דניאל 4
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)Original language
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
Freedom Bible (Thai)
1נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֗א לְֽכָל־עַֽמְמַיָּ֞א אֻמַיָּ֧א וְלִשָּׁנַיָּ֛א דִּֽי־דָיְרִ֥ין בְּכָל־אַרְעָ֖א שְׁלָמְכ֥וֹן יִשְׂגֵּֽא׃
1จากกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ถึงคนทุกชนชาติ ทุกเชื้อชาติ ทุกภาษา ที่อาศัยอยู่ทั่วโลก ขอให้สันติสุขของพวกท่านเพิ่มพูนยิ่งขึ้น
2אָֽתַיָּא֙ וְתִמְהַיָּ֔א דִּ֚י עֲבַ֣ד עִמִּ֔י אֱלָהָ֖א עִלָּאָ֑ה שְׁפַ֥ר קָֽדָמַ֖י לְהַחֲוָיָֽה׃
2เราเห็นว่าควรเล่าให้พวกท่านรู้ถึงสัญญาณและสิ่งอัศจรรย์ที่พระเจ้าผู้สูงสุดทำให้เกิดกับเรา
3אָת֙וֹהִי֙ כְּמָ֣ה רַבְרְבִ֔ין וְתִמְה֖וֹהִי כְּמָ֣ה תַקִּיפִ֑ין מַלְכוּתֵהּ֙ מַלְכ֣וּת עָלַ֔ם וְשָׁלְטָנֵ֖הּ עִם־דָּ֥ר וְדָֽר׃
3สัญญาณของพระองค์ยิ่งใหญ่เพียงใด! สิ่งอัศจรรย์ของพระองค์ทรงพลังเพียงใด! อาณาจักรของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป อำนาจปกครองของพระองค์สืบไปทุกชั่วรุ่น
4אֲנָ֣ה נְבוּכַדְנֶצַּ֗ר שְׁלֵ֤ה הֲוֵית֙ בְּבֵיתִ֔י וְרַעְנַ֖ן בְּהֵיכְלִֽי׃
4เรา เนบูคัดเนสซาร์ อยู่อย่างสุขสบายในบ้าน และรุ่งเรืองอยู่ในวัง
5חֵ֥לֶם חֲזֵ֖ית וִֽידַחֲלִנַּ֑נִי וְהַרְהֹרִין֙ עַֽל־מִשְׁכְּבִ֔י וְחֶזְוֵ֥י רֵאשִׁ֖י יְבַהֲלֻנַּֽנִי׃
5เราฝันเรื่องหนึ่งที่ทำให้กลัว ขณะนอนอยู่ เราว้าวุ่นใจเพราะความคิดและนิมิตที่เห็น
6וּמִנִּי֙ שִׂ֣ים טְעֵ֔ם לְהַנְעָלָ֣ה קָֽדָמַ֔י לְכֹ֖ל חַכִּימֵ֣י בָבֶ֑ל דִּֽי־פְשַׁ֥ר חֶלְמָ֖א יְהֽוֹדְעֻנַּֽנִי׃
6เราจึงสั่งให้นักปราชญ์ทุกคนของบาบิโลนมาพบ เพื่ออธิบายความหมายของความฝันให้เรารู้
7בֵּאדַ֣יִן עָלִּ֗ין חַרְטֻמַיָּא֙ אָֽשְׁפַיָּ֔א כַּשְׂדָּאֵ֖י וְגָזְרַיָּ֑א וְחֶלְמָ֗א אָמַ֤ר אֲנָה֙ קֳדָ֣מֵיה֔וֹן וּפִשְׁרֵ֖הּ לָא־מְהוֹדְעִ֥ין לִֽי׃
7ผู้ใช้เวทมนตร์ ผู้ร่ายคาถา ชาวเคลเดีย และผู้ทำนาย เข้ามา เราเล่าความฝันให้พวกเขาฟัง แต่พวกเขาอธิบายความหมายให้เรารู้ไม่ได้
8וְעַ֣ד אָחֳרֵ֡ין עַל֩ קָֽדָמַ֨י דָּנִיֵּ֜אל דִּֽי־שְׁמֵ֤הּ בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ כְּשֻׁ֣ם אֱלָהִ֔י וְדִ֛י רֽוּחַ־אֱלָהִ֥ין קַדִּישִׁ֖ין בֵּ֑הּ וְחֶלְמָ֖א קָֽדָמ֥וֹהִי אַמְרֵֽת׃
8ในที่สุด ดาเนียลเข้ามาพบเรา เขามีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ตามชื่อเทพเจ้าของเรา และมีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว เราเล่าความฝันให้เขาฟังว่า
9בֵּלְטְשַׁאצַּר֮ רַ֣ב חַרְטֻמַיָּא֒ דִּ֣י׀ אֲנָ֣ה יִדְעֵ֗ת דִּ֠י ר֣וּחַ אֱלָהִ֤ין קַדִּישִׁין֙ בָּ֔ךְ וְכָל־רָ֖ז לָא־אָנֵ֣ס לָ֑ךְ חֶזְוֵ֨י חֶלְמִ֧י דִֽי־חֲזֵ֛ית וּפִשְׁרֵ֖הּ אֱמַֽר׃
9“เบลเทชัสซาร์ หัวหน้าผู้ใช้เวทมนตร์ เรารู้ว่าเจ้ามีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว และไม่มีความลับใดทำให้เจ้าลำบากใจ จงบอกนิมิตที่เราเห็นในความฝันและอธิบายความหมาย
10וְחֶזְוֵ֥י רֵאשִׁ֖י עַֽל־מִשְׁכְּבִ֑י חָזֵ֣ה הֲוֵ֔ית וַאֲל֥וּ אִילָ֛ן בְּג֥וֹא אַרְעָ֖א וְרוּמֵ֥הּ שַׂגִּֽיא׃
10นิมิตที่เราเห็นขณะนอนอยู่มีดังนี้ เราเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่กลางโลก สูงใหญ่มาก
11רְבָ֥ה אִֽילָנָ֖א וּתְקִ֑ף וְרוּמֵהּ֙ יִמְטֵ֣א לִשְׁמַיָּ֔א וַחֲזוֹתֵ֖הּ לְס֥וֹף כָּל־אַרְעָֽא׃
11ต้นไม้นั้นเติบโตและแข็งแรง สูงถึงท้องฟ้า มองเห็นได้จากทุกแห่งจนสุดขอบโลก
12עָפְיֵ֤הּ שַׁפִּיר֙ וְאִנְבֵּ֣הּ שַׂגִּ֔יא וּמָז֨וֹן לְכֹ֖לָּא־בֵ֑הּ תְּחֹת֜וֹהִי תַּטְלֵ֣ל׀ חֵיוַ֣ת בָּרָ֗א וּבְעַנְפ֙וֹהִי֙ יְדוּרָן֙ צִפֲּרֵ֣י שְׁמַיָּ֔א וּמִנֵּ֖הּ יִתְּזִ֥ין כָּל־בִּשְׂרָֽא׃
12ใบงดงาม ผลดก เป็นอาหารพอสำหรับทุกชีวิต สัตว์ในทุ่งอาศัยร่มเงาอยู่ใต้ต้น นกในท้องฟ้าอาศัยตามกิ่ง ทุกชีวิตได้อาหารจากต้นไม้นั้น
13חָזֵ֥ה הֲוֵ֛ית בְּחֶזְוֵ֥י רֵאשִׁ֖י עַֽל־מִשְׁכְּבִ֑י וַאֲלוּ֙ עִ֣יר וְקַדִּ֔ישׁ מִן־שְׁמַיָּ֖א נָחִֽת׃
13“ในนิมิตที่เราเห็นขณะนอนอยู่ มีผู้เฝ้าดูที่ศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งลงมาจากฟ้า
14קָרֵ֨א בְחַ֜יִל וְכֵ֣ן אָמַ֗ר גֹּ֤דּוּ אִֽילָנָא֙ וְקַצִּ֣צוּ עַנְפ֔וֹהִי אַתַּ֥רוּ עָפְיֵ֖הּ וּבַדַּ֣רוּ אִנְבֵּ֑הּ תְּנֻ֤ד חֵֽיוְתָא֙ מִן־תַּחְתּ֔וֹהִי וְצִפְּרַיָּ֖א מִן־עַנְפֽוֹהִי׃
14ผู้นั้นร้องเสียงดังว่า ‘โค่นต้นไม้ ตัดกิ่ง! สะบัดใบให้ร่วง กระจายผลออกไป! ให้สัตว์หนีจากใต้ต้น ให้นกหนีจากกิ่ง
15בְּרַ֨ם עִקַּ֤ר שָׁרְשׁ֙וֹהִי֙ בְּאַרְעָ֣א שְׁבֻ֔קוּ וּבֶֽאֱסוּר֙ דִּֽי־פַרְזֶ֣ל וּנְחָ֔שׁ בְּדִתְאָ֖א דִּ֣י בָרָ֑א וּבְטַ֤ל שְׁמַיָּא֙ יִצְטַבַּ֔ע וְעִם־חֵיוְתָ֥א חֲלָקֵ֖הּ בַּעֲשַׂ֥ב אַרְעָֽא׃
15แต่จงเหลือตอและรากไว้ในดิน เอาแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์รัดไว้ ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่ง ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้า ให้เขาอยู่ร่วมกับสัตว์ท่ามกลางหญ้าบนแผ่นดิน
16לִבְבֵהּ֙ מִן־אֲנָשָׁ֣א יְשַׁנּ֔וֹן וּלְבַ֥ב חֵיוָ֖ה יִתְיְהִ֣ב לֵ֑הּ וְשִׁבְעָ֥ה עִדָּנִ֖ין יַחְלְפ֥וּן עֲלֽוֹהִי׃
16ให้จิตใจของเขาเปลี่ยนจากจิตใจมนุษย์เป็นจิตใจสัตว์ และให้ผ่านไปเจ็ดวาระ
17בִּגְזֵרַ֤ת עִירִין֙ פִּתְגָמָ֔א וּמֵאמַ֥ר קַדִּישִׁ֖ין שְׁאֵֽלְתָ֑א עַד־דִּבְרַ֡ת דִּ֣י יִנְדְּע֣וּן חַ֠יַּיָּא דִּֽי־שַׁלִּ֨יט עִלָּאָ֜ה בְּמַלְכ֣וּת אֲנָשָׁ֗א וּלְמַן־דִּ֤י יִצְבֵּא֙ יִתְּנִנַּ֔הּ וּשְׁפַ֥ל אֲנָשִׁ֖ים יְקִ֥ים עֲלַֽהּ׃
17“‘คำตัดสินนี้เป็นคำสั่งของเหล่าผู้เฝ้าดู และข้อเรียกร้องนี้เป็นคำของเหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อให้ผู้มีชีวิตรู้ว่า องค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ พระองค์จะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ และตั้งผู้ต่ำต้อยที่สุดในหมู่มนุษย์ให้ปกครองได้’
18דְּנָה֙ חֶלְמָ֣א חֲזֵ֔ית אֲנָ֖ה מַלְכָּ֣א נְבוּכַדְנֶצַּ֑ר וְאַ֨נְתְּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֜ר פִּשְׁרֵ֣א׀ אֱמַ֗ר כָּל־קֳבֵל֙ דִּ֣י׀ כָּל־חַכִּימֵ֣י מַלְכוּתִ֗י לָֽא־יָכְלִ֤ין פִּשְׁרָא֙ לְהוֹדָ֣עֻתַ֔נִי וְאַ֣נְתְּ כָּהֵ֔ל דִּ֛י רֽוּחַ־אֱלָהִ֥ין קַדִּישִׁ֖ין בָּֽךְ׃
18“นี่คือความฝันที่เรา กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ เห็น เบลเทชัสซาร์ เจ้าจงอธิบายความหมาย เพราะนักปราชญ์ทุกคนในอาณาจักรของเราไม่อาจอธิบายให้เรารู้ได้ แต่เจ้าทำได้ เพราะเจ้ามีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว”
19אֱדַ֨יִן דָּֽנִיֵּ֜אל דִּֽי־שְׁמֵ֣הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֗ר אֶשְׁתּוֹמַם֙ כְּשָׁעָ֣ה חֲדָ֔ה וְרַעְיֹנֹ֖הִי יְבַהֲלֻנֵּ֑הּ עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ חֶלְמָ֤א וּפִשְׁרֵא֙ אַֽל־יְבַהֲלָ֔ךְ עָנֵ֤ה בֵלְטְשַׁאצַּר֙ וְאָמַ֔ר מָרִ֕י חֶלְמָ֥א לְשָֽׂנְאָ֖ךְ וּפִשְׁרֵ֥הּ לְעָרָֽךְ׃
19ดาเนียล ผู้มีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ความคิดทำให้เขาว้าวุ่นใจ กษัตริย์ตรัสว่า “เบลเทชัสซาร์ อย่าให้ความฝันหรือความหมายของมันทำให้เจ้าว้าวุ่นใจเลย” เบลเทชัสซาร์ทูลตอบว่า “ข้าแต่กษัตริย์ ขอให้ความฝันนี้ตกแก่คนที่เกลียดพระองค์ และความหมายตกแก่ศัตรูของพระองค์เถิด
20אִֽילָנָא֙ דִּ֣י חֲזַ֔יְתָ דִּ֥י רְבָ֖ה וּתְקִ֑ף וְרוּמֵהּ֙ יִמְטֵ֣א לִשְׁמַיָּ֔א וַחֲזוֹתֵ֖הּ לְכָל־אַרְעָֽא׃
20ต้นไม้ที่พระองค์เห็น เติบโตแข็งแรง สูงถึงท้องฟ้า และมองเห็นได้ทั่วโลก
21וְעָפְיֵ֤הּ שַׁפִּיר֙ וְאִנְבֵּ֣הּ שַׂגִּ֔יא וּמָז֨וֹן לְכֹ֖לָּא־בֵ֑הּ תְּחֹת֗וֹהִי תְּדוּר֙ חֵיוַ֣ת בָּרָ֔א וּבְעַנְפ֕וֹהִי יִשְׁכְּנָ֖ן צִפֲּרֵ֥י שְׁמַיָּֽא׃
21ใบงดงาม ผลดก เป็นอาหารพอสำหรับทุกชีวิต สัตว์ในทุ่งอาศัยอยู่ใต้ต้น และนกในท้องฟ้าอาศัยตามกิ่ง
22אַנְתְּ ה֣וּא מַלְכָּ֔א דִּ֥י רְבַ֖ית וּתְקֵ֑פְתְּ וּרְבוּתָ֤ךְ רְבָת֙ וּמְטָ֣ת לִשְׁמַיָּ֔א וְשָׁלְטָנָ֖ךְ לְס֥וֹף אַרְעָֽא׃
22ต้นไม้นั้นคือพระองค์ ข้าแต่กษัตริย์ พระองค์ทรงเติบโตและเข้มแข็ง ความยิ่งใหญ่ของพระองค์เพิ่มพูนถึงท้องฟ้า และอำนาจปกครองแผ่ไปจนสุดขอบโลก
23וְדִ֣י חֲזָ֣ה מַלְכָּ֡א עִ֣יר וְקַדִּ֣ישׁ נָחִ֣ת׀ מִן־שְׁמַיָּ֡א וְאָמַר֩ גֹּ֨דּוּ אִֽילָנָ֜א וְחַבְּל֗וּהִי בְּרַ֨ם עִקַּ֤ר שָׁרְשׁ֙וֹהִי֙ בְּאַרְעָ֣א שְׁבֻ֔קוּ וּבֶאֱסוּר֙ דִּֽי־פַרְזֶ֣ל וּנְחָ֔שׁ בְּדִתְאָ֖א דִּ֣י בָרָ֑א וּבְטַ֧ל שְׁמַיָּ֣א יִצְטַבַּ֗ע וְעִם־חֵיוַ֤ת בָּרָא֙ חֲלָקֵ֔הּ עַ֛ד דִּֽי־שִׁבְעָ֥ה עִדָּנִ֖ין יַחְלְפ֥וּן עֲלֽוֹהִי׃
23“กษัตริย์ทอดพระเนตรเห็นผู้เฝ้าดูที่ศักดิ์สิทธิ์ลงมาจากฟ้า และพูดว่า ‘โค่นต้นไม้และทำลายเสีย แต่จงเหลือตอและรากไว้ในดิน เอาแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์รัดไว้ ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่ง ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้า ให้เขาอยู่ร่วมกับสัตว์ในทุ่งจนผ่านไปเจ็ดวาระ’
24דְּנָ֥ה פִשְׁרָ֖א מַלְכָּ֑א וּגְזֵרַ֤ת עִלָּאָה֙ הִ֔יא דִּ֥י מְטָ֖ת עַל־מָרִ֥י מַלְכָּֽא׃
24“ข้าแต่กษัตริย์ ความหมายมีดังนี้ นี่เป็นคำสั่งขององค์ผู้สูงสุดที่กำหนดไว้แก่กษัตริย์ผู้เป็นนายของข้าพเจ้า
25וְלָ֣ךְ טָֽרְדִ֣ין מִן־אֲנָשָׁ֡א וְעִם־חֵיוַ֣ת בָּרָא֩ לֶהֱוֵ֨ה מְדֹרָ֜ךְ וְעִשְׂבָּ֥א כְתוֹרִ֣ין׀ לָ֣ךְ יְטַֽעֲמ֗וּן וּמִטַּ֤ל שְׁמַיָּא֙ לָ֣ךְ מְצַבְּעִ֔ין וְשִׁבְעָ֥ה עִדָּנִ֖ין יַחְלְפ֣וּן עֲלָ֑ךְ עַ֣ד דִּֽי־תִנְדַּ֗ע דִּֽי־שַׁלִּ֤יט עִלָּאָה֙ בְּמַלְכ֣וּת אֲנָשָׁ֔א וּלְמַן־דִּ֥י יִצְבֵּ֖א יִתְּנִנַּֽהּ׃
25พระองค์จะถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ไปอยู่กับสัตว์ในทุ่ง จะต้องกินหญ้าเหมือนวัว และเปียกน้ำค้างจากฟ้า จะผ่านไปเจ็ดวาระ จนพระองค์รู้ว่าองค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และจะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ
26וְדִ֣י אֲמַ֗רוּ לְמִשְׁבַּ֞ק עִקַּ֤ר שָׁרְשׁ֙וֹהִי֙ דִּ֣י אִֽילָנָ֔א מַלְכוּתָ֖ךְ לָ֣ךְ קַיָּמָ֑ה מִן־דִּ֣י תִנְדַּ֔ע דִּ֥י שַׁלִּטִ֖ן שְׁמַיָּֽא׃
26ที่สั่งให้เหลือตอและรากของต้นไม้ไว้นั้น หมายความว่าอาณาจักรของพระองค์จะยังคงเป็นของพระองค์ เมื่อพระองค์รู้แล้วว่าฟ้าสวรรค์เป็นผู้ปกครอง
27לָהֵ֣ן מַלְכָּ֗א מִלְכִּי֙ יִשְׁפַּ֣ר עֲלָ֔ךְ וַחֲטָאָךְ֙ בְּצִדְקָ֣ה פְרֻ֔ק וַעֲוָיָתָ֖ךְ בְּמִחַ֣ן עֲנָ֑יִן הֵ֛ן תֶּהֱוֵ֥א אַרְכָ֖ה לִשְׁלֵוְתָֽךְ׃
27ข้าแต่กษัตริย์ ขอรับคำแนะนำของข้าพเจ้าเถิด เลิกทำบาป หันมาทำสิ่งที่ถูกต้อง เลิกทำชั่ว หันมาเมตตาคนยากจน บางทีพระองค์อาจอยู่อย่างสงบสุขได้นานขึ้น”
28כֹּ֣לָּא מְּטָ֔א עַל־נְבוּכַדְנֶצַּ֖ר מַלְכָּֽא׃ פ
28ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์
29לִקְצָ֥ת יַרְחִ֖ין תְּרֵֽי־עֲשַׂ֑ר עַל־הֵיכַ֧ל מַלְכוּתָ֛א דִּ֥י בָבֶ֖ל מְהַלֵּ֥ךְ הֲוָֽה׃
29สิบสองเดือนต่อมา ขณะพระองค์เสด็จอยู่ในวังที่บาบิโลน
30עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֔ר הֲלָ֥א דָא־הִ֖יא בָּבֶ֣ל רַבְּתָ֑א דִּֽי־אֲנָ֤ה בֱנַיְתַהּ֙ לְבֵ֣ית מַלְכ֔וּ בִּתְקַ֥ף חִסְנִ֖י וְלִיקָ֥ר הַדְרִֽי׃
30กษัตริย์ตรัสว่า “นี่คือบาบิโลนอันยิ่งใหญ่ที่เราสร้างไว้เป็นที่ประทับของกษัตริย์ ด้วยกำลังและอำนาจของเรา เพื่อเชิดชูความรุ่งโรจน์และความยิ่งใหญ่ของเราไม่ใช่หรือ?”
31ע֗וֹד מִלְּתָא֙ בְּפֻ֣ם מַלְכָּ֔א קָ֖ל מִן־שְׁמַיָּ֣א נְפַ֑ל לָ֤ךְ אָֽמְרִין֙ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א מַלְכוּתָ֖ה עֲדָ֥ת מִנָּֽךְ׃
31ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีเสียงจากฟ้าว่า “กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ จงฟังคำประกาศแก่เจ้า ‘อาณาจักรสิ้นไปจากเจ้าแล้ว
32וּמִן־אֲנָשָׁא֩ לָ֨ךְ טָֽרְדִ֜ין וְֽעִם־חֵיוַ֧ת בָּרָ֣א מְדֹרָ֗ךְ עִשְׂבָּ֤א כְתוֹרִין֙ לָ֣ךְ יְטַעֲמ֔וּן וְשִׁבְעָ֥ה עִדָּנִ֖ין יַחְלְפ֣וּן עֲלָ֑ךְ עַ֣ד דִּֽי־תִנְדַּ֗ע דִּֽי־שַׁלִּ֤יט עִלָּיָא֙ בְּמַלְכ֣וּת אֲנָשָׁ֔א וּלְמַן־דִּ֥י יִצְבֵּ֖א יִתְּנִנַּֽהּ׃
32เจ้าจะถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ไปอยู่กับสัตว์ในทุ่ง จะต้องกินหญ้าเหมือนวัว จะผ่านไปเจ็ดวาระ จนเจ้ารู้ว่าองค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และจะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ’”
33בַּהּ־שַׁעֲתָ֗א מִלְּתָא֮ סָ֣פַת עַל־נְבוּכַדְנֶצַּר֒ וּמִן־אֲנָשָׁ֣א טְרִ֔יד וְעִשְׂבָּ֤א כְתוֹרִין֙ יֵאכֻ֔ל וּמִטַּ֥ל שְׁמַיָּ֖א גִּשְׁמֵ֣הּ יִצְטַבַּ֑ע עַ֣ד דִּ֥י שַׂעְרֵ֛הּ כְּנִשְׁרִ֥ין רְבָ֖ה וְטִפְר֥וֹהִי כְצִפְּרִֽין׃
33คำประกาศนั้นเกิดเป็นจริงกับเนบูคัดเนสซาร์ทันที พระองค์ถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ต้องกินหญ้าเหมือนวัว ร่างกายเปียกน้ำค้างจากฟ้า จนผมยาวเหมือนขนนกอินทรี และเล็บยาวเหมือนกรงเล็บนก
34וְלִקְצָ֣ת יֽוֹמַיָּה֩ אֲנָ֨ה נְבוּכַדְנֶצַּ֜ר עַיְנַ֣י׀ לִשְׁמַיָּ֣א נִטְלֵ֗ת וּמַנְדְּעִי֙ עֲלַ֣י יְת֔וּב וּלְעִלָּאָה֙ בָּרְכֵ֔ת וּלְחַ֥י עָלְמָ֖א שַׁבְּחֵ֣ת וְהַדְּרֵ֑ת דִּ֤י שָׁלְטָנֵהּ֙ שָׁלְטָ֣ן עָלַ֔ם וּמַלְכוּתֵ֖הּ עִם־דָּ֥ר וְדָֽר׃
34เมื่อครบกำหนด เรา เนบูคัดเนสซาร์ เงยหน้ามองฟ้าสวรรค์ ความเข้าใจกลับคืนมา เราจึงสรรเสริญองค์ผู้สูงสุด ยกย่องและถวายเกียรติแด่องค์ผู้มีชีวิตตลอดไป เพราะอำนาจปกครองของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป อาณาจักรของพระองค์สืบไปทุกชั่วรุ่น
35וְכָל־דָּיְרֵ֤י אַרְעָא֙ כְּלָ֣ה חֲשִׁיבִ֔ין וּֽכְמִצְבְּיֵ֗הּ עָבֵד֙ בְּחֵ֣יל שְׁמַיָּ֔א וְדָיְרֵ֖י אַרְעָ֑א וְלָ֤א אִיתַי֙ דִּֽי־יְמַחֵ֣א בִידֵ֔הּ וְיֵ֥אמַר לֵ֖הּ מָ֥ה עֲבַֽדְתְּ׃
35ผู้คนทั้งหมดบนโลกนับเสมือนไม่มีอะไรเลย พระองค์ทำตามความประสงค์ในกองทัพแห่งฟ้าสวรรค์ และในหมู่ผู้คนบนโลก ไม่มีใครยับยั้งมือของพระองค์ได้ หรือถามพระองค์ว่า “กำลังทำอะไร?”
36בֵּהּ־זִמְנָ֞א מַנְדְּעִ֣י׀ יְת֣וּב עֲלַ֗י וְלִיקַ֨ר מַלְכוּתִ֜י הַדְרִ֤י וְזִוִי֙ יְת֣וּב עֲלַ֔י וְלִ֕י הַדָּֽבְרַ֥י וְרַבְרְבָנַ֖י יְבַע֑וֹן וְעַל־מַלְכוּתִ֣י הָתְקְנַ֔ת וּרְב֥וּ יַתִּירָ֖ה ה֥וּסְפַת לִֽי׃
36ในเวลาที่ความเข้าใจกลับคืนมา เกียรติและความสง่างามของเราก็กลับคืนมา เพื่อเชิดชูราชอาณาจักรของเรา ที่ปรึกษาและขุนนางมาหาเรา เราได้กลับมาปกครองอาณาจักร และมีความยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้นมาก
37כְּעַ֞ן אֲנָ֣ה נְבוּכַדְנֶצַּ֗ר מְשַׁבַּ֨ח וּמְרוֹמֵ֤ם וּמְהַדַּר֙ לְמֶ֣לֶךְ שְׁמַיָּ֔א דִּ֤י כָל־מַעֲבָד֙וֹהִי֙ קְשֹׁ֔ט וְאֹרְחָתֵ֖הּ דִּ֑ין וְדִי֙ מַהְלְכִ֣ין בְּגֵוָ֔ה יָכִ֖ל לְהַשְׁפָּלָֽה׃ פ
37บัดนี้ เรา เนบูคัดเนสซาร์ สรรเสริญ ยกย่อง และถวายเกียรติแด่กษัตริย์แห่งฟ้าสวรรค์ ทุกสิ่งที่พระองค์ทำเป็นความจริง หนทางของพระองค์ยุติธรรม และพระองค์สามารถทำให้ผู้หยิ่งยโสตกต่ำลงได้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.