2 Samuel 12
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Freedom Bible (Thai)
1O SENHOR enviou Natã a Davi. Ele chegou até ele e lhe disse: “Havia dois homens em uma cidade: um rico e o outro pobre.
1พระยาห์เวห์ส่งนาธันไปหาดาวิด นาธันมาถึงและเล่าว่า “ในเมืองหนึ่งมีชายสองคน คนหนึ่งมั่งมี อีกคนยากจน
2O homem rico tinha muitos rebanhos e gado,
2ชายมั่งมีมีแกะและวัวมากมาย
3mas o homem pobre não tinha nada, exceto uma pequena cordeira, que ele havia comprado e criado. Ela cresceu junto com ele e com os seus filhos. Ela comia da sua própria comida, bebia do seu próprio copo, dormia em seus braços e era como uma filha para ele.
3ส่วนชายยากจนไม่มีอะไรเลยนอกจากลูกแกะตัวเมียตัวเล็ก ๆ หนึ่งตัวที่เขาซื้อมาเลี้ยง มันเติบโตมากับเขาและลูก ๆ ของเขา มันกินอาหารของเขาเอง ดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมอกเขา มันเป็นเหมือนลูกสาวของเขา
4Um viajante chegou ao homem rico, e ele não quis pegar do seu próprio rebanho e do seu próprio gado para preparar comida para o viajante que havia chegado até ele, mas pegou a cordeira do homem pobre e a preparou para o homem que o visitava.”
4วันหนึ่งมีคนเดินทางมาหาชายมั่งมี เขาไม่อยากนำแกะหรือวัวของตนมาทำอาหารให้แขก จึงเอาลูกแกะของชายยากจนมาทำอาหารให้คนที่มาหา”
5A ira de Davi se acendeu profundamente contra aquele homem, e ele disse a Natã: “Tão certo como vive o SENHOR, o homem que fez isso merece morrer!
5ดาวิดโกรธชายคนนั้นอย่างมาก และพูดกับนาธันว่า “ข้าขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์ว่า ชายที่ทำเช่นนี้สมควรตาย!
6Ele deverá restituir a cordeira quatro vezes mais, porque ele fez essa coisa e porque não teve compaixão!”
6เขาต้องชดใช้แกะสี่เท่า เพราะเขาทำเช่นนั้นและไม่มีความเมตตา!”
7Natã disse a Davi: “Você é esse homem! Assim diz o SENHOR, o Deus de Israel: 'Eu o ungi rei sobre Israel, e o livrei das mãos de Saul.
7นาธันพูดกับดาวิดว่า “ท่านนั่นแหละคือชายคนนั้น! พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ ‘เราเจิมเจ้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และช่วยเจ้าให้พ้นจากมือซาอูล
8Eu lhe dei a casa do seu senhor e as esposas do seu senhor em seus braços, e lhe dei a casa de Israel e de Judá; e se isso fosse muito pouco, eu lhe teria acrescentado muitas outras coisas.
8เรามอบวงศ์วานของนายเจ้า รวมทั้งภรรยาของเขาให้แก่เจ้า และมอบวงศ์วานอิสราเอลกับยูดาห์ให้เจ้า หากยังน้อยไป เราก็จะให้เจ้ามากกว่านี้อีก
9Por que você desprezou a palavra do SENHOR, fazendo o que é mau aos seus olhos? Você matou Urias, o heteu, com a espada, tomou a esposa dele para ser sua esposa, e o assassinou com a espada dos filhos de Amom.
9ทำไมเจ้าจึงดูหมิ่นพระดำรัสของพระยาห์เวห์ โดยทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระองค์? เจ้าใช้ดาบสังหารอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และฆ่าเขาด้วยดาบของชาวอัมโมน
10Agora, portanto, a espada nunca se apartará da sua casa, porque você me desprezou e tomou a esposa de Urias, o heteu, para ser sua esposa.'
10ดังนั้นดาบจะไม่ห่างจากวงศ์วานของเจ้าเลย เพราะเจ้าได้ดูหมิ่นเราและเอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’
11“Assim diz o SENHOR: 'Eis que levantarei o mal contra você a partir da sua própria casa; e tomarei as suas esposas diante dos seus olhos e as darei ao seu próximo, e ele se deitará com as suas esposas à luz do sol.
11“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ ‘เราจะทำให้ความชั่วร้ายเกิดขึ้นแก่เจ้าจากในวงศ์วานของเจ้าเอง เราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้าและยกให้คนใกล้ตัวเจ้า เขาจะหลับนอนกับภรรยาของเจ้าท่ามกลางแสงแดดนี้
12Pois você fez isso em segredo, mas eu farei esta coisa diante de todo o Israel, e em plena luz do dia.'”
12เจ้าทำเรื่องนี้อย่างลับ ๆ แต่เราจะทำเรื่องนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมดและต่อหน้าดวงอาทิตย์’”
13Davi disse a Natã: “Pequei contra o SENHOR.” Natã respondeu a Davi: “O SENHOR também perdoou o seu pecado. Você não morrerá.
13ดาวิดพูดกับนาธันว่า “ข้าทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว” นาธันตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงยกโทษบาปของท่านแล้ว ท่านจะไม่ตาย
14No entanto, porque com este ato você deu grande motivo para os inimigos do SENHOR blasfemarem, a criança que lhe nasceu certamente morrerá.”
14แต่เพราะการกระทำนี้ของท่านเปิดโอกาสอย่างมากให้ศัตรูของพระยาห์เวห์กล่าวหมิ่นประมาท บุตรของท่านที่เพิ่งเกิดมาจะต้องตายแน่”
15Então Natã voltou para a sua casa. O SENHOR feriu a criança que a esposa de Urias deu à luz a Davi, e ela ficou gravemente doente.
15แล้วนาธันก็กลับบ้าน พระยาห์เวห์ทรงทำให้บุตรที่ภรรยาของอุรียาห์คลอดให้ดาวิดล้มป่วยหนัก
16Davi, portanto, suplicou a Deus pela criança; e Davi jejuou, e entrou e passou a noite toda deitado no chão.
16ดาวิดวิงวอนพระเจ้าเพื่อเด็กคนนั้น ท่านอดอาหารและเข้าไปนอนบนพื้นดินตลอดคืน
17Os líderes da sua casa se levantaram e ficaram ao lado dele, para levantá-lo do chão; mas ele se recusou, e não comeu pão com eles.
17ผู้อาวุโสในบ้านของท่านเข้ามายืนข้าง ๆ เพื่อพยุงท่านขึ้นจากพื้น แต่ท่านไม่ยอม และไม่กินอาหารกับพวกเขา
18No sétimo dia, a criança morreu. Os servos de Davi tiveram medo de lhe dizer que a criança estava morta, pois diziam: “Eis que, enquanto a criança ainda estava viva, nós falávamos com ele e ele não ouvia a nossa voz. Como então ele poderá fazer mal a si mesmo se lhe dissermos que a criança está morta?”
18วันที่เจ็ดเด็กก็ตาย คนรับใช้ของดาวิดไม่กล้าบอก เพราะพูดกันว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต เราพูดกับท่าน ท่านก็ไม่ยอมฟัง หากบอกว่าเด็กตายแล้ว ท่านอาจทำร้ายตนเองก็ได้”
19Mas quando Davi viu que os seus servos estavam sussurrando entre si, Davi percebeu que a criança estava morta; e Davi perguntou aos seus servos: “A criança está morta?” Eles responderam: “Está morta.”
19แต่ดาวิดเห็นคนรับใช้กระซิบกระซาบกัน จึงรู้ว่าเด็กตายแล้ว ท่านถามพวกเขาว่า “เด็กตายแล้วหรือ?” พวกเขาตอบว่า “ตายแล้ว”
20Então Davi se levantou do chão, lavou-se, ungiu-se e trocou de roupa; e ele entrou na casa do SENHOR, e adorou. Depois, foi para a sua própria casa; e, quando ele pediu, colocaram pão diante dele e ele comeu.
20ดาวิดจึงลุกขึ้นจากพื้น อาบน้ำ ชโลมน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเข้าไปในที่ประทับของพระยาห์เวห์เพื่อนมัสการ จากนั้นท่านกลับบ้านของตน ขออาหาร คนรับใช้จึงยกมาให้ และท่านก็กิน
21Então os seus servos lhe perguntaram: “O que é isso que você fez? Você jejuou e chorou pela criança enquanto ela estava viva, mas quando a criança morreu, você se levantou e comeu pão.”
21คนรับใช้ถามว่า “ทำไมท่านทำอย่างนี้? ตอนเด็กยังมีชีวิต ท่านอดอาหารและร้องไห้ แต่พอเด็กตาย ท่านกลับลุกขึ้นกินอาหาร”
22Ele respondeu: “Enquanto a criança ainda estava viva, eu jejuei e chorei; pois eu dizia: 'Quem sabe se o SENHOR não terá misericórdia de mim, para que a criança viva?'
22ดาวิดตอบว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต ข้าอดอาหารและร้องไห้ เพราะคิดว่า ‘ใครจะรู้? พระยาห์เวห์อาจทรงเมตตาข้าให้เด็กมีชีวิตอยู่ก็ได้’
23Mas agora ela está morta. Por que eu deveria jejuar? Posso eu trazê-la de volta? Eu irei para ela, mas ela não voltará para mim.”
23แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว ข้าจะอดอาหารไปทำไม? ข้าพาเขากลับมาได้หรือ? วันหนึ่งข้าจะไปหาเขา แต่เขาจะไม่กลับมาหาข้า”
24Davi consolou Bate-Seba, sua esposa, e entrou até ela, e se deitou com ela. Ela deu à luz um filho, e ele o chamou de Salomão. O SENHOR o amou;
24ดาวิดปลอบใจบัทเชบาผู้เป็นภรรยา แล้วเข้าไปหลับนอนกับนาง นางคลอดบุตรชาย และดาวิดตั้งชื่อเขาว่าโซโลมอน พระยาห์เวห์ทรงรักเด็กคนนี้
25e ele enviou uma mensagem por meio do profeta Natã, e lhe deu o nome de Jedidias, por causa do SENHOR.
25พระองค์จึงส่งข่าวผ่านนาธันผู้เผยพระวจนะ และตั้งชื่อเด็กว่าเยดีดิยาห์ เพราะเห็นแก่พระยาห์เวห์
26Ora, Joabe lutou contra Rabá, dos filhos de Amom, e tomou a cidade real.
26ฝ่ายโยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดนครหลวงได้
27Joabe enviou mensageiros a Davi, e disse: “Lutei contra Rabá. Sim, tomei a cidade das águas.
27โยอาบส่งผู้นำสารไปหาดาวิดพร้อมข้อความว่า “ข้าสู้รบกับเมืองรับบาห์และยึดเมืองที่มีแหล่งน้ำได้แล้ว
28Agora, portanto, reúna o restante do povo, acampe contra a cidade e tome-a; para que não seja eu a tomar a cidade, e ela seja chamada pelo meu nome.”
28บัดนี้จงรวบรวมผู้คนที่เหลือ มาตั้งค่ายล้อมเมืองและยึดเมืองเสีย มิฉะนั้นข้าจะยึดเมืองเอง แล้วเมืองนี้จะถูกเรียกตามชื่อข้า”
29Davi reuniu todo o povo e foi a Rabá, lutou contra ela e a tomou.
29ดาวิดรวบรวมคนทั้งหมดไปยังรับบาห์ ต่อสู้และยึดเมืองได้
30Ele tirou a coroa da cabeça do rei deles; o peso dela era de um talento de ouro, e nela havia pedras preciosas; e foi colocada na cabeça de Davi. Ele levou uma grande quantidade de despojos da cidade.
30ท่านถอดมงกุฎจากศีรษะกษัตริย์ของพวกเขา มงกุฎนั้นหนักหนึ่งตะลันต์ ทำด้วยทองคำและประดับอัญมณี แล้วมีผู้นำมาสวมบนศีรษะของดาวิด ท่านนำของที่ปล้นได้จำนวนมากออกจากเมือง
31Ele trouxe os habitantes que estavam nela, e os colocou para trabalhar com serras, com picaretas de ferro e com machados de ferro, e os fez trabalhar em fornos de tijolos; e assim ele fez com todas as cidades dos filhos de Amom. Então Davi e todo o povo voltaram para Jerusalém.
31ท่านนำคนในเมืองออกมาและให้ทำงานด้วยเลื่อย เหล็กแหลม และขวานเหล็ก ทั้งยังให้ทำงานที่เตาเผาอิฐ ท่านทำเช่นนี้กับเมืองทั้งหมดของชาวอัมโมน จากนั้นดาวิดกับคนทั้งหมดกลับเยรูซาเล็ม
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.