เอเสเคียล 9
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1แล้วพระองค์ร้องเสียงดังให้ข้าพเจ้าได้ยินว่า “จงเรียกผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ลงโทษเมืองนี้เข้ามา แต่ละคนถืออาวุธทำลายล้างไว้ในมือ”
1וַיִּקְרָ֣א בְאָזְנַ֗י קֹ֤ול גָּדֹול֙ לֵאמֹ֔ר קָרְב֖וּ פְּקֻדֹּ֣ות הָעִ֑יר וְאִ֛ישׁ כְּלִ֥י מַשְׁחֵתֹ֖ו בְּיָדֹֽו׃
2ข้าพเจ้าเห็นชายหกคนมาจากทางประตูบนด้านเหนือ แต่ละคนถืออาวุธสำหรับสังหาร มีชายคนหนึ่งท่ามกลางพวกเขาสวมผ้าลินินและเหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอว พวกเขาเข้ามายืนข้างแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์
2וְהִנֵּ֣ה שִׁשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֡ים בָּאִ֣ים ׀ מִדֶּרֶךְ־שַׁ֨עַר הָעֶלְיֹ֜ון אֲשֶׁ֣ר ׀ מָפְנֶ֣ה צָפֹ֗ונָה וְאִ֨ישׁ כְּלִ֤י מַפָּצֹו֙ בְּיָדֹ֔ו וְאִישׁ־אֶחָ֤ד בְּתֹוכָם֙ לָבֻ֣שׁ בַּדִּ֔ים וְקֶ֥סֶת הַסֹּפֵ֖ר בְּמָתְנָ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ וַיַּ֣עַמְד֔וּ אֵ֖צֶל מִזְבַּ֥ח הַנְּחֹֽשֶׁת׃
3ความรุ่งโรจน์ของพระเจ้าแห่งอิสราเอลเคลื่อนขึ้นจากเหนือเครูบซึ่งเคยรองรับอยู่ ไปยังธรณีประตูพระนิเวศ แล้วพระองค์เรียกชายสวมผ้าลินินผู้เหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอว
3וּכְבֹ֣וד ׀ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל נַעֲלָה֙ מֵעַ֤ל הַכְּרוּב֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה עָלָ֔יו אֶ֖ל מִפְתַּ֣ן הַבָּ֑יִת וַיִּקְרָ֗א אֶל־הָאִישׁ֙ הַלָּבֻ֣שׁ הַבַּדִּ֔ים אֲשֶׁ֛ר קֶ֥סֶת הַסֹּפֵ֖ר בְּמָתְנָֽיו׃ ס
4พระยาห์เวห์ตรัสกับเขาว่า “จงเดินผ่านกลางเมืองเยรูซาเล็ม แล้วทำเครื่องหมายบนหน้าผากของผู้ที่ถอนใจและคร่ำครวญเพราะสิ่งน่ารังเกียจทั้งปวงที่ทำกันอยู่ในเมือง”
4וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ *אֵלֹו (אֵלָ֔יו) עֲבֹר֙ בְּתֹ֣וךְ הָעִ֔יר בְּתֹ֖וךְ יְרֽוּשָׁלָ֑͏ִם וְהִתְוִ֨יתָ תָּ֜ו עַל־מִצְחֹ֣ות הָאֲנָשִׁ֗ים הַנֶּֽאֱנָחִים֙ וְהַנֶּ֣אֱנָקִ֔ים עַ֚ל כָּל־הַתֹּ֣ועֵבֹ֔ות הַֽנַּעֲשֹׂ֖ות בְּתֹוכָֽהּ׃
5ส่วนคนอื่น ๆ พระองค์ตรัสให้ข้าพเจ้าได้ยินว่า “จงตามเขาไปทั่วเมืองและฆ่า อย่าปรานีหรือสงสาร
5וּלְאֵ֙לֶּה֙ אָמַ֣ר בְּאָזְנַ֔י עִבְר֥וּ בָעִ֛יר אַחֲרָ֖יו וְהַכּ֑וּ *עַל־ (אַל)־תָּחֹ֥ס *עֵינֵיכֶם (עֵינְכֶ֖ם) וְאַל־תַּחְמֹֽלוּ׃
6จงฆ่าทั้งคนแก่ ชายหนุ่ม หญิงสาว เด็กเล็ก และผู้หญิงให้หมด แต่อย่าเข้าใกล้ผู้ที่มีเครื่องหมาย เริ่มจากสถานบริสุทธิ์ของเรา” พวกเขาจึงเริ่มจากพวกผู้อาวุโสที่อยู่หน้าพระนิเวศ
6זָקֵ֡ן בָּח֣וּר וּבְתוּלָה֩ וְטַ֨ף וְנָשִׁ֜ים תַּהַרְג֣וּ לְמַשְׁחִ֗ית וְעַל־כָּל־אִ֨ישׁ אֲשֶׁר־עָלָ֤יו הַתָּו֙ אַל־תִּגַּ֔שׁוּ וּמִמִּקְדָּשִׁ֖י תָּחֵ֑לּוּ וַיָּחֵ֙לּוּ֙ בָּאֲנָשִׁ֣ים הַזְּקֵנִ֔ים אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י הַבָּֽיִת׃
7พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ทำให้พระนิเวศเป็นมลทิน และเอาศพใส่ให้เต็มลาน แล้วออกไป!” พวกเขาจึงออกไปฆ่าคนในเมือง
7וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵיהֶ֜ם טַמְּא֣וּ אֶת־הַבַּ֗יִת וּמַלְא֧וּ אֶת־הַחֲצֵרֹ֛ות חֲלָלִ֖ים צֵ֑אוּ וְיָצְא֖וּ וְהִכּ֥וּ בָעִֽיר׃
8ขณะที่พวกเขากำลังฆ่าและข้าพเจ้าเหลืออยู่คนเดียว ข้าพเจ้าซบหน้าลง ร้องทูลว่า “โอ พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์! เมื่อพระองค์ทรงเทความเดือดดาลลงเหนือเยรูซาเล็ม พระองค์จะทรงทำลายชนอิสราเอลที่เหลืออยู่ทั้งหมดหรือ?”
8וַֽיְהִי֙ כְּהַכֹּותָ֔ם וְנֵֽאשֲׁאַ֖ר אָ֑נִי וָאֶפְּלָ֨ה עַל־פָּנַ֜י וָאֶזְעַ֗ק וָֽאֹמַר֙ אֲהָהּ֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה הֲמַשְׁחִ֣ית אַתָּ֗ה אֵ֚ת כָּל־שְׁאֵרִ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל בְּשָׁפְכְּךָ֥ אֶת־חֲמָתְךָ֖ עַל־יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃
9พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “ความผิดของชนอิสราเอลและยูดาห์ร้ายแรงอย่างยิ่ง แผ่นดินเต็มไปด้วยการนองเลือด และเมืองเต็มไปด้วยความอยุติธรรม เพราะพวกเขาพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ทอดทิ้งแผ่นดินแล้ว พระยาห์เวห์ไม่เห็น’
9וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י עֲוֹ֨ן בֵּֽית־יִשְׂרָאֵ֤ל וִֽיהוּדָה֙ גָּדֹול֙ בִּמְאֹ֣ד מְאֹ֔ד וַתִּמָּלֵ֤א הָאָ֙רֶץ֙ דָּמִ֔ים וְהָעִ֖יר מָלְאָ֣ה מֻטֶּ֑ה כִּ֣י אָמְר֗וּ עָזַ֤ב יְהוָה֙ אֶת־הָאָ֔רֶץ וְאֵ֥ין יְהוָ֖ה רֹאֶֽה׃
10ดังนั้นเราจะไม่ปรานีหรือสงสาร เราจะให้การกระทำของพวกเขาย้อนกลับมาสนองตัวพวกเขาเอง”
10וְגַ֨ם־אֲנִ֔י לֹא־תָחֹ֥וס עֵינִ֖י וְלֹ֣א אֶחְמֹ֑ל דַּרְכָּ֖ם בְּרֹאשָׁ֥ם נָתָֽתִּי׃
11แล้วชายสวมผ้าลินินผู้เหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอวกลับมารายงานว่า “ข้าพเจ้าได้ทำตามที่พระองค์ทรงบัญชาแล้ว”
11וְהִנֵּ֞ה הָאִ֣ישׁ ׀ לְבֻ֣שׁ הַבַּדִּ֗ים אֲשֶׁ֤ר הַקֶּ֙סֶת֙ בְּמָתְנָ֔יו מֵשִׁ֥יב דָּבָ֖ר לֵאמֹ֑ר עָשִׂ֕יתִי *כַאֲשֶׁר (כְּכֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר) צִוִּיתָֽנִי׃ ס
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.