דברי הימים ב 7
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)Original language
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
Freedom Bible (Thai)
1וּכְכַלּ֤וֹת שְׁלֹמֹה֙ לְהִתְפַּלֵּ֔ל וְהָאֵ֗שׁ יָֽרְדָה֙ מֵֽהַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל הָעֹלָ֖ה וְהַזְּבָחִ֑ים וּכְב֥וֹד יְהוָ֖ה מָלֵ֥א אֶת־הַבָּֽיִת׃
1เมื่อโซโลมอนอธิษฐานเสร็จ ไฟตกลงมาจากฟ้าเผาเครื่องบูชาเผาทั้งตัวกับเครื่องบูชาอื่น ๆ และพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระวิหาร
2וְלֹ֤א יָֽכְלוּ֙ הַכֹּ֣הֲנִ֔ים לָב֖וֹא אֶל־בֵּ֣ית יְהוָ֑ה כִּֽי־מָלֵ֥א כְבוֹד־יְהוָ֖ה אֶת־בֵּ֥ית יְהוָֽה׃
2ปุโรหิตเข้าไปในพระวิหารของพระยาห์เวห์ไม่ได้ เพราะพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระวิหาร
3וְכֹ֣ל׀ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל רֹאִים֙ בְּרֶ֣דֶת הָאֵ֔שׁ וּכְב֥וֹד יְהוָ֖ה עַל־הַבָּ֑יִת וַיִּכְרְעוּ֩ אַפַּ֨יִם אַ֤רְצָה עַל־הָרִֽצְפָה֙ וַיִּֽשְׁתַּֽחֲו֔וּ וְהוֹד֤וֹת לַיהוָה֙ כִּ֣י ט֔וֹב כִּ֥י לְעוֹלָ֖ם חַסְדּֽוֹ׃
3ชาวอิสราเอลทั้งหมดเห็นไฟลงมาและเห็นพระสิริของพระยาห์เวห์เหนือพระวิหาร จึงหมอบกราบหน้าจดพื้นบนลานหิน นมัสการและขอบพระคุณพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ทรงดี ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป”
4וְהַמֶּ֖לֶךְ וְכָל־הָעָ֑ם זֹבְחִ֥ים זֶ֖בַח לִפְנֵ֥י יְהוָֽה׃ ס
4แล้วกษัตริย์กับประชาชนทั้งหมดถวายเครื่องบูชาต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์
5וַיִּזְבַּ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹה֮ אֶת־זֶ֣בַח הַבָּקָ֗ר עֶשְׂרִ֤ים וּשְׁנַ֙יִם֙ אֶ֔לֶף וְצֹ֕אן מֵאָ֥ה וְעֶשְׂרִ֖ים אָ֑לֶף וַֽיַּחְנְכוּ֙ אֶת־בֵּ֣ית הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֖לֶךְ וְכָל־הָעָֽם׃
5กษัตริย์โซโลมอนถวายโค 22,000 ตัวและแกะ 120,000 ตัวเป็นเครื่องบูชา เขากับประชาชนทั้งหมดจึงทำพิธีถวายพระวิหารของพระเจ้า
6וְהַכֹּהֲנִ֞ים עַל־מִשְׁמְרוֹתָ֣ם עֹמְדִ֗ים וְהַלְוִיִּ֞ם בִּכְלֵי־שִׁ֤יר יְהוָה֙ אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֜ה דָּוִ֣יד הַמֶּ֗לֶךְ לְהֹד֤וֹת לַיהוָה֙ כִּֽי־לְעוֹלָ֣ם חַסְדּ֔וֹ בְּהַלֵּ֥ל דָּוִ֖יד בְּיָדָ֑ם וְהַכֹּהֲנִים֙ מַחְצְרִ֣ים נֶגְדָּ֔ם וְכָל־יִשְׂרָאֵ֖ל עֹמְדִֽים׃ ס
6ปุโรหิตยืนประจำหน้าที่ ส่วนชาวเลวีถือเครื่องดนตรีที่กษัตริย์ดาวิดทำไว้สำหรับขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เมื่อดาวิดให้พวกเขานำการสรรเสริญว่า “ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป” ปุโรหิตเป่าแตรอยู่ข้างหน้าพวกเขา และชาวอิสราเอลทั้งหมดยืนอยู่
7וַיְקַדֵּ֣שׁ שְׁלֹמֹ֗ה אֶת־תּ֤וֹךְ הֶֽחָצֵר֙ אֲשֶׁר֙ לִפְנֵ֣י בֵית־יְהוָ֔ה כִּֽי־עָ֤שָׂה שָׁם֙ הָֽעֹל֔וֹת וְאֵ֖ת חֶלְבֵ֣י הַשְּׁלָמִ֑ים כִּֽי־מִזְבַּ֤ח הַנְּחֹ֙שֶׁת֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֣ה שְׁלֹמֹ֔ה לֹ֣א יָכ֗וֹל לְהָכִ֛יל אֶת־הָעֹלָ֥ה וְאֶת־הַמִּנְחָ֖ה וְאֶת־הַחֲלָבִֽים׃
7โซโลมอนแยกพื้นที่กลางลานหน้าพระวิหารของพระยาห์เวห์ให้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและไขมันของเครื่องบูชาเพื่อสันติที่นั่น เพราะแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ที่เขาสร้างไว้รองรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องบูชาธัญพืช และไขมันทั้งหมดไม่พอ
8וַיַּ֣עַשׂ שְׁלֹמֹ֣ה אֶת־הֶ֠חָג בָּעֵ֨ת הַהִ֜יא שִׁבְעַ֤ת יָמִים֙ וְכָל־יִשְׂרָאֵ֣ל עִמּ֔וֹ קָהָ֖ל גָּד֣וֹל מְאֹ֑ד מִלְּב֥וֹא חֲמָ֖ת עַד־נַ֥חַל מִצְרָֽיִם׃
8โซโลมอนกับชาวอิสราเอลทั้งหมดฉลองเทศกาล 7 วัน มีผู้คนมาร่วมกันมากมายตั้งแต่ทางเข้าสู่ฮามัทจนถึงลำธารอียิปต์
9וַֽיַּעֲשׂ֛וּ בַּיּ֥וֹם הַשְּׁמִינִ֖י עֲצָ֑רֶת כִּ֣י׀ חֲנֻכַּ֣ת הַמִּזְבֵּ֗חַ עָשׂוּ֙ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים וְהֶחָ֖ג שִׁבְעַ֥ת יָמִֽים׃
9วันที่ 8 พวกเขาจัดพิธีชุมนุมอย่างเคร่งขรึม ก่อนหน้านั้นพวกเขาฉลองการถวายแท่นบูชา 7 วันและเทศกาลอีก 7 วัน
10וּבְי֨וֹם עֶשְׂרִ֤ים וּשְׁלֹשָׁה֙ לַחֹ֣דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֔י שִׁלַּ֥ח אֶת־הָעָ֖ם לְאָהֳלֵיהֶ֑ם שְׂמֵחִים֙ וְט֣וֹבֵי לֵ֔ב עַל־הַטּוֹבָ֗ה אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֤ה יְהוָה֙ לְדָוִ֣יד וְלִשְׁלֹמֹ֔ה וּלְיִשְׂרָאֵ֖ל עַמּֽוֹ׃
10วันที่ 23 เดือนที่ 7 โซโลมอนให้ประชาชนกลับบ้านของตน ต่างชื่นชมยินดีเพราะพระยาห์เวห์ทรงดีต่อดาวิด โซโลมอน และชาวอิสราเอลประชาชนของพระองค์
11וַיְכַ֧ל שְׁלֹמֹ֛ה אֶת־בֵּ֥ית יְהוָ֖ה וְאֶת־בֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ וְאֵ֨ת כָּל־הַבָּ֜א עַל־לֵ֣ב שְׁלֹמֹ֗ה לַעֲשׂ֧וֹת בְּבֵית־יְהוָ֛ה וּבְבֵית֖וֹ הִצְלִֽיחַ׃ פ
11โซโลมอนสร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์และวังของกษัตริย์จนเสร็จ เขาทำทุกสิ่งที่ตั้งใจไว้สำหรับพระวิหารและวังของตนสำเร็จ
12וַיֵּרָ֧א יְהוָ֛ה אֶל־שְׁלֹמֹ֖ה בַּלָּ֑יְלָה וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ שָׁמַ֙עְתִּי֙ אֶת־תְּפִלָּתֶ֔ךָ וּבָחַ֜רְתִּי בַּמָּק֥וֹם הַזֶּ֛ה לִ֖י לְבֵ֥ית זָֽבַח׃
12คืนนั้นพระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่โซโลมอนและตรัสว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และเลือกสถานที่นี้เป็นพระวิหารสำหรับถวายเครื่องบูชาแก่เรา
13הֵ֣ן אֶֽעֱצֹ֤ר הַשָּׁמַ֙יִם֙ וְלֹֽא־יִהְיֶ֣ה מָטָ֔ר וְהֵן־אֲצַוֶּ֥ה עַל־חָגָ֖ב לֶאֱכ֣וֹל הָאָ֑רֶץ וְאִם־אֲשַׁלַּ֥ח דֶּ֖בֶר בְּעַמִּֽי׃
13“ถ้าเราทำให้ฟ้าแล้งไม่มีฝนตก หรือสั่งตั๊กแตนมากัดกินแผ่นดิน หรือส่งโรคระบาดมาในหมู่ประชาชนของเรา
14וְיִכָּנְע֨וּ עַמִּ֜י אֲשֶׁ֧ר נִֽקְרָא־שְׁמִ֣י עֲלֵיהֶ֗ם וְיִֽתְפַּֽלְלוּ֙ וִֽיבַקְשׁ֣וּ פָנַ֔י וְיָשֻׁ֖בוּ מִדַּרְכֵיהֶ֣ם הָרָעִ֑ים וַאֲנִי֙ אֶשְׁמַ֣ע מִן־הַשָּׁמַ֔יִם וְאֶסְלַח֙ לְחַטָּאתָ֔ם וְאֶרְפָּ֖א אֶת־אַרְצָֽם׃
14หากประชาชนของเราที่ได้ชื่อว่าเป็นคนของเรา ถ่อมตน อธิษฐาน มุ่งมาหาเรา และหันจากทางชั่ว เราจะสดับจากสวรรค์ อภัยบาป และฟื้นฟูแผ่นดินของพวกเขา
15עַתָּ֗ה עֵינַי֙ יִהְי֣וּ פְתֻח֔וֹת וְאָזְנַ֖י קַשֻּׁב֑וֹת לִתְפִלַּ֖ת הַמָּק֥וֹם הַזֶּֽה׃
15บัดนี้เราจะทอดตามองและเงี่ยหูฟังคำอธิษฐานที่ทูลจากสถานที่นี้
16וְעַתָּ֗ה בָּחַ֤רְתִּי וְהִקְדַּ֙שְׁתִּי֙ אֶת־הַבַּ֣יִת הַזֶּ֔ה לִהְיוֹת־שְׁמִ֥י שָׁ֖ם עַד־עוֹלָ֑ם וְהָי֨וּ עֵינַ֧י וְלִבִּ֛י שָׁ֖ם כָּל־הַיָּמִֽים׃
16เราเลือกและแยกพระวิหารนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว เพื่อพระนามของเราจะอยู่ที่นี่ตลอดไป เราจะเฝ้ามองและใส่ใจสถานที่นี้เสมอ
17וְאַתָּ֞ה אִם־תֵּלֵ֣ךְ לְפָנַ֗י כַּאֲשֶׁ֤ר הָלַךְ֙ דָּוִ֣יד אָבִ֔יךָ וְלַעֲשׂ֕וֹת כְּכֹ֖ל אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֑יךָ וְחֻקַּ֥י וּמִשְׁפָּטַ֖י תִּשְׁמֽוֹר׃
17“ส่วนเจ้า หากใช้ชีวิตต่อหน้าเราอย่างดาวิดบิดาของเจ้า ทำตามทุกสิ่งที่เราสั่ง และรักษาข้อกำหนดกับกฎหมายของเรา
18וַהֲקִ֣ימוֹתִ֔י אֵ֖ת כִּסֵּ֣א מַלְכוּתֶ֑ךָ כַּאֲשֶׁ֣ר כָּרַ֗תִּי לְדָוִ֤יד אָבִ֙יךָ֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא־יִכָּרֵ֤ת לְךָ֙ אִ֔ישׁ מוֹשֵׁ֖ל בְּיִשְׂרָאֵֽל׃
18เราจะตั้งบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรของเจ้าให้มั่นคง ตามพันธสัญญาที่เราทำกับดาวิดบิดาของเจ้าว่า ‘จะมีลูกหลานของเจ้าปกครองอิสราเอลอยู่เสมอ’
19וְאִם־תְּשׁוּב֣וּן אַתֶּ֔ם וַעֲזַבְתֶּם֙ חֻקּוֹתַ֣י וּמִצְוֹתַ֔י אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לִפְנֵיכֶ֑ם וַהֲלַכְתֶּ֗ם וַעֲבַדְתֶּם֙ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וְהִשְׁתַּחֲוִיתֶ֖ם לָהֶֽם׃
19แต่ถ้าพวกเจ้าหันหลังให้เรา ทอดทิ้งข้อกำหนดและคำสั่งที่เราวางไว้ แล้วไปรับใช้และนมัสการเทพเจ้าอื่น
20וּנְתַשְׁתִּ֗ים מֵעַ֤ל אַדְמָתִי֙ אֲשֶׁ֣ר נָתַ֣תִּי לָהֶ֔ם וְאֶת־הַבַּ֤יִת הַזֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר הִקְדַּ֣שְׁתִּי לִשְׁמִ֔י אַשְׁלִ֖יךְ מֵעַ֣ל פָּנָ֑י וְאֶתְּנֶ֛נּוּ לְמָשָׁ֥ל וְלִשְׁנִינָ֖ה בְּכָל־הָעַמִּֽים׃
20เราจะถอนรากถอนโคนพวกเขาจากแผ่นดินที่เราประทานให้ ส่วนพระวิหารที่เราแยกไว้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อพระนามของเรา เราจะขับให้พ้นสายตาเรา และทำให้ชนชาติทั้งปวงยกมาเปรียบเปรยและเยาะเย้ย
21וְהַבַּ֤יִת הַזֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה עֶלְי֔וֹן לְכָל־עֹבֵ֥ר עָלָ֖יו יִשֹּׁ֑ם וְאָמַ֗ר בַּמֶּ֨ה עָשָׂ֤ה יְהוָה֙ כָּ֔כָה לָאָ֥רֶץ הַזֹּ֖את וְלַבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
21พระวิหารที่สูงตระหง่านนี้จะทำให้ทุกคนที่ผ่านไปมาตกตะลึงและถามว่า ‘เหตุใดพระยาห์เวห์จึงทรงทำกับแผ่นดินและพระวิหารนี้เช่นนี้’
22וְאָמְר֗וּ עַל֩ אֲשֶׁ֨ר עָֽזְב֜וּ אֶת־יְהוָ֣ה׀ אֱלֹהֵ֣י אֲבֹתֵיהֶ֗ם אֲשֶׁ֣ר הוֹצִיאָם֮ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֒ וַֽיַּחֲזִ֙יקוּ֙ בֵּאלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַיִּשְׁתַּחֲו֥וּ לָהֶ֖ם וַיַּֽעַבְד֑וּם עַל־כֵּן֙ הֵבִ֣יא עֲלֵיהֶ֔ם אֵ֥ת כָּל־הָרָעָ֖ה הַזֹּֽאת׃ פ
22ผู้คนจะตอบว่า ‘เพราะพวกเขาทอดทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษ ผู้ทรงนำพวกเขาออกจากอียิปต์ แล้วไปยึดถือเทพเจ้าอื่น นมัสการและรับใช้เทพเจ้าเหล่านั้น พระองค์จึงทรงนำภัยร้ายทั้งหมดนี้มาสู่พวกเขา’”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.