2พงศ์กษัตริย์ 7
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1เอลีชาพูดว่า “จงฟังพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย’”
1Elisa aber sprach: Höret des HERRN Wort! So spricht der HERR: Morgen um diese Zeit wird ein Scheffel Semmelmehl einen Silberling gelten und zwei Scheffel Gerste einen Silberling unter dem Tor zu Samaria.
2นายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” เอลีชาตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
2Da antwortete der Ritter, auf dessen Hand sich der König lehnte, dem Mann Gottes und sprach: Und wenn der HERR Fenster am Himmel machte, wie könnte solches geschehen? Er sprach: Siehe da, mit deinen Augen wirst du es sehen, und nicht davon essen!
3มีชายโรคเรื้อนสี่คนนั่งอยู่ตรงทางเข้าประตูเมือง พวกเขาพูดกันว่า “ทำไมพวกเรานั่งอยู่ที่นี่จนตาย?
3Und es waren vier aussätzige Männer an der Tür vor dem Tor; und einer sprach zum andern: Was wollen wir hier bleiben, bis wir sterben?
4ถ้าเราบอกว่า ‘เข้าเมืองกันเถอะ’ ในเมืองก็มีการกันดารอาหาร พวกเราจะตายที่นั่น ถ้านั่งอยู่ที่นี่ก็ตายเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ มอบตัวต่อกองทัพซีเรีย ถ้าพวกเขาไว้ชีวิตเราก็จะมีชีวิต แต่ถ้าเขาฆ่าเราเราก็เพียงตายเท่านั้น”
4Wenn wir gleich gedächten, in die Stadt zu kommen, so ist Teuerung in der Stadt, und wir müßten doch daselbst sterben; bleiben wir aber hier, so müssen wir auch sterben. So laßt uns nun hingehen und zu dem Heer der Syrer fallen. Lassen sie uns leben, so leben wir; töten sie uns, so sind wir tot.
5พวกเขาจึงลุกขึ้นตอนพลบค่ำและไปยังค่ายของซีเรีย เมื่อมาถึงขอบค่าย ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย
5Und sie machten sich in der Frühe auf, daß sie zum Heer der Syrer kämen. Und da sie vorn an den Ort des Heeres kamen, siehe, da war niemand.
6เพราะองค์เจ้า ทรงทำให้กองทัพซีเรียได้ยินเสียงรถศึก เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ พวกเขาจึงพูดกันว่า “ดูสิ กษัตริย์แห่งอิสราเอลจ้างบรรดากษัตริย์ของชาวฮิตไทต์กับบรรดากษัตริย์ของชาวอียิปต์มาโจมตีเรา”
6Denn der Herr hatte die Syrer lassen hören ein Geschrei von Rossen, Wagen und großer Heereskraft, daß sie untereinander sprachen: Siehe, der König Israels hat wider uns gedingt die Könige der Hethiter und die Könige der Ägypter, daß sie über uns kommen sollen.
7พวกเขาจึงลุกขึ้นหนีในยามพลบค่ำ ทิ้งกระโจม ม้า และลาไว้ ทิ้งค่ายไว้ตามเดิม แล้วหนีเอาชีวิตรอด
7Und sie machten sich auf und flohen in der Frühe und ließen ihre Hütten, Rosse und Esel im Lager, wie es stand, und flohen mit ihrem Leben davon.
8เมื่อชายโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงขอบค่าย พวกเขาเข้าไปในกระโจมหลังหนึ่ง กินและดื่ม แล้วเอาเงินทองและเสื้อผ้าออกไปซ่อนไว้ จากนั้นก็กลับมาเข้ากระโจมอีกหลัง เอาของออกไปซ่อนอีก
8Als nun die Aussätzigen an den Ort kamen, gingen sie in der Hütten eine, aßen und tranken und nahmen Silber, Gold und Kleider und gingen hin und verbargen es und kamen wieder und gingen in eine andere Hütte und nahmen daraus und gingen hin und verbargen es.
9แล้วพวกเขาพูดกันว่า “สิ่งที่เราทำอยู่นี้ไม่ถูก วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดี แต่เรากลับเงียบไว้ ถ้ารอจนรุ่งเช้าการลงโทษจะมาถึงเรา เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ ไปบอกคนในวังของกษัตริย์”
9Aber einer sprach zum andern: Laßt uns nicht also tun; dieser Tag ist ein Tag guter Botschaft. Wo wir das verschweigen und harren, bis daß es lichter Morgen wird, wird unsre Missetat gefunden werden; so laßt uns nun hingehen, daß wir kommen und es ansagen dem Hause des Königs.
10พวกเขาจึงมาร้องเรียกคนเฝ้าประตูเมืองและบอกว่า “พวกเราไปถึงค่ายซีเรียแล้ว ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ไม่มีแม้แต่เสียงคน มีแต่ม้าที่ผูกไว้ ลาที่ผูกไว้ และกระโจมที่ยังอยู่ตามเดิม”
10Und da sie kamen, riefen sie am Tor der Stadt und sagten es ihnen an und sprachen: Wir sind zum Lager der Syrer gekommen, und siehe, es ist niemand da und keine Menschenstimme, sondern Rosse und Esel angebunden und die Hütten, wie sie stehen.
11คนเฝ้าประตูเมืองจึงร้องบอกเข้าไปถึงคนในวังของกษัตริย์
11Da rief man den Torhütern zu, daß sie es drinnen ansagten im Hause des Königs.
12กษัตริย์ลุกขึ้นกลางดึกและพูดกับผู้รับใช้ว่า “ข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้ว่าชาวซีเรียทำอะไรกับพวกเรา พวกเขารู้ว่าพวกเราหิวจึงออกจากค่ายไปซ่อนในทุ่ง คิดว่า ‘เมื่อคนในเมืองออกมาเราจะจับเป็นแล้วเข้าไปยึดเมือง’”
12Und der König stand auf in der Nacht und sprach zu seinen Knechten: Laßt euch sagen, wie die Syrer mit uns umgehen. Sie wissen, daß wir Hunger leiden, und sind aus dem Lager gegangen, daß sie sich im Felde verkröchen, und denken: Wenn sie aus der Stadt gehen, wollen wir sie lebendig greifen und in die Stadt kommen.
13ผู้รับใช้คนหนึ่งตอบว่า “โปรดให้คนบางคนเอาม้าห้าตัวที่ยังเหลืออยู่ในเมืองไปเถิด ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ในเมืองนี้ ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่สูญสิ้นไปแล้ว ให้เราส่งคนออกไปดู”
13Da antwortete seiner Knechte einer und sprach: Man nehme fünf Rosse von denen, die noch drinnen sind übriggeblieben. Siehe, es wird ihnen gehen, wie aller Menge Israels, so drinnen übriggeblieben oder schon dahin ist. Die laßt uns senden und sehen.
14พวกเขาจึงจัดรถศึกสองคันพร้อมม้า และกษัตริย์ส่งคนออกไปตามดูกองทัพซีเรียพร้อมสั่งว่า “ไปดูเถิด”
14Da nahmen sie zwei Wagen mit Rossen, und der König sandte sie dem Heere der Syrer nach und sprach: Ziehet hin und sehet!
15พวกเขาตามไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน ดูสิ ตลอดทางเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและสัมภาระที่ชาวซีเรียโยนทิ้งขณะเร่งหนี ผู้นำสารกลับมารายงานต่อกษัตริย์
15Und da sie ihnen nachzogen bis an den Jordan, siehe, da lag der Weg voll Kleider und Geräte, welche die Syrer von sich geworfen hatten, da sie eilten. Und da die Boten wiederkamen und sagten es dem König an,
16ประชาชนจึงออกไปปล้นค่ายซีเรีย แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ ขายกันหนึ่งเชเขลและข้าวบาร์เลย์สองหน่วยตวง ขายกันหนึ่งเชเขล ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์
16ging das Volk hinaus und beraubte das Lager der Syrer. Und es galt ein Scheffel Semmelmehl einen Silberling und zwei Scheffel Gerste auch einen Silberling nach dem Wort des HERRN.
17กษัตริย์แต่งตั้งนายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ให้ดูแลประตูเมือง แต่ประชาชนเหยียบเขาที่ประตูจนตายตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้ เมื่อกษัตริย์ลงมาหาเขา
17Aber der König bestellte den Ritter, auf dessen Hand er sich lehnte, unter das Tor. Und das Volk zertrat ihn im Tor, daß er starb, wie der Mann Gottes geredet hatte, da der König zu ihm hinabkam.
18เหตุการณ์เป็นไปตามที่คนของพระเจ้าพูดกับกษัตริย์ว่า “พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ ข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และแป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย”
18Und es geschah, wie der Mann Gottes dem König gesagt hatte, da er sprach: Morgen um diese Zeit werden zwei Scheffel Gerste einen Silberling gelten und ein Scheffel Semmelmehl einen Silberling unter dem Tor zu Samaria,
19นายทหารคนนั้นเคยตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” และคนของพระเจ้าตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
19und der Ritter dem Mann Gottes antwortete und sprach: Siehe, wenn der HERR Fenster am Himmel machte, wie möchte solches geschehen? Er aber sprach: Siehe, mit deinen Augen wirst du es sehen, und wirst nicht davon essen!
20เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นกับเขาตามนั้น เพราะประชาชนเหยียบเขาที่ประตูเมืองจนตาย
20Und es ging ihm eben also; denn das Volk zertrat ihn im Tor, daß er starb.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.