دوم قرنتیان 2
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1اما در دل خود عزیمت داشتم که دیگر باحزن به نزد شما نیایم،
1But I determined this with myself, not to come to you again in sorrow.
2زیرا اگر من شما رامحزون سازم، کیست که مرا شادی دهد جز او که از من محزون گشت؟
2For if I make you sorrowful, who is he then that can make me glad, but the same who is made sorrowful by me?
3و همین را نوشتم که مباداوقتی که بیایم محزون شوم از آنانی که می‌بایست سبب خوشی من بشوند، چونکه بر همه شمااعتماد می‌دارم که شادی من، شادی جمیع شمااست.
3And I wrote this same to you; that I may not, when I come, have sorrow upon sorrow, from them of whom I ought to rejoice: having confidence in you all, that my joy is the joy of you all.
4زیرا که از حزن و دلتنگی سخت و بااشکهای بسیار به شما نوشتم، نه تا محزون شویدبلکه تا بفهمید چه محبت بینهایتی با شما دارم.
4For out of much affliction and anguish of heart, I wrote to you with many tears: not that you should be made sorrowful: but that you might know the charity I have more abundantly towards you.
5و اگر کسی باعث غم شد، مرا محزون نساخت بلکه فی الجمله جمیع شما را تا بار زیاده ننهاده باشم.
5And if any one have caused grief, he hath not grieved me; but in part, that I may not burden you all.
6کافی است آن کس را این سیاستی که از اکثر شما بدو رسیده است.
6To him who is such a one, this rebuke is sufficient, which is given by many:
7پس برعکس شما باید او را عفو نموده، تسلی دهید که مباداافزونی غم چنین شخص را فرو برد.
7So that on the contrary, you should rather forgive him and comfort him, lest perhaps such a one be swallowed up with overmuch sorrow.
8بنابراین، به شما التماس می‌دارم که با او محبت خود رااستوار نمایید.
8Wherefore, I beseech you, that you would confirm your charity towards him.
9زیرا که برای همین نیز نوشتم تادلیل شما را بدانم که در همه‌چیز مطیع می‌باشید.
9For to this end also did I write, that I may know the experiment of you, whether you be obedient in all things.
10اما هرکه را چیزی عفو نمایید، من نیز می‌کنم زیرا که آنچه من عفو کرده‌ام، هرگاه چیزی را عفوکرده باشم، به‌خاطر شما به حضور مسیح کرده‌ام،
10And to whom you have pardoned any thing, I also. For, what I have pardoned, if I have pardoned any thing, for your sakes have I done it in the person of Christ.
11تا شیطان بر ما برتری نیابد، زیرا که از مکاید اوبی خبر نیستیم.
11That we be not overreached by Satan. For we are not ignorant of his devices.
12اما چون به تروآس بجهت بشارت مسیح آمدم و دروازه‌ای برای من در خداوند باز شد،
12And when I was come to Troas for the gospel of Christ, and a door was opened unto me in the Lord,
13در روح خود آرامی نداشتم، از آن رو که برادرخود تیطس را نیافتم، بلکه ایشان را وداع نموده، به مکادونیه آمدم.
13I had no rest in my spirit, because I found not Titus my brother; but bidding them farewell, I went into Macedonia.
14لیکن شکر خدا راست که مارا در مسیح، دائم در موکب ظفر خود می‌برد وعطر معرفت خود را در هرجا بوسیله ما ظاهرمی کند.
14Now thanks be to God, who always maketh us to triumph in Christ Jesus, and manifesteth the odour of his knowledge by us in every place.
15زیرا خدا را عطر خوشبوی مسیح می‌باشیم هم در ناجیان و هم در هالکان.
15For we are the good odour of Christ unto God, in them that are saved, and in them that perish.
16امااینها را عطر موت، الی موت و آنها را عطر حیات الی حیات. و برای این امور کیست که کافی باشد؟
16To the one indeed the odour of death unto death: but to the others the odour of life unto life. And for these things who is so sufficient?
17زیرا مثل بسیاری نیستیم که کلام خدا را مغشوش سازیم، بلکه از ساده دلی و از جانب خدا در حضور خدا در مسیح سخن می‌گوییم.
17For we are not as many, adulterating the word of God; but with sincerity, but as from God, before God, in Christ we speak.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.