשְׁתִּ֑ים וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשֹׁ֔ון הִשָּׁבְע֣וּ לִ֔י פֶּֽן־תִּפְגְּע֥וּן בִּ֖י אַתֶּֽם׃
12พวกเขากล่าวว่า “เราลงมาเพื่อมัดท่านและมอบท่านให้ชาวฟีลิสเตีย” แซมสันตอบว่า “จงสาบานกับเราว่าพวกท่านจะไม่ลงมือทำร้ายเราด้วยตัวเอง”
13וַיֹּ֧אמְרוּ לֹ֣ו לֵאמֹ֗ר לֹ֤א כִּֽי־אָסֹ֤ר נֶֽאֱסָרְךָ֙ וּנְתַנּ֣וּךָ בְיָדָ֔ם וְהָמֵ֖ת לֹ֣א נְמִיתֶ֑ךָ וַיַּאַסְרֻ֗הוּ בִּשְׁנַ֙יִם֙ עֲבֹתִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים וַֽיַּעֲל֖וּהוּ מִן־הַסָּֽלַע׃
13พวกเขาตอบว่า “ไม่ทำ เราจะมัดท่านให้แน่นและมอบท่านให้พวกเขา แต่จะไม่ฆ่าท่านอย่างแน่นอน” พวกเขาใช้เชือกใหม่สองเส้นมัดเขาและพาขึ้นมาจากโขดหิน
14הוּא־בָ֣א עַד־לֶ֔חִי וּפְלִשְׁתִּ֖ים הֵרִ֣יעוּ לִקְרָאתֹ֑ו וַתִּצְלַ֨ח עָלָ֜יו ר֣וּחַ יְהוָ֗ה וַתִּהְיֶ֨ינָה הָעֲבֹתִ֜ים אֲשֶׁ֣ר עַל־זְרֹועֹותָ֗יו כַּפִּשְׁתִּים֙ אֲשֶׁ֣ר בָּעֲר֣וּ בָאֵ֔שׁ וַיִּמַּ֥סּוּ אֱסוּרָ֖יו מֵעַ֥ל יָדָֽיו׃
14เมื่อเขามาถึงเลฮี ชาวฟีลิสเตียก็โห่ร้องเข้ามาหาเขา พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงเข้ามาทำงานในตัวเขาอย่างทรงพลัง เชือกที่แขนจึงเป็นเหมือนป่านถูกไฟเผา เครื่องพันธนาการหลุดออกจากมือ
15וַיִּמְצָ֥א לְחִֽי־חֲמֹ֖ור טְרִיָּ֑ה וַיִּשְׁלַ֤ח יָדֹו֙ וַיִּקָּחֶ֔הָ וַיַּךְ־בָּ֖הּ אֶ֥לֶף אִֽישׁ׃
15เขาพบกระดูกขากรรไกรลาที่ยังสดอยู่ชิ้นหนึ่ง จึงเอื้อมมือหยิบมาใช้สังหารชายหนึ่งพันคน
16וַיֹּ֣אמֶר שִׁמְשֹׁ֔ון בִּלְחִ֣י הַחֲמֹ֔ור חֲמֹ֖ור חֲמֹרָתָ֑יִם בִּלְחִ֣י הַחֲמֹ֔ור הִכֵּ֖יתִי אֶ֥לֶף אִֽישׁ׃
16แซมสันกล่าวว่า “ด้วยขากรรไกรลา กองแล้วกองเล่า ด้วยขากรรไกรลา เราสังหารคนหนึ่งพันคน”
17וַֽיְהִי֙ כְּכַלֹּתֹ֣ו לְדַבֵּ֔ר וַיַּשְׁלֵ֥ךְ הַלְּחִ֖י מִיָּדֹ֑ו וַיִּקְרָ֛א לַמָּקֹ֥ום הַה֖וּא רָ֥מַת לֶֽחִי׃
17เมื่อพูดจบ เขาโยนกระดูกขากรรไกรออกจากมือ สถานที่นั้นจึงเรียกว่ารามัทเลฮี
18וַיִּצְמָא֮ מְאֹד֒ וַיִּקְרָ֤א אֶל־יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר אַתָּה֙ נָתַ֣תָּ בְיַֽד־עַבְדְּךָ֔ אֶת־הַתְּשׁוּעָ֥ה הַגְּדֹלָ֖ה הַזֹּ֑את וְעַתָּה֙ אָמ֣וּת בַּצָּמָ֔א וְנָפַלְתִּ֖י בְּיַ֥ד הָעֲרֵלִֽים׃
18เขากระหายน้ำอย่างยิ่ง จึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ประทานการช่วยกู้ครั้งยิ่งใหญ่นี้โดยผู้รับใช้ของพระองค์ บัดนี้ข้าพเจ้าจะต้องตายเพราะกระหายน้ำ และตกอยู่ใต้อำนาจของคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตหรือ?”
19וַיִּבְקַ֨ע אֱלֹהִ֜ים אֶת־הַמַּכְתֵּ֣שׁ אֲשֶׁר־בַּלֶּ֗חִי וַיֵּצְא֨וּ מִמֶּ֤נּוּ מַ֙יִם֙ וַיֵּ֔שְׁתְּ וַתָּ֥שָׁב רוּחֹ֖ו וַיֶּ֑חִי עַל־כֵּ֣ן ׀ קָרָ֣א שְׁמָ֗הּ עֵ֤ין הַקֹּורֵא֙ אֲשֶׁ֣ר בַּלֶּ֔חִי עַ֖ד הַיֹּ֥ום הַזֶּֽה׃
19พระเจ้าทรงแยกแอ่งที่เลฮีให้น้ำไหลออกมา เมื่อเขาดื่มแล้ว เขาก็กลับมีเรี่ยวแรงและฟื้นขึ้น สถานที่นั้นจึงเรียกว่าเอนฮักโคเร ซึ่งอยู่ที่เลฮีจนถึงทุกวันนี้
20וַיִּשְׁפֹּ֧ט אֶת־יִשְׂרָאֵ֛ל בִּימֵ֥י פְלִשְׁתִּ֖ים עֶשְׂרִ֥ים שָׁנָֽה׃ פ
20แซมสันปกครองและวินิจฉัยอิสราเอลยี่สิบปีในสมัยของชาวฟีลิสเตีย
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.