Esther 8
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Freedom Bible (Thai)
1On that day king Assuerus gave the house of Aman, the Jews’ enemy, to queen Esther, and Mardochai came in before the king. For Esther had confessed to him that he was her uncle.
1ในวันนั้น กษัตริย์อาหสุเอรัสมอบบ้านเรือนของฮามาน ศัตรูของชาวยิว ให้ราชินีเอสเธอร์ โมรเดคัยเข้าเฝ้ากษัตริย์ เพราะเอสเธอร์บอกแล้วว่าเขาเกี่ยวข้องกับนางอย่างไร
2And the king took the ring which he had commanded to be taken again from Aman, and gave it to Mardochai. And Esther set Mardochai over her house.
2กษัตริย์ถอดแหวนที่ยึดคืนจากฮามานมอบให้โมรเดคัย และเอสเธอร์ให้โมรเดคัยดูแลบ้านเรือนของฮามาน
3And not content with these things, she fell down at the king’s feet and wept, and speaking to him besought him, that he would give orders that the malice of Aman the Agagite, and his most wicked devices which he had invented against the Jews, should be of no effect.
3เอสเธอร์ทูลกษัตริย์อีกครั้ง นางหมอบลงที่เท้าพระองค์ อ้อนวอนทั้งน้ำตาให้ขจัดการกระทำอันชั่วร้ายของฮามานชาวอากักและแผนที่เขาวางไว้เล่นงานชาวยิว
4But he, as the manner was, held out the golden sceptre with his hand, which was the sign of clemency: and she arose up and stood before him,
4กษัตริย์ยื่นคทาทองคำให้เอสเธอร์ นางจึงลุกขึ้นยืนต่อหน้าพระองค์
5And said: If it please the king, and if I have found favour in his sight, and my request be not disagreeable to him, I beseech thee, that the former letters of Aman the traitor and enemy of the Jews, by which he commanded that they should be destroyed in all the king’s provinces, may be reversed by new letters.
5นางกล่าวว่า “หากกษัตริย์เห็นชอบ หากพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้า หากเห็นว่าเรื่องนี้ถูกต้อง และข้าพเจ้าเป็นที่ชื่นชอบของพระองค์ ขอให้มีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยกเลิกจดหมายที่ฮามาน บุตรของฮัมเมดาธา ชาวอากัก คิดขึ้นและเขียนเพื่อทำลายชาวยิวในทุกมณฑลของพระองค์
6For how call I endure the murdering and slaughter of my people?
6ข้าพเจ้าจะทนเห็นหายนะที่เกิดกับชนชาติของข้าพเจ้าได้อย่างไร? จะทนเห็นญาติของข้าพเจ้าถูกทำลายได้อย่างไร?”
7And king Assuerus answered Esther the queen, and Mardochai the Jew: I have given Aman’s house to Esther, and I have commanded him to be hanged on a gibbet, because he durst lay hands on the Jews.
7กษัตริย์อาหสุเอรัสบอกราชินีเอสเธอร์และโมรเดคัยชาวยิวว่า “ดูสิ เรามอบบ้านเรือนของฮามานให้เอสเธอร์แล้ว และเขาถูกแขวนคอบนตะแลงแกงเพราะทำร้ายชาวยิว
8Write ye therefore to the Jews, as it pleaseth you, in the king’s name, and seal the letters with my ring. For this was the custom, that no man durst gainsay the letters which were sent in the king’s name, and were sealed with his ring.
8จงเขียนถึงชาวยิวอีกตามที่เห็นสมควรในนามของกษัตริย์ และประทับตราด้วยแหวนของกษัตริย์ เพราะข้อความที่เขียนในนามของกษัตริย์และประทับตราด้วยแหวนของกษัตริย์นั้น ไม่มีใครยกเลิกได้”
9Then the king’s scribes and secretaries were called for (now it was the time of the third month which is called Siban) the three and twentieth day of the month, and letters were written, as Mardochai had a mind, to the Jews, and to the governors, and to the deputies, and to the judges, who were rulers over the hundred and twenty-seven provinces, from India even to Ethiopia: to province and province, to people and people, according to their languages and characters, and to the Jews, according as they could read and hear.
9ในเวลานั้น วันที่ยี่สิบสามของเดือนที่สาม คือเดือนสิวาน มีการเรียกอาลักษณ์ของกษัตริย์มาเขียนทุกอย่างตามคำสั่งของโมรเดคัย ส่งถึงชาวยิว ผู้ปกครองท้องถิ่น ผู้ว่าราชการ และเจ้านายแห่งมณฑลต่าง ๆ ตั้งแต่อินเดียไปจนถึงเอธิโอเปีย รวมหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดมณฑล โดยใช้ตัวอักษรของแต่ละมณฑลและภาษาของแต่ละชนชาติ และใช้ตัวอักษรและภาษาของชาวยิวด้วย
10And these letters which were sent in the king’s name, were sealed with his ring, and sent by posts: who were to run through all the provinces, to prevent the former letters with new messages.
10เขาเขียนในพระนามกษัตริย์อาหสุเอรัส ประทับตราด้วยแหวนของพระองค์ แล้วส่งจดหมายไปกับผู้ส่งสารที่ขี่ม้าของกษัตริย์ซึ่งเพาะพันธุ์จากม้าฝีเท้าจัด
11And the king gave orders to them, to speak to the Jews in every city, and to command them to gather themselves together, and to stand for their lives, and to kill and destroy all their enemies with their wives and children and all their houses, and to take their spoil.
11จดหมายเหล่านั้นอนุญาตให้ชาวยิวในทุกเมืองรวมตัวกันปกป้องชีวิตของตน ให้ทำลาย ฆ่า และทำให้กองกำลังทั้งหมดของชนชาติและมณฑลที่เข้าโจมตีพวกเขา ตลอดจนเด็กเล็กและผู้หญิงของพวกเขา สิ้นชีวิต และให้ปล้นทรัพย์สินของพวกเขา
12And one day of revenge was appointed through all the provinces, to wit, the thirteenth of the twelfth month Adar.
12ภายในวันเดียวทั่วทุกมณฑลของกษัตริย์อาหสุเอรัส คือวันที่สิบสามของเดือนที่สิบสอง เดือนอาดาร์
13And this was the content of the letter, that it should be notified in all lands and peoples that were subject to the empire of king Assuerus, that the Jews were ready to be revenged of their enemies.
13สำเนาจดหมายที่จะใช้ประกาศพระราชกฤษฎีกาในแต่ละมณฑลถูกเผยแพร่ให้ทุกชนชาติรับรู้ เพื่อให้ชาวยิวเตรียมพร้อมสำหรับวันนั้นที่จะตอบโต้แก้แค้นศัตรู
14So the swift posts went out carrying the messages, and the king’s edict was hung up in Susan.
14ผู้ส่งสารที่ขี่ม้าของกษัตริย์รีบออกไปตามคำสั่งที่เร่งรัดของพระองค์ และมีการประกาศพระราชกฤษฎีกาที่ป้อมปราการสุสา
15And Mardochai going forth out of the palace, and from the king’s presence, shone in royal apparel, to wit, of violet and sky colour, wearing a golden crown on his head, and clothed with a cloak of silk and purple. And all the city rejoiced and was glad.
15โมรเดคัยออกจากที่เข้าเฝ้ากษัตริย์ สวมเครื่องแต่งกายของราชสำนักสีฟ้าและสีขาว มงกุฎทองคำขนาดใหญ่ และเสื้อคลุมผ้าลินินเนื้อดีกับผ้าสีม่วง ชาวเมืองสุสาโห่ร้องด้วยความยินดี
16But to the Jews a new light seemed to rise, joy, honour, and dancing.
16ชาวยิวมีแสงสว่าง ความเบิกบาน ความยินดี และเกียรติยศ
17And in all peoples, cities, and provinces, whithersoever the king’s commandments came, there was wonderful rejoicing, feasts and banquets, and keeping holy day: insomuch that many of other nations and religion, joined themselves to their worship and ceremonies. For a great dread of the name of the Jews had fallen upon all.
17ในทุกมณฑลและทุกเมืองที่คำสั่งและพระราชกฤษฎีกาของกษัตริย์ไปถึง ชาวยิวเบิกบานยินดี จัดงานเลี้ยงและมีวันหยุด ผู้คนจากชนชาติต่าง ๆ ในแผ่นดินจำนวนมากกลายเป็นชาวยิว เพราะความกลัวชาวยิวเข้าครอบงำพวกเขา
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.