၂ ဓမ္မရာဇဝင် 12
Judson Burmese Bible (1840)Translation
Judson Burmese Bible (1840)
Freedom Bible (Thai)
1နောက် တဖန် ထာဝရဘုရား သည် ပရောဖက်နာသန် ကို ဒါဝိဒ် ထံသို့ စေလွှတ် တော်မူသဖြင့် ၊ နာသန် သည်ဝင် ၍ ၊ အရှင်မင်းကြီး၊ ဤမည်သောမြို့ တွင် သူဌေး တဦး ၊ ဆင်းရဲသား တဦး ရှိ ပါ၏။
1พระยาห์เวห์ส่งนาธันไปหาดาวิด นาธันมาถึงและเล่าว่า “ในเมืองหนึ่งมีชายสองคน คนหนึ่งมั่งมี อีกคนยากจน
2သူဌေး သည် အလွန် များစွာ သော သိုး နွား မှ စသည်တို့နှင့် ကြွယ်ဝပြည့်စုံပါ၏။
2ชายมั่งมีมีแกะและวัวมากมาย
3ဆင်းရဲသား မူကား၊ မိမိဝယ် ၍ မွေးစား သော သိုးမ ကလေးတကောင် တည်းမှတပါး အခြားသော ဥစ္စာ မ ရှိပါ။ ထိုသိုးမကလေးသည် အရှင် နှင့် ၎င်း၊ အရှင် ၏ သားသမီး တို့နှင့် ၎င်း ပေါင်း၍ ကြီးပွား ၏။ အရှင် ၏ အစာ ကို စား တတ်၏။ အရှင် ၏ရေခွက် ၌ သောက် တတ်၏။ အရှင် ၏ ရင်ခွင် ၌ အိပ် ၍ သမီး ကဲ့သို့ ဖြစ် ၏။
3ส่วนชายยากจนไม่มีอะไรเลยนอกจากลูกแกะตัวเมียตัวเล็ก ๆ หนึ่งตัวที่เขาซื้อมาเลี้ยง มันเติบโตมากับเขาและลูก ๆ ของเขา มันกินอาหารของเขาเอง ดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมอกเขา มันเป็นเหมือนลูกสาวของเขา
4သူဌေး အိမ်သို့ ဧည့်သည် တဦးရောက် ၍ သူဌေးသည် ဧည့်သည် ကို လုပ်ကျွေး ဘို့ မိမိ သိုး နွား များကို နှမြော သောကြောင့်မယူ၊ ဆင်းရဲသား ၏သိုးမ ကလေးကိုယူ ၍ ဧည့်သည်ကို လုပ်ကျွေး ဘို့ ချက်ပါသည်ဟု လျှောက် လေသော်၊
4วันหนึ่งมีคนเดินทางมาหาชายมั่งมี เขาไม่อยากนำแกะหรือวัวของตนมาทำอาหารให้แขก จึงเอาลูกแกะของชายยากจนมาทำอาหารให้คนที่มาหา”
5ဒါဝိဒ် သည် ထိုသူဌေးကိုပြင်းစွာ အမျက် ထွက် ၍ ၊ ထာဝရဘုရား အသက် ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ထိုသို့ ပြု သောသူသည် အမှန် သေ ရမည်။
5ดาวิดโกรธชายคนนั้นอย่างมาก และพูดกับนาธันว่า “ข้าขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์ว่า ชายที่ทำเช่นนี้สมควรตาย!
6ကရုဏာ စိတ်မ ရှိဘဲထို အမှု ကိုပြု သောကြောင့် ၊ ထိုသိုးမ ကလေးအတွက် လေးဆ ပြန်ပေး ရမည်ဟု မိန့် တော်မူ၏။
6เขาต้องชดใช้แกะสี่เท่า เพราะเขาทำเช่นนั้นและไม่มีความเมตตา!”
7နာသန် ကလည်း ၊ ထို သူ သည်ကား အခြားသူမဟုတ်။ ကိုယ်တော် ပင် ဖြစ်ပါ၏။ ဣသရေလ အမျိုး၏ ဘုရား သခင်ထာဝရဘုရား မိန့် တော်မူသည်ကား၊ ငါ သည် ဘိသိက် ပေး၍ သင့် ကို ဣသရေလ ရှင်ဘုရင် အရာ ၌ ခန့်ထားပြီ။ ရှောလု လက် မှ လည်း ကယ်လွှတ် ပြီ။
7นาธันพูดกับดาวิดว่า “ท่านนั่นแหละคือชายคนนั้น! พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ ‘เราเจิมเจ้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และช่วยเจ้าให้พ้นจากมือซาอูล
8သင့် သခင် ၏ အဆွေအမျိုး ကို၎င်း၊ သင့် သခင် ၏ မယား တို့ကို၎င်း၊ သင် ၏ရင်ခွင် ၌ ငါအပ်ပေး ပြီ။ ဣသရေလ အမျိုး နှင့် ယုဒ အမျိုးကို ငါပေး ပြီ။ ထိုအရာများ မလောက် လျှင် အခြားတပါးသောအရာရာတို့ကိုပေး ခြင်းငှါ ငါအလိုရှိ၏။
8เรามอบวงศ์วานของนายเจ้า รวมทั้งภรรยาของเขาให้แก่เจ้า และมอบวงศ์วานอิสราเอลกับยูดาห์ให้เจ้า หากยังน้อยไป เราก็จะให้เจ้ามากกว่านี้อีก
9သင်သည်ထာဝရဘုရား ၏ ပညတ် တရားတော်ကို မထီမဲ့မြင် ပြု၍ ရှေ့ တော်၌ဒုစရိုက် ကို အဘယ်ကြောင့် ပြု ဘိသနည်း။ ဟိတ္တိ လူ၊ ဥရိယ ၏အသက် ကို ထား ဖြင့် သတ်၍ သူ ၏မယား ကို သိမ်း လေပြီတကား။ ထိုသူ ကို အမ္မုန် အမျိုးသား ထား နှင့် သတ် လေပြီတကား။
9ทำไมเจ้าจึงดูหมิ่นพระดำรัสของพระยาห์เวห์ โดยทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระองค์? เจ้าใช้ดาบสังหารอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และฆ่าเขาด้วยดาบของชาวอัมโมน
10ယခု မှာသင်သည် ငါ့ ကို မထီမဲ့မြင် ပြု၍ ဟိတ္တိ လူ၊ ဥရိယ ၏မယား ကို သိမ်း သောကြောင့် ၊ သင့် အဆွေအမျိုး တို့သည် ထား ဘေးနှင့်အစဉ် တွေ့ကြုံရကြလိမ့်မည်။
10ดังนั้นดาบจะไม่ห่างจากวงศ์วานของเจ้าเลย เพราะเจ้าได้ดูหมิ่นเราและเอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’
11ထာဝရဘုရား မိန့် တော်မူသည်ကား၊ သင် ၌ ရန်ဘက် ပြုသောသူကို သင် ၏အဆွေအမျိုး တို့အထဲက ငါ ပေါ် စေမည်။ သင့် မျက်မှောက် တွင် သင် ၏မယား တို့ကို ငါယူ ၍ သင့် အိမ်နီးချင်း ၌ အပ် သဖြင့် ၊ သူသည် နေ ရှေ့ မှာ သင် ၏မယား တို့နှင့် ပေါင်းဘော် လိမ့်မည်။
11“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ ‘เราจะทำให้ความชั่วร้ายเกิดขึ้นแก่เจ้าจากในวงศ์วานของเจ้าเอง เราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้าและยกให้คนใกล้ตัวเจ้า เขาจะหลับนอนกับภรรยาของเจ้าท่ามกลางแสงแดดนี้
12သင် သည် ဤ အမှု ကိုမထင်မရှား ပြု သော်လည်း ၊ နေ ရှေ့ မှာ ငါ လှန်ပြ မည်ဟု ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူ သောစကားကိုပြန်ကြားလေ၏။
12เจ้าทำเรื่องนี้อย่างลับ ๆ แต่เราจะทำเรื่องนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมดและต่อหน้าดวงอาทิตย์’”
13ဒါဝိဒ် ကလည်း ၊ ငါသည် ထာဝရဘုရား ကို ပြစ်မှား ပါပြီဟု နာသန် အား ဝန်ချ၍ နာသန် က၊ အသက် တော်ကို ချမ်းသာစေခြင်းငှါ၊ ထာဝရဘုရား သည် ကိုယ်တော် အပြစ် ကို ပယ် တော်မူပြီ။
13ดาวิดพูดกับนาธันว่า “ข้าทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว” นาธันตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงยกโทษบาปของท่านแล้ว ท่านจะไม่ตาย
14သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ထိုသို့ပြစ်မှားသောအားဖြင့် ၊ ကဲ့ရဲ့ စရာအခွင့်ကြီးကို ထာဝရဘုရား ၏ ရန်သူ တို့အားပေးသောကြောင့် ၊ ယခုမြင် သောသား သည် ဆက်ဆက်သေ ရမည်ဟု ဒါဝိဒ် အား လျှောက် ဆိုပြီးလျှင်၊
14แต่เพราะการกระทำนี้ของท่านเปิดโอกาสอย่างมากให้ศัตรูของพระยาห์เวห์กล่าวหมิ่นประมาท บุตรของท่านที่เพิ่งเกิดมาจะต้องตายแน่”
15နန်း တော်မှ ထွက်သွား သောနောက် ၊ ထာဝရဘုရား သည် ဒဏ်ခတ် တော်မူသဖြင့် ၊ ဥရိယ မယား တွင် ဘွားမြင် သော ဒါဝိဒ် ၏သား သည် ပြင်းစွာသော ဝေဒနာ ကို ခံရ၏။
15แล้วนาธันก็กลับบ้าน พระยาห์เวห์ทรงทำให้บุตรที่ภรรยาของอุรียาห์คลอดให้ดาวิดล้มป่วยหนัก
16ဒါဝိဒ် သည် သူငယ် အတွက် ထာဝရဘုရား အား တောင်းပန် လေ၏။ အစာ ကိုရှောင်လျက် ၊ အထဲသို့ဝင် ၍ တညဉ့်လုံးမြေ ပေါ် မှာ အိပ် လျက်နေ၏။
16ดาวิดวิงวอนพระเจ้าเพื่อเด็กคนนั้น ท่านอดอาหารและเข้าไปนอนบนพื้นดินตลอดคืน
17နန်းတော်သား အသက်ကြီး သူတို့သည်ထ ၍ ကိုယ်တော် ကို ချီကြွ အံ့သောငှါ ချဉ်းကပ်ကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် ငြင်းပယ်၍ သူ တို့နှင့်အတူ အစာ မ စား ဘဲနေ၏။
17ผู้อาวุโสในบ้านของท่านเข้ามายืนข้าง ๆ เพื่อพยุงท่านขึ้นจากพื้น แต่ท่านไม่ยอม และไม่กินอาหารกับพวกเขา
18ခုနစ် ရက် စေ့သော် သူငယ် သေ ၏။ ဒါဝိဒ် ၏ ကျွန် တို့ကလည်း ၊ သူငယ် အသက် ရှင်စဉ် အခါ ငါတို့ လျှောက် သော စကား ကိုနားထောင် တော်မ မူသည်ဖြစ်၍ ၊ သူငယ် သေ ကြောင်းကို လျှောက် လျှင် အလွန်ကိုယ်ကို ကိုယ်ညှဉ်းဆဲ တော်မူလိမ့်မည်ဟုဆို လျှက် သူငယ် သေ ကြောင်း ကို မ လျှောက် ဝံ့ကြ။
18วันที่เจ็ดเด็กก็ตาย คนรับใช้ของดาวิดไม่กล้าบอก เพราะพูดกันว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต เราพูดกับท่าน ท่านก็ไม่ยอมฟัง หากบอกว่าเด็กตายแล้ว ท่านอาจทำร้ายตนเองก็ได้”
19သို့ရာတွင် ကျွန် တို့သည် တိုးတိုး ပြောသောစကားကို ဒါဝိဒ် သည် ကြား လျှင် ၊ သူငယ် သေ ကြောင်း ကို ရိပ်မိ သဖြင့် ၊ သူငယ် သေ ပြီလော ဟု ကျွန် တို့ကို မေး တော်မူ၏။ သူတို့ကလည်း သေ ပါပြီဟု လျှောက် ကြ၏။
19แต่ดาวิดเห็นคนรับใช้กระซิบกระซาบกัน จึงรู้ว่าเด็กตายแล้ว ท่านถามพวกเขาว่า “เด็กตายแล้วหรือ?” พวกเขาตอบว่า “ตายแล้ว”
20ထိုအခါ ဒါဝိဒ် သည် မြေ မှ ထ ၍ ရေချိုး ခြင်း၊ ဆီလိမ်း ခြင်း၊ အဝတ် လဲ ခြင်းကို ပြုပြီးလျှင် ၊ ထာဝရဘုရား ၏ အိမ် တော်သို့သွား ၍ ကိုးကွယ် ၏။ ထိုနောက် နန်း တော်သို့ ပြန်လာ ၍ စားစရာကိုတောင်း သောအခါ ၊ ကျွန်တို့ သည် စားပွဲ တော်ကိုပြင် ၍ မင်းကြီးသည် စား တော်မူ၏။
20ดาวิดจึงลุกขึ้นจากพื้น อาบน้ำ ชโลมน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเข้าไปในที่ประทับของพระยาห์เวห์เพื่อนมัสการ จากนั้นท่านกลับบ้านของตน ขออาหาร คนรับใช้จึงยกมาให้ และท่านก็กิน
21ကျွန် တို့ကလည်း ၊ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သို့ ပြု တော်မူသနည်း။ သူငယ်အသက် ရှင်စဉ်အခါ၊ သူငယ် အတွက် အစာ ရှောင်လျက် ငိုကြွေး လျက် နေတော်မူ၏။ သူငယ် သေ သောအခါ ထ ၍ စားတော်ခေါ် ပါသည်တကားဟု လျှောက် လျှင်၊
21คนรับใช้ถามว่า “ทำไมท่านทำอย่างนี้? ตอนเด็กยังมีชีวิต ท่านอดอาหารและร้องไห้ แต่พอเด็กตาย ท่านกลับลุกขึ้นกินอาหาร”
22ဒါဝိဒ်က၊ သူငယ် အသက် ရှင်စဉ်အခါ ဘုရားသခင် သည် ငါ့ ကို သနား တော်မူ၍ ၊ သူငယ် အသက် ကို ချမ်းသာပေးတော်မူမည်မမူမည်ကို အဘယ်သူ ဆို နိုင်သနည်းဟု အောက်မေ့လျက် ငါသည် အစာ ရှောင်၍ ငိုကြွေး လျက်နေ၏။
22ดาวิดตอบว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต ข้าอดอาหารและร้องไห้ เพราะคิดว่า ‘ใครจะรู้? พระยาห์เวห์อาจทรงเมตตาข้าให้เด็กมีชีวิตอยู่ก็ได้’
23ယခု မှာသူငယ်သေ ပြီ။ အဘယ်ကြောင့် အစာ ရှောင်ရမည်နည်း။ သူငယ်ကိုပြန် ၍ ဆောင်ခဲ့နိုင် သလော။ သူ ရှိရာသို့ ငါ သွား ရမည်။ သူ သည် ငါ ရှိရာသို့ မ ပြန် မလာ ရဟု မိန့် တော်မူ၏။
23แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว ข้าจะอดอาหารไปทำไม? ข้าพาเขากลับมาได้หรือ? วันหนึ่งข้าจะไปหาเขา แต่เขาจะไม่กลับมาหาข้า”
24တဖန် ဒါဝိဒ် သည် ခင်ပွန်း ဗာသရှေဘ ကို နှစ်သိမ့် စေသဖြင့် ၊ သူ့ ထံသို့ ဝင် ၍ ဆက်ဆံ လေ၏။ သူသည် လည်း သား ယောက်ျားကို ဘွားမြင် ၍ ရှောလမုန် အမည် ဖြင့် အဘမှည့် လေ၏။
24ดาวิดปลอบใจบัทเชบาผู้เป็นภรรยา แล้วเข้าไปหลับนอนกับนาง นางคลอดบุตรชาย และดาวิดตั้งชื่อเขาว่าโซโลมอน พระยาห์เวห์ทรงรักเด็กคนนี้
25ထာဝရဘုရား သည် ထိုသူငယ် ကိုချစ် ၍ ကျေးဇူးပြုတော်မူသဖြင့်၊ ပရောဖက် နာသန် ကို စေခိုင်း ၍ ယေဒိဒိ အမည် ဖြင့် မှည့် တော်မူ၏။
25พระองค์จึงส่งข่าวผ่านนาธันผู้เผยพระวจนะ และตั้งชื่อเด็กว่าเยดีดิยาห์ เพราะเห็นแก่พระยาห์เวห์
26ယွာဘ သည်လည်း အမ္မုန် ပြည်၊ ရဗ္ဗာ မြို့ကို တိုက် ၍ မြို့ တော်ကို ရ ပြီးမှ၊
26ฝ่ายโยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดนครหลวงได้
27ဒါဝိဒ် ထံ တော်သို့လူကို စေလွှတ် ၍ ၊ ကျွန်တော်သည် ရဗ္ဗာ မြို့ကို တိုက် ၍ ကန်တော်ရှိရာမြို့ ကိုရ ပါပြီ။
27โยอาบส่งผู้นำสารไปหาดาวิดพร้อมข้อความว่า “ข้าสู้รบกับเมืองรับบาห์และยึดเมืองที่มีแหล่งน้ำได้แล้ว
28ယခု မှာကြွင်း သော လူ တို့ကို စုဝေး စေသဖြင့် ၊ မြို့ နား မှာ တပ် တော်ချ၍ တိုက် ယူတော်မူပါ။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော် ယူ ၍ ကျွန်တော် အမည် ဖြင့် မြို့ ကို သမုတ် ကြ လိမ့်မည်ဟု လျှောက် လျှင်၊
28บัดนี้จงรวบรวมผู้คนที่เหลือ มาตั้งค่ายล้อมเมืองและยึดเมืองเสีย มิฉะนั้นข้าจะยึดเมืองเอง แล้วเมืองนี้จะถูกเรียกตามชื่อข้า”
29ဒါဝိဒ် သည် လူ အပေါင်း တို့ကို စုဝေး စေသဖြင့် ၊ ရဗ္ဗာ မြို့သို့ ချီသွား ၍ တိုက် ယူ လေ၏။
29ดาวิดรวบรวมคนทั้งหมดไปยังรับบาห์ ต่อสู้และยึดเมืองได้
30မင်းကြီး ၏သရဖူ ကို ချွတ်ယူ ၍ ခေါင်း တော်ပေါ် မှာတင်ကြ၏။ သရဖူအချိန် ကား ကျောက် မြတ် ကို မဆိုဘဲ ရွှေ အခွက် တဆယ်ရှိသတည်း။ မြို့၌လုယူ သော ဥစ္စာ အများ ကိုလည်း ထုတ် လေ၏။
30ท่านถอดมงกุฎจากศีรษะกษัตริย์ของพวกเขา มงกุฎนั้นหนักหนึ่งตะลันต์ ทำด้วยทองคำและประดับอัญมณี แล้วมีผู้นำมาสวมบนศีรษะของดาวิด ท่านนำของที่ปล้นได้จำนวนมากออกจากเมือง
31မြို့သား တို့ကိုလည်း ထုတ်ဆောင် ၍ လွှ တိုက်မှု၊ သံ ထွန် ၊ သံ ပုဆိန် နှင့်အလုပ်မှုကို လုပ်စေ၍ အုတ်ဖို ၌ လည်း ကျင်လည်စေ၏။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် အမ္မုန် မြို့ သူရွာသား အပေါင်း တို့၌ ပြု ပြီးမှ ၊ လူ အပေါင်း တို့နှင့်အတူယေရုရှင်လင် မြို့သို့ ပြန် လေ၏။
31ท่านนำคนในเมืองออกมาและให้ทำงานด้วยเลื่อย เหล็กแหลม และขวานเหล็ก ทั้งยังให้ทำงานที่เตาเผาอิฐ ท่านทำเช่นนี้กับเมืองทั้งหมดของชาวอัมโมน จากนั้นดาวิดกับคนทั้งหมดกลับเยรูซาเล็ม
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.