၂ ဓမ္မရာဇဝင် 18
Judson Burmese Bible (1840)Translation
Judson Burmese Bible (1840)
Freedom Bible (Thai)
1ဒါဝိဒ် သည် မိမိ ၌ ပါသောလူ တို့ကိုရေတွက် ၍ တထောင် အုပ်၊ တရာ အုပ်တို့ကို ခန့်ထား ၏။
1ดาวิดนับจำนวนคนที่อยู่กับท่านและตั้งผู้บังคับบัญชากองพันกับกองร้อย
2လူ သုံးစု တစုကို ယွာဘ ၌ ၎င်း ၊ တစုကို ဇေရုယာ သား ယွာဘ ညီ အဘိရှဲ ၌ ၎င်း၊ တစုကိုဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ ၌ ၎င်း အပ် ၍ ၊ ငါ့ ကိုယ်တိုင်ချီသွား မည်ဟု လူ များတို့အား မိန့် တော်မူ ၏။
2ท่านแบ่งทหารออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาโยอาบ ส่วนหนึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาอาบีชัยบุตรนางเศรุยาห์น้องชายโยอาบ และอีกส่วนหนึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาอิททัยชาวกัท กษัตริย์บอกทหารว่า “ข้าจะออกไปรบกับพวกเจ้าด้วย”
3လူ များတို့ကလည်း ၊ ကိုယ်တိုင်ကြွ တော်မ မူပါနှင့်။ ကျွန်တော်တို့ပြေး သော်လည်း သူတို့သည်အမှုမ ထား ကြပါ။ ကျွန်တော် တို့ တဝက် သေ သော်လည်း သူတို့သည်အမှုမ ထား ကြပါ။ ကိုယ်တော်မူကား၊ ကျွန်တော် တို့ တသောင်း ထက် မြတ်တော်မူ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်တော် တို့ကို မြို့ ထဲက မစ တော်မူလျှင်သာ၍ ကောင်းပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက် ကြ၏။
3แต่ทหารทูลว่า “ท่านอย่าออกไปเลย ถ้าพวกเราหนี ศัตรูจะไม่สนใจพวกเรา ต่อให้พวกเราตายไปครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็ไม่สนใจ แต่ท่านมีค่าเท่ากับพวกเราหนึ่งหมื่นคน ท่านอยู่ในเมืองพร้อมจะช่วยพวกเราดีกว่า”
4ရှင်ဘုရင် ကလည်း ၊ ငါသည်သင် တို့အလို သို့ လိုက်မည်ဟု မိန့် တော်မူ၍ တံခါးဝ နား မှာ ရပ် တော်မူလျှင် ၊ လူ အပေါင်း တို့သည် တရာ တပ်၊ တထောင် တပ်အားဖြင့် ချီသွား ကြ၏။
4กษัตริย์ตอบว่า “ข้าจะทำตามที่พวกเจ้าเห็นว่าดี” ท่านยืนข้างประตูเมือง ขณะทหารออกไปเป็นกองร้อยและกองพัน
5ရှင် ဘုရင်ကလည်း ၊ ငါ့ မျက်နှာကို ထောက်၍ ငါ့သားအဗရှလုံ ကို ဖြည်းညှင်း စွာ ပြုကြလော့ဟု ယွာဘ ၊ အဘိရှဲ ၊ အိတ္တဲ တို့ကို မှာ ထားတော်မူ၏။ ထိုသို့ ရှင် ဘုရင်သည် အဗရှလုံ အတွက် ဗိုလ်မင်း အပေါင်း တို့ကို မှာ ထား တော်မူသောအခါ ၊ လူ အပေါင်း တို့သည် ကြား ကြ၏။
5กษัตริย์สั่งโยอาบ อาบีชัย และอิททัยว่า “เห็นแก่ข้า จงปฏิบัติต่ออับซาโลมชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน” ทหารทุกคนได้ยินตอนกษัตริย์สั่งผู้บังคับบัญชาทั้งหมดเรื่องอับซาโลม
6ထိုသို့ လူ များတို့သည် ဣသရေလ လူတို့ကို စစ်တိုက် အံ့သောငှါ မြို့ပြင်သို့ထွက် ၍ ဧဖရိမ် တော ၌ စစ်ပြိုင် ကြ၏။
6ทหารออกไปสู้กับอิสราเอลในทุ่ง การรบเกิดขึ้นในป่าเอฟราอิม
7ဣသရေလ လူ တို့သည် ဒါဝိဒ် ၏ကျွန် တို့ ရှေ့ မှာ ရှုံး ၍ ထို နေ့ခြင်းတွင် ကြီးစွာ သောလုပ်ကြံ ခြင်းအားဖြင့်လူနှစ် သောင်းသေကြ၏။
7คนอิสราเอลพ่ายแพ้ต่อคนของดาวิด วันนั้นมีคนถูกฆ่าจำนวนมากถึงสองหมื่นคน
8မြေ တပြင်လုံး အနှံ့အပြား တိုက် ကြသဖြင့် ထို နေ့၌ လူချင်းသတ်၍ သေသည်ထက် တော ၌ ဆုံးရှုံး သော သူသာ၍များ ကြ၏။
8การรบกระจายไปทั่วแผ่นดินบริเวณนั้น วันนั้นป่ากลืนกินผู้คนมากกว่าดาบเสียอีก
9ဒါဝိဒ် ၏ ကျွန် တို့သည် အဗရှလုံ ကိုတွေ့ ကြ၏။ သူသည်မြည်း ကို စီး လျက် ပင်မြည်း သည် ကြီး သော သပိတ် ပင်အကိုင်း အခက်အောက် သို့ဝင် ၍၊ အဗရှလုံ ၏ ခေါင်း သည်သပိတ် ပင်၌ ငြိ သဖြင့် ၊ မိုဃ်း နှင့် မြေကြီး စပ်ကြား မှာ တွဲလွဲဆွဲ လျက်နေ၍ ၊ မြည်း သည် အလိုအလျောက်သွား လေ၏။
9อับซาโลมบังเอิญพบคนของดาวิด ขณะเขาขี่ล่อ ล่อวิ่งลอดกิ่งหนาทึบของต้นโอ๊กใหญ่ ศีรษะของอับซาโลมติดอยู่กับต้นโอ๊ก ตัวเขาจึงห้อยอยู่ระหว่างฟ้ากับดิน ส่วนล่อวิ่งเลยไป
10မြင် သော သူ တယောက် သည် ယွာဘ ထံသို့ သွား၍၊ သပိတ် ပင်၌ အဗရှလုံ ဆွဲ နေသည်ကို ကျွန်တော်မြင် ခဲ့သည်ဟု ကြားပြော လျှင်၊
10ชายคนหนึ่งเห็นเข้าจึงบอกโยอาบว่า “ข้าเห็นอับซาโลมห้อยอยู่กับต้นโอ๊ก”
11ယွာဘ က၊ သင်သည် မြင် ခဲ့သည်မှန်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူ့ ကို ထိုး ၍ မြေကြီး ပေါ်သို့ မ ချခဲ့ သနည်း။ ထိုသို့ပြုလျှင် ငွေ အကျပ်တဆယ် နှင့် ခါးစည်း ကို ငါပေး ပြီဟု ပြောဆို သော်၊
11โยอาบถามชายที่มาบอกว่า “เจ้าเห็นแล้ว ทำไมไม่ตีเขาให้ล้มลงตรงนั้น? ข้าจะให้เงินสิบชิ้นกับเข็มขัดแก่เจ้า”
12ထိုသူက ကျွန်တော်သည် ကိုယ် လက် ၌ ငွေ အခွက်တဆယ်ကို ပင်ခံရသော်လည်း ရှင်ဘုရင် ၏သား ကို မ ပြု နိုင်ပါ။ အကြောင်းမူကား ၊ ကျွန်တော် တို့ကြား သည့် အတိုင်း ရှင်ဘုရင်က၊ ငါ့မျက်နှာကိုထောက်၍ ငါ့သား အဗရှလုံ ကို စောင့်မ ကြလော့ဟု ကိုယ်တော် နှင့် အဘိရှဲ ၊ အိတ္တဲ တို့ကို မှာထား တော်မူပြီ။
12ชายคนนั้นตอบโยอาบว่า “ถึงจะมีคนให้เงินข้าพันชิ้น ข้าก็จะไม่ลงมือกับบุตรชายกษัตริย์ เพราะพวกเราได้ยินกษัตริย์สั่งท่าน อาบีชัย และอิททัยว่า ‘ระวัง อย่าให้ใครแตะต้องอับซาโลมชายหนุ่ม’
13ကျွန်တော်ပြု မိလျှင် ကိုယ်ကိုလှည့်စား ၍ ကိုယ် အသက် ရှုံးပါပြီ။ ရှင်ဘုရင် မ သိသော အမှု တစုံတခု မျှမ ရှိ။ ကိုယ်တော် သည်လည်း ကျွန်တော်တစ်ဘက် ၌ နေ ပါလိမ့်မည်ဟု ပြောဆို သော်၊
13หากข้าฆ่าเขาอย่างทรยศ ไม่มีเรื่องใดปิดบังกษัตริย์ได้ แล้วท่านเองก็คงหันมาต่อต้านข้า”
14ယွာဘ က၊ သင် နှင့်အတူ ငါမ နေ အားဟု ဆို လျက် လှံယဉ် သုံး စင်း ကိုကိုင်ယူ ၍ သပိတ် ပင်အလယ် ၌ အသက် ရှင်လျက်ရှိသောအဗရှလုံ ၏ နှလုံး ကို ထုတ်ချင်းခပ် ထိုးလေ၏။
14โยอาบตอบว่า “ข้าจะไม่เสียเวลารอเจ้าอีก” เขาหยิบหลาวสามเล่มแทงเข้าที่หัวใจของอับซาโลม ขณะที่อับซาโลมยังมีชีวิตห้อยอยู่กลางต้นโอ๊ก
15လက်နက် ဆောင် လုလင် တကျိပ် တို့သည်လည်း ဝိုင်း ၍ အဗရှလုံ ကို အသေ သတ်ကြ၏။
15ชายหนุ่มสิบคนผู้ถือเครื่องเกราะให้โยอาบล้อมอับซาโลม รุมโจมตีและฆ่าเขา
16ယွာဘ သည်လည်း တံပိုး မှုတ် ၍ လူ တို့ကို ဆီးတား သဖြင့် ဣသရေလ လူတို့ကို လိုက် ရာမှ ပြန်လာ ကြ၏။
16โยอาบเป่าแตร ทหารจึงหยุดไล่ตามอิสราเอล เพราะโยอาบสั่งให้หยุด
17အဗရှလုံ ကိုလည်း ယူ ၍ တော ၌ နက် သော မြေတွင်း ထဲသို့ ချ ပြီးမှ ကျောက် ပုံ ကြီး ကို ပုံထား ကြ၏။ ဣသရေလ လူအပေါင်း တို့သည် အသီးအသီး မိမိ တို့ အိမ် သို့ ပြေး ကြ၏။
17พวกเขานำศพอับซาโลมโยนลงหลุมใหญ่ในป่า และกองหินทับไว้สูงมาก ชาวอิสราเอลทั้งหมดต่างหนีกลับกระโจมของตน
18အဗရှလုံ သည် အသက် ရှင်စဉ် အခါ၊ ငါ ၏နာမ သည် မ ပျောက်အမြဲတည်မည်အကြောင်း ၊ သား မ ရှိဟု ဆို လျက် ရှင်ဘုရင် ချိုင့် တွင် ကိုယ် အဘို့ ကျောက်တိုင် ကို စိုက် ၍ မိမိ နာမ ဖြင့်သမုတ် သောကြောင့် ၊ ယနေ့ တိုင်အောင် အဗရှလုံ အောင်တိုင် ဟူ၍တွင် သတည်း၊
18ครั้งยังมีชีวิต อับซาโลมตั้งเสาหินของตนไว้ในหุบเขากษัตริย์ เพราะเขาคิดว่า “ข้าไม่มีบุตรชายที่จะสืบชื่อของข้า” เขาตั้งชื่อเสาหินตามชื่อตนเอง ผู้คนเรียกเสานั้นว่าอนุสรณ์อับซาโลมจนถึงทุกวันนี้
19ထိုအခါ ဇာဒုတ် ၏သား အဟိမတ် က၊ ထာဝရဘုရား သည် ရှင် ဘုရင်၏ ရန်သူ တို့ကို အပြစ်အလျောက်စီရင် တော်မူကြောင်း ကို ကျွန်တော်ပြေး ၍ သိတင်း ကြားလျှောက်ပါရစေဟု အခွင့်တောင်း လျှင်၊
19อาหิมาอัส บุตรของศาโดก พูดว่า “ขอให้ข้าวิ่งไปทูลข่าวกษัตริย์ว่าพระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นศัตรูให้ท่านแล้ว”
20ယွာဘ က၊ ယနေ့ သင် သည် သိတင်းမ ကြား မလျှောက်ရ။ အခြား သောနေ့ ၌ ကြားလျှောက် ရမည်။ ရှင်ဘုရင် ၏ သား တော်သေ သောကြောင့် ယနေ့ သင်သည် သိတင်း မ ကြားမလျှောက်ရဟု ဆို ပြီးမှ၊
20โยอาบบอกเขาว่า “วันนี้เจ้าอย่าเป็นผู้นำข่าวไปบอก ไว้วันอื่นค่อยนำข่าว วันนี้อย่าไป เพราะบุตรชายกษัตริย์ตายแล้ว”
21ကုရှိ အား သင်မြင် သမျှကိုသွား ၍ ရှင်ဘုရင် အား ကြားလျှောက် လော့ဟုဆို သည်အတိုင်း ၊ ကုရှိ သည် ယွာဘ အား ဦးညွှတ် ၍ ပြေး လေ၏။
21โยอาบสั่งชายชาวคูชคนหนึ่งว่า “ไปทูลกษัตริย์ตามที่เจ้าเห็น!” ชายชาวคูชก้มคำนับโยอาบแล้ววิ่งไป
22တဖန် ဇာဒုတ် သား အဟိမတ် က၊ သို့သော်လည်း ကျွန်တော် သည် ကုရှိ နောက် မှာ ပြေး ပါရစေဟု အခွင့်တောင်း ပြန်လျှင် ၊ ယွာဘ က ငါ့ သား ဝမ်းမြောက် စရာ သိတင်းမ ဟုတ်သည်ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ပြေး သွားချင် သနည်းဟု ဆို သော်လည်း၊
22อาหิมาอัส บุตรของศาโดก รบเร้าโยอาบอีกว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้ข้าวิ่งตามชายชาวคูชไปด้วย” โยอาบตอบว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าจะวิ่งไปทำไม ในเมื่อเจ้าจะไม่ได้รางวัลจากข่าวนี้?”
23ပြေး ပါရစေဟု တဖန် အခွင့်တောင်း သောကြောင့် ပြေး လော့ဟုအခွင့်ပေး၏။ ထိုအခါ အဟိမတ် သည် လွင်ပြင် လမ်း ၌ပြေး ၍ ကုရှိ ကိုလွန် လေ၏။
23เขาตอบว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะวิ่งไป” โยอาบจึงบอกว่า “วิ่งไปเถิด” อาหิมาอัสวิ่งไปตามทางที่ราบและแซงชายชาวคูช
24ဒါဝိဒ် သည် မြို့တံခါး နှစ် ထပ်ကြား မှာထိုင် ၍နေ၏။ ကင်းစောင့် တယောက်သည် မြို့ရိုး တံခါး အပေါ်ပြအိုးမိုး အောက်သို့ တက် ၍ မြော် ကြည့် သဖြင့် လူ တယောက် တည်းပြေး လာသည်ကို မြင် သောအခါ၊
24ดาวิดนั่งอยู่ระหว่างประตูเมืองสองชั้น คนเฝ้ายามขึ้นไปบนหลังคาประตูตรงกำแพง มองออกไปเห็นชายคนหนึ่งวิ่งมาเพียงลำพัง
25ရှင်ဘုရင် အား ဟစ် ၍ လျှောက် လေ၏။ ရှင် ဘုရင်ကလည်း ၊ တယောက် တည်းဖြစ်လျှင် သိတင်း ပါလိမ့်မည်ဟု အမိန့် ရှိ၏။ ထိုသူသည် ပြေးလာ ၍ အနီး သို့ ရောက်သောအခါ၊
25เขาตะโกนบอกกษัตริย์ กษัตริย์พูดว่า “ถ้าเขามาคนเดียว คงมีข่าวมาบอก” ชายคนนั้นวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
26ကင်းစောင့် သည်လည်း အခြား သောသူ ပြေး လာသည်ကိုမြင် ၍ ၊ အခြားသောသူ တယောက် တည်း ပြေး လာပါသည်ဟု တံခါး သို့ လှည့်၍ ဟစ် လျှင် ၊ ရှင် ဘုရင်က ထိုသူ ၌လည်း သိတင်း ပါလိမ့်မည်ဟု အမိန့် ရှိ၏။
26คนเฝ้ายามเห็นชายอีกคนวิ่งมา จึงตะโกนบอกคนเฝ้าประตูว่า “มีชายอีกคนวิ่งมาคนเดียว!” กษัตริย์พูดว่า “เขาก็นำข่าวมาเหมือนกัน”
27ကင်းစောင့် ကလည်း ၊ ရှေ့ လာသောသူ ၏ပြေး ခြင်းသည် ဇာဒုတ် သား အဟိမတ် ပြေး ခြင်းနှင့် တူသည် ကို ကျွန်တော် ထင် ပါသည်ဟု လျှောက် သော် ၊ ရှင် ဘုရင်က သူသည် လူ ကောင်း ဖြစ်၏။ ကောင်း သော သိတင်း ပါလိမ့်မည်ဟု အမိန့် ရှိပြန်၏။
27คนเฝ้ายามบอกว่า “ดูท่าวิ่งของคนแรกเหมือนอาหิมาอัส บุตรของศาโดก” กษัตริย์พูดว่า “เขาเป็นคนดี คงนำข่าวดีมา”
28အဟိမတ် ကလည်း ၊ ချမ်းသာ ရပါ၏ဟုဟစ် လျက် ရှင်ဘုရင် ရှေ့ မြေ ပေါ် မှာ ပြပ်ဝပ် လျက် ၊ အရှင် မင်းကြီး ကို ပုန်ကန်သောလူ တို့ကို အပ် တော်မူသော ကိုယ်တော် ၏ဘုရား သခင်ထာဝရဘုရား သည် မင်္ဂလာ ရှိတော်မူစေသတည်းဟု လျှောက် လေ၏။
28อาหิมาอัสตะโกนทูลกษัตริย์ว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี” เขาหมอบหน้าลงกับพื้นต่อหน้ากษัตริย์ แล้วทูลว่า “สรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ผู้ทรงมอบคนที่ลุกขึ้นต่อต้านนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ไว้ในมือท่าน!”
29ရှင် ဘုရင်ကလည်း ၊ ငါ့သား အဗရှလုံ သည် ဘေး လွတ်၏လောဟု မေး တော်မူလျှင် အဟိမတ် က၊ အရှင်မင်းကြီး ၏ ကျွန် ယွာဘ သည် ကိုယ်တော် ကျွန် ကိုစေလွှတ် သောအခါရုန်းရင်းခတ် ခြင်းအမှုကို ကျွန်တော် မြင် သော်လည်း သေချာစွာမ သိ ရပါဟု လျှောက် သော်၊
29กษัตริย์ถามว่า “อับซาโลมชายหนุ่มปลอดภัยหรือ?” อาหิมาอัสตอบว่า “ตอนโยอาบส่งข้าผู้เป็นคนรับใช้ของท่านมา ข้าเห็นความวุ่นวายมาก แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
30ရှင် ဘုရင်က၊ ဤ အနားမှာ ရွှေ့ ၍နေ လော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း သူသည်ရွှေ့ ၍ နေ လေ၏။
30กษัตริย์บอกว่า “มายืนตรงนี้ก่อน” เขาจึงมายืนรอ
31တဖန် ကုရှိ ရောက် လာ၍ အရှင် မင်းကြီး ၊ သိတင်း ပါပါ၏။ ကိုယ်တော် ကို ပုန်ကန် သော သူအပေါင်း တို့ကို ထာဝရဘုရား သည် ထိုသူ၏ အပြစ်အလျောက်ယနေ့ စီရင် တော်မူပြီဟု လျှောက် လျှင်၊
31ชายชาวคูชมาถึงแล้วทูลว่า “ข้ามีข่าวดีให้นายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ วันนี้พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นคนทั้งหมดที่ลุกขึ้นต่อต้านท่านแล้ว”
32ရှင် ဘုရင်က၊ ငါ့သား အဗရှလုံ သည် ဘေး လွတ် ၏လော ဟု မေး တော်မူသော်၊ ကုရှိ က အရှင် မင်းကြီး ၏ ရန်သူ များ၊ ကိုယ်တော် ကို ညှဉ်းဆဲ ခြင်းငှါ ပုန်ကန် သောသူများအပေါင်း တို့သည် ထိုလုလင် ကဲ့သို့ ဖြစ် ကြ ပါစေသောဟု ပြန်လျှောက် လေ၏။
32กษัตริย์ถามชายชาวคูชว่า “อับซาโลมชายหนุ่มปลอดภัยหรือ?” ชายชาวคูชตอบว่า “ขอให้ศัตรูของนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ และทุกคนที่ลุกขึ้นทำร้ายท่านมีชะตาเหมือนชายหนุ่มคนนั้น”
33ရှင် ဘုရင်သည် အလွန်ကြင်နာ သောစိတ် ရှိသဖြင့် မြို့တံခါး အပေါ် ၌ရှိသောတဲသို့ တက် ၍ တက်စဉ်တွင်၊ အိုငါ့ သား အဗရှလုံ ၊ ငါ့ သား ၊ ငါ့ သား အဗရှလုံ ၊ သင့် ကိုယ်စား ငါ မသေ ပါလေတကား။ အိုအဗရှလုံ ၊ ငါ့ သား ၊ ငါ့ သား ဟု ငိုကြွေး လေ၏။
33กษัตริย์สะเทือนใจมาก จึงขึ้นไปยังห้องเหนือประตูเมืองและร้องไห้ ระหว่างเดินท่านคร่ำครวญว่า “อับซาโลมลูกพ่อ! ลูกพ่อ อับซาโลมลูกพ่อ! พ่ออยากตายแทนเจ้า อับซาโลมลูกพ่อ ลูกพ่อ!”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.