ผู้วินิจฉัย 19
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ในสมัยนั้น เมื่ออิสราเอลไม่มีกษัตริย์ มีคนเลวีคนหนึ่งอาศัยอยู่ในส่วนที่ห่างไกลของแถบภูเขาเอฟราอิม เขารับหญิงคนหนึ่งจากเบธเลเฮมยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย
1וַיְהִי֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם וּמֶ֖לֶךְ אֵ֣ין בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיְהִ֣י ׀ אִ֣ישׁ לֵוִ֗י גָּ֚ר בְּיַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַ֔יִם וַיִּֽקַּֽח־לֹו֙ אִשָּׁ֣ה פִילֶ֔גֶשׁ מִבֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָֽה׃
2ภรรยาน้อยนอกใจเขา แล้วจากไปยังบ้านบิดาที่เบธเลเฮมยูดาห์และอยู่ที่นั่นสี่เดือน
2וַתִּזְנֶ֤ה עָלָיו֙ פִּֽילַגְשֹׁ֔ו וַתֵּ֤לֶךְ מֵֽאִתֹּו֙ אֶל־בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ אֶל־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וַתְּהִי־שָׁ֕ם יָמִ֖ים אַרְבָּעָ֥ה חֳדָשִֽׁים׃
3สามีจึงออกเดินทางตามไปเพื่อพูดอย่างอ่อนโยนและพานางกลับมา เขาพาคนรับใช้กับลาสองตัวไปด้วย นางพาเขาเข้าไปในบ้านบิดา เมื่อบิดาของหญิงสาวเห็นเขาก็ดีใจที่ได้พบ
3וַיָּ֨קָם אִישָׁ֜הּ וַיֵּ֣לֶךְ אַחֲרֶ֗יהָ לְדַבֵּ֤ר עַל־לִבָּהּ֙ *לַהֲשִׁיבֹו (לַהֲשִׁיבָ֔הּ) וְנַעֲרֹ֥ו עִמֹּ֖ו וְצֶ֣מֶד חֲמֹרִ֑ים וַתְּבִיאֵ֙הוּ֙ בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ וַיִּרְאֵ֙הוּ֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיִּשְׂמַ֖ח לִקְרָאתֹֽו׃
4พ่อตาของเขาคือบิดาของหญิงสาวรั้งเขาไว้ เขาจึงอยู่ด้วยสามวัน พวกเขากิน ดื่ม และพักอยู่ที่นั่น
4וַיֶּחֱזַק־בֹּ֤ו חֹֽתְנֹו֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיֵּ֥שֶׁב אִתֹּ֖ו שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֑ים וַיֹּאכְלוּ֙ וַיִּשְׁתּ֔וּ וַיָּלִ֖ינוּ שָֽׁם׃
5วันที่สี่พวกเขาตื่นแต่เช้า ชายคนนั้นลุกขึ้นจะออกเดินทาง บิดาของหญิงสาวพูดกับลูกเขยว่า “กินขนมปังสักหน่อยให้มีกำลังก่อน แล้วค่อยเดินทางต่อ”
5וַֽיְהִי֙ בַּיֹּ֣ום הָרְבִיעִ֔י וַיַּשְׁכִּ֥ימוּ בַבֹּ֖קֶר וַיָּ֣קָם לָלֶ֑כֶת וַיֹּאמֶר֩ אֲבִ֨י הַֽנַּעֲרָ֜ה אֶל־חֲתָנֹ֗ו סְעָ֧ד לִבְּךָ֛ פַּת־לֶ֖חֶם וְאַחַ֥ר תֵּלֵֽכוּ׃
6ทั้งสองจึงนั่งกินและดื่มด้วยกัน แล้วบิดาของหญิงสาวพูดกับชายคนนั้นว่า “โปรดค้างคืนและพักให้สำราญใจ”
6וַיֵּשְׁב֗וּ וַיֹּאכְל֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם יַחְדָּ֖ו וַיִּשְׁתּ֑וּ וַיֹּ֜אמֶר אֲבִ֤י הַֽנַּעֲרָה֙ אֶל־הָאִ֔ישׁ הֹֽואֶל־נָ֥א וְלִ֖ין וְיִטַ֥ב לִבֶּֽךָ׃
7ชายคนนั้นลุกขึ้นจะเดินทาง แต่พ่อตารบเร้า เขาจึงพักอยู่ที่นั่นอีก
7וַיָּ֥קָם הָאִ֖ישׁ לָלֶ֑כֶת וַיִּפְצַר־בֹּו֙ חֹתְנֹ֔ו וַיָּ֖שָׁב וַיָּ֥לֶן שָֽׁם׃
8วันที่ห้าเขาตื่นแต่เช้าจะออกเดินทาง บิดาของหญิงสาวพูดว่า “โปรดกินอะไรให้มีกำลังและรอจนบ่ายคล้อย” ทั้งสองจึงกินด้วยกัน
8וַיַּשְׁכֵּ֨ם בַּבֹּ֜קֶר בַּיֹּ֣ום הַחֲמִישִׁי֮ לָלֶכֶת֒ וַיֹּ֣אמֶר ׀ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֗ה סְעָד־נָא֙ לְבָ֣בְךָ֔ וְהִֽתְמַהְמְה֖וּ עַד־נְטֹ֣ות הַיֹּ֑ום וַיֹּאכְל֖וּ שְׁנֵיהֶֽם׃
9เมื่อชายคนนั้นกับภรรยาน้อยและคนรับใช้ลุกขึ้นจะออกเดินทาง พ่อตาคือบิดาของหญิงสาวพูดว่า “ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว โปรดค้างคืน วันกำลังจะสิ้นแล้ว อยู่ที่นี่ให้สำราญใจ พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางกลับบ้าน”
9וַיָּ֤קָם הָאִישׁ֙ לָלֶ֔כֶת ה֥וּא וּפִילַגְשֹׁ֖ו וְנַעֲרֹ֑ו וַיֹּ֣אמֶר לֹ֣ו חֹתְנֹ֣ו אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֡ה הִנֵּ֣ה נָא֩ רָפָ֨ה הַיֹּ֜ום לַעֲרֹ֗ב לִֽינוּ־נָ֞א הִנֵּ֨ה חֲנֹ֤ות הַיֹּום֙ לִ֥ין פֹּה֙ וְיִיטַ֣ב לְבָבֶ֔ךָ וְהִשְׁכַּמְתֶּ֤ם מָחָר֙ לְדַרְכְּכֶ֔ם וְהָלַכְתָּ֖ לְאֹהָלֶֽךָ׃
10แต่ชายคนนั้นไม่ยอมค้างคืน เขาลุกขึ้นเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เยบุส ซึ่งเรียกอีกชื่อว่าเยรูซาเล็ม มีลาสองตัวผูกอานและภรรยาน้อยไปกับเขา
10וְלֹֽא־אָבָ֤ה הָאִישׁ֙ לָל֔וּן וַיָּ֣קָם וַיֵּ֗לֶךְ וַיָּבֹא֙ עַד־נֹ֣כַח יְב֔וּס הִ֖יא יְרוּשָׁלָ֑͏ִם וְעִמֹּ֗ו צֶ֤מֶד חֲמֹורִים֙ חֲבוּשִׁ֔ים וּפִילַגְשֹׁ֖ו עִמֹּֽו׃
11เมื่อพวกเขาอยู่ใกล้เยบุส เวลาก็ล่วงไปมาก คนรับใช้พูดกับนายว่า “มาเถอะ ให้เราเข้าไปพักในเมืองของชาวเยบุสนี้กัน”
11הֵ֣ם עִם־יְב֔וּס וְהַיֹּ֖ום רַ֣ד מְאֹ֑ד וַיֹּ֨אמֶר הַנַּ֜עַר אֶל־אֲדֹנָ֗יו לְכָה־נָּ֛א וְנָס֛וּרָה אֶל־עִֽיר־הַיְבוּסִ֥י הַזֹּ֖את וְנָלִ֥ין בָּֽהּ׃
12นายตอบว่า “เราจะไม่เข้าไปในเมืองของคนต่างชาติซึ่งไม่ใช่ชาวอิสราเอล แต่จะเดินต่อไปยังกิเบอาห์”
12וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֲדֹנָ֔יו לֹ֤א נָסוּר֙ אֶל־עִ֣יר נָכְרִ֔י אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הֵ֑נָּה וְעָבַ֖רְנוּ עַד־גִּבְעָֽה׃
13เขาบอกคนรับใช้ว่า “มาเถอะ ให้เราเข้าไปใกล้เมืองใดเมืองหนึ่งในแถบนี้ แล้วพักค้างคืนที่กิเบอาห์หรือรามาห์”
13וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲרֹ֔ו לְךָ֥ וְנִקְרְבָ֖ה בְּאַחַ֣ד הַמְּקֹמֹ֑ות וְלַ֥נּוּ בַגִּבְעָ֖ה אֹ֥ו בָרָמָֽה׃
14พวกเขาจึงเดินทางต่อไป ดวงอาทิตย์ตกขณะอยู่ใกล้กิเบอาห์ซึ่งเป็นเมืองของเผ่าเบนยามิน
14וַיַּעַבְר֖וּ וַיֵּלֵ֑כוּ וַתָּבֹ֤א לָהֶם֙ הַשֶּׁ֔מֶשׁ אֵ֥צֶל הַגִּבְעָ֖ה אֲשֶׁ֥ר לְבִנְיָמִֽן׃
15พวกเขาแวะเข้าไปในกิเบอาห์เพื่อพักค้างคืน ชายคนนั้นนั่งอยู่บนถนนในเมือง เพราะไม่มีใครรับพวกเขาเข้าพักในบ้าน
15וַיָּסֻ֣רוּ שָׁ֔ם לָבֹ֖וא לָל֣וּן בַּגִּבְעָ֑ה וַיָּבֹ֗א וַיֵּ֙שֶׁב֙ בִּרְחֹ֣וב הָעִ֔יר וְאֵ֥ין אִ֛ישׁ מְאַסֵּֽף־אֹותָ֥ם הַבַּ֖יְתָה לָלֽוּן׃
16ตอนเย็นมีชายชราคนหนึ่งกลับจากทำงานในทุ่ง เขามาจากแถบภูเขาเอฟราอิมและอาศัยอยู่ในกิเบอาห์ แต่ชาวเมืองนั้นเป็นชาวเบนยามิน
16וְהִנֵּ֣ה ׀ אִ֣ישׁ זָקֵ֗ן בָּ֣א מִֽן־מַעֲשֵׂ֤הוּ מִן־הַשָּׂדֶה֙ בָּעֶ֔רֶב וְהָאִישׁ֙ מֵהַ֣ר אֶפְרַ֔יִם וְהוּא־גָ֖ר בַּגִּבְעָ֑ה וְאַנְשֵׁ֥י הַמָּקֹ֖ום בְּנֵ֥י יְמִינִֽי׃
17เขาเงยหน้าขึ้นเห็นผู้เดินทางนั่งอยู่บนถนนในเมือง จึงถามว่า “ท่านกำลังจะไปไหน และมาจากไหน?”
17וַיִּשָּׂ֣א עֵינָ֗יו וַיַּ֛רְא אֶת־הָאִ֥ישׁ הָאֹרֵ֖חַ בִּרְחֹ֣ב הָעִ֑יר וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֧ישׁ הַזָּקֵ֛ן אָ֥נָה תֵלֵ֖ךְ וּמֵאַ֥יִן תָּבֹֽוא׃
18ชายคนนั้นตอบว่า “เรากำลังเดินทางจากเบธเลเฮมยูดาห์ไปยังส่วนที่ห่างไกลของแถบภูเขาเอฟราอิม ข้าพเจ้าเป็นคนจากที่นั่นและเพิ่งไปเบธเลเฮมยูดาห์มา บัดนี้กำลังไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แต่ไม่มีใครรับข้าพเจ้าเข้าบ้าน
18וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו עֹבְרִ֨ים אֲנַ֜חְנוּ מִבֵּֽית־לֶ֣חֶם יְהוּדָה֮ עַד־יַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַיִם֒ מִשָּׁ֣ם אָנֹ֔כִי וָאֵלֵ֕ךְ עַד־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וְאֶת־בֵּ֤ית יְהוָה֙ אֲנִ֣י הֹלֵ֔ךְ וְאֵ֣ין אִ֔ישׁ מְאַסֵּ֥ף אֹותִ֖י הַבָּֽיְתָה׃
19เรามีทั้งฟางและอาหารสำหรับลา มีขนมปังกับเหล้าองุ่นสำหรับข้าพเจ้า ผู้รับใช้ของท่าน และชายหนุ่มที่อยู่กับผู้รับใช้ของท่าน เราไม่ขาดสิ่งใด”
19וְגַם־תֶּ֤בֶן גַּם־מִסְפֹּוא֙ יֵ֣שׁ לַחֲמֹורֵ֔ינוּ וְ֠גַם לֶ֣חֶם וָיַ֤יִן יֶשׁ־לִי֙ וְלַֽאֲמָתֶ֔ךָ וְלַנַּ֖עַר עִם־עֲבָדֶ֑יךָ אֵ֥ין מַחְסֹ֖ור כָּל־דָּבָֽר׃
20ชายชราตอบว่า “สันติสุขจงมีแก่ท่าน ให้ข้าพเจ้าจัดหาทุกสิ่งที่ท่านต้องการ แต่อย่านอนบนถนนในเมืองเลย”
20וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֤ישׁ הַזָּקֵן֙ שָׁלֹ֣ום לָ֔ךְ רַ֥ק כָּל־מַחְסֹורְךָ֖ עָלָ֑י רַ֥ק בָּרְחֹ֖וב אַל־תָּלַֽן׃
21เขาจึงพาชายคนนั้นเข้าบ้านและให้อาหารลา พวกเขาล้างเท้า กินและดื่ม
21וַיְבִיאֵ֣הוּ לְבֵיתֹ֔ו *וַיִּבֹּול (וַיָּ֖בָל) לַחֲמֹורִ֑ים וַֽיִּרְחֲצוּ֙ רַגְלֵיהֶ֔ם וַיֹּאכְל֖וּ וַיִּשְׁתּֽוּ׃
22ขณะที่กำลังรื่นเริง ชายชาวเมืองกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นคนชั่วร้ายมาล้อมบ้าน ทุบประตู และพูดกับชายชราผู้เป็นเจ้าของบ้านว่า “ส่งผู้ชายที่เข้ามาในบ้านของเจ้าออกมาให้เราร่วมเพศกับเขา!”
22הֵמָּה֮ מֵיטִיבִ֣ים אֶת־לִבָּם֒ וְהִנֵּה֩ אַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֣י בְנֵֽי־בְלִיַּ֗עַל נָסַ֙בּוּ֙ אֶת־הַבַּ֔יִת מִֽתְדַּפְּקִ֖ים עַל־הַדָּ֑לֶת וַיֹּאמְר֗וּ אֶל־הָ֠אִישׁ בַּ֣עַל הַבַּ֤יִת הַזָּקֵן֙ לֵאמֹ֔ר הֹוצֵ֗א אֶת־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־בָּ֥א אֶל־בֵּיתְךָ֖ וְנֵדָעֶֽנּוּ׃
23เจ้าของบ้านออกไปหาพวกเขาและพูดว่า “อย่าเลย พี่น้องของข้าพเจ้า โปรดอย่าทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้ ในเมื่อชายคนนี้เข้ามาในบ้านของข้าพเจ้าแล้ว อย่าทำเรื่องเลวทรามนี้เลย
23וַיֵּצֵ֣א אֲלֵיהֶ֗ם הָאִישׁ֙ בַּ֣עַל הַבַּ֔יִת וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַל־אַחַ֖י אַל־תָּרֵ֣עוּ נָ֑א אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר־בָּ֞א הָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ אַל־בֵּיתִ֔י אַֽל־תַּעֲשׂ֖וּ אֶת־הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃
24ข้าพเจ้ามีบุตรสาวพรหมจารี และชายคนนี้มีภรรยาน้อย ข้าพเจ้าจะพาพวกนางออกมา พวกท่านจะข่มเหงและทำกับพวกนางตามที่เห็นว่าดีก็ได้ แต่อย่าทำเรื่องเลวทรามเช่นนี้กับชายคนนี้”
24הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַבְּתוּלָ֜ה וּפִֽילַגְשֵׁ֗הוּ אֹוצִֽיאָה־נָּ֤א אֹותָם֙ וְעַנּ֣וּ אֹותָ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ם הַטֹּ֖וב בְּעֵינֵיכֶ֑ם וְלָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ דְּבַ֖ר הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃
25แต่ชายเหล่านั้นไม่ยอมฟัง คนเลวีจึงจับภรรยาน้อยของตนพาออกไปให้พวกเขา พวกเขาข่มขืนและทารุณนางตลอดคืนจนถึงเช้า พอฟ้าเริ่มสางจึงปล่อยนางไป
25וְלֹֽא־אָב֤וּ הָאֲנָשִׁים֙ לִשְׁמֹ֣עַֽ לֹ֔ו וַיַּחֲזֵ֤ק הָאִישׁ֙ בְּפִ֣ילַגְשֹׁ֔ו וַיֹּצֵ֥א אֲלֵיהֶ֖ם הַח֑וּץ וַיֵּדְע֣וּ אֹ֠ותָהּ וַיִּֽתְעַלְּלוּ־בָ֤הּ כָּל־הַלַּ֙יְלָה֙ עַד־הַבֹּ֔קֶר וַֽיְשַׁלְּח֖וּהָ *בַּעֲלֹות (כַּעֲלֹ֥ות) הַשָּֽׁחַר׃
26ตอนรุ่งสาง หญิงนั้นมาล้มลงตรงประตูบ้านที่ผู้เป็นนายของนางพักอยู่ และอยู่ตรงนั้นจนสว่าง
26וַתָּבֹ֥א הָאִשָּׁ֖ה לִפְנֹ֣ות הַבֹּ֑קֶר וַתִּפֹּ֞ל פֶּ֧תַח בֵּית־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־אֲדֹונֶ֥יהָ שָּׁ֖ם עַד־הָאֹֽור׃
27ตอนเช้า ผู้เป็นนายของนางลุกขึ้น เปิดประตูบ้าน และออกมาจะเดินทางต่อ ภรรยาน้อยของเขาล้มอยู่ตรงประตูบ้าน มือทั้งสองวางอยู่บนธรณีประตู
27וַיָּ֨קָם אֲדֹנֶ֜יהָ בַּבֹּ֗קֶר וַיִּפְתַּח֙ דַּלְתֹ֣ות הַבַּ֔יִת וַיֵּצֵ֖א לָלֶ֣כֶת לְדַרְכֹּ֑ו וְהִנֵּ֧ה הָאִשָּׁ֣ה פִֽילַגְשֹׁ֗ו נֹפֶ֙לֶת֙ פֶּ֣תַח הַבַּ֔יִת וְיָדֶ֖יהָ עַל־הַסַּֽף׃
28เขาพูดกับนางว่า “ลุกขึ้น ไปกันเถอะ!” แต่ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงยกนางขึ้นบนหลังลา แล้วออกเดินทางกลับไปยังที่ของตน
28וַיֹּ֧אמֶר אֵלֶ֛יהָ ק֥וּמִי וְנֵלֵ֖כָה וְאֵ֣ין עֹנֶ֑ה וַיִּקָּחֶ֙הָ֙ עַֽל־הַחֲמֹ֔ור וַיָּ֣קָם הָאִ֔ישׁ וַיֵּ֖לֶךְ לִמְקֹמֹֽו׃
29เมื่อกลับถึงบ้าน เขาหยิบมีดมาตัดร่างภรรยาน้อย แยกออกทีละส่วนเป็นสิบสองชิ้น แล้วส่งชิ้นส่วนไปทั่วทุกเขตแดนของอิสราเอล
29וַיָּבֹ֣א אֶל־בֵּיתֹ֗ו וַיִּקַּ֤ח אֶת־הַֽמַּאֲכֶ֙לֶת֙ וַיַּחֲזֵ֣ק בְּפִֽילַגְשֹׁ֔ו וַֽיְנַתְּחֶ֙הָ֙ לַעֲצָמֶ֔יהָ לִשְׁנֵ֥ים עָשָׂ֖ר נְתָחִ֑ים וַֽיְשַׁלְּחֶ֔הָ בְּכֹ֖ל גְּב֥וּל יִשְׂרָאֵֽל׃
30ทุกคนที่เห็นต่างพูดว่า “การกระทำเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นหรือมีใครเคยพบเห็น ตั้งแต่วันที่ชาวอิสราเอลขึ้นจากแผ่นดินอียิปต์จนถึงวันนี้! จงพิจารณาเรื่องนี้ ปรึกษากัน แล้วบอกความเห็นของพวกท่าน”
30וְהָיָ֣ה כָל־הָרֹאֶ֗ה וְאָמַר֙ לֹֽא־נִהְיְתָ֤ה וְלֹֽא־נִרְאֲתָה֙ כָּזֹ֔את לְמִיֹּ֞ום עֲלֹ֤ות בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַיֹּ֣ום הַזֶּ֑ה שִֽׂימוּ־לָכֶ֥ם עָלֶ֖יהָ עֻ֥צוּ וְדַבֵּֽרוּ׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.