2 Samuel 12
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1O SENHOR enviou Natã a Davi. Ele chegou até ele e lhe disse: “Havia dois homens em uma cidade: um rico e o outro pobre.
1و خداوند ناتان را نزد داود فرستاد و نزدوی آمده، او را گفت که «در شهری دومرد بودند، یکی دولتمند و دیگری فقیر.
2O homem rico tinha muitos rebanhos e gado,
2ودولتمند را گوسفند و گاو، بی‌نهایت بسیار بود.
3mas o homem pobre não tinha nada, exceto uma pequena cordeira, que ele havia comprado e criado. Ela cresceu junto com ele e com os seus filhos. Ela comia da sua própria comida, bebia do seu próprio copo, dormia em seus braços e era como uma filha para ele.
3وفقیر را جز یک ماده بره کوچک نبود که آن راخریده، و پرورش داده، همراه وی و پسرانش بزرگ می‌شد، از خوراک وی می‌خورد و از کاسه او می‌نوشید و در آغوشش می‌خوابید و برایش مثل دختر می‌بود.
4Um viajante chegou ao homem rico, e ele não quis pegar do seu próprio rebanho e do seu próprio gado para preparar comida para o viajante que havia chegado até ele, mas pegou a cordeira do homem pobre e a preparou para o homem que o visitava.”
4و مسافری نزد آن مرددولتمند آمد و او را حیف آمد که از گوسفندان وگاوان خود بگیرد تا به جهت مسافری که نزد وی آمده بود مهیا سازد، و بره آن مرد فقیر را گرفته، برای آن مرد که نزد وی آمده بود، مهیا ساخت.»
5A ira de Davi se acendeu profundamente contra aquele homem, e ele disse a Natã: “Tão certo como vive o SENHOR, o homem que fez isso merece morrer!
5آنگاه خشم داود بر آن شخص افروخته شده، به ناتان گفت: «به حیات خداوند قسم، کسی‌که این کار را کرده است، مستوجب قتل است.
6Ele deverá restituir a cordeira quatro vezes mais, porque ele fez essa coisa e porque não teve compaixão!”
6وچونکه این کار را کرده است و هیچ ترحم ننموده، بره را چهار چندان باید رد کند.»
7Natã disse a Davi: “Você é esse homem! Assim diz o SENHOR, o Deus de Israel: 'Eu o ungi rei sobre Israel, e o livrei das mãos de Saul.
7ناتان به داود گفت: «آن مرد تو هستی، ویهوه، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: من تو را براسرائیل به پادشاهی مسح نمودم و من تو را ازدست شاول رهایی دادم.
8Eu lhe dei a casa do seu senhor e as esposas do seu senhor em seus braços, e lhe dei a casa de Israel e de Judá; e se isso fosse muito pouco, eu lhe teria acrescentado muitas outras coisas.
8و خانه آقایت را به تودادم و زنان آقای تو را به آغوش تو، و خاندان اسرائیل و یهودا را به تو عطا کردم. و اگر این کم می‌بود، چنین و چنان برای تو مزید می‌کردم.
9Por que você desprezou a palavra do SENHOR, fazendo o que é mau aos seus olhos? Você matou Urias, o heteu, com a espada, tomou a esposa dele para ser sua esposa, e o assassinou com a espada dos filhos de Amom.
9پس چرا کلام خداوند را خوار نموده، در نظروی عمل بد بجا آوردی و اوریای حتی را به شمشیر زده، زن او را برای خود به زنی گرفتی، واو را با شمشیر بنی عمون به قتل رسانیدی.
10Agora, portanto, a espada nunca se apartará da sua casa, porque você me desprezou e tomou a esposa de Urias, o heteu, para ser sua esposa.'
10پس حال شمشیر از خانه تو هرگز دور نخواهد شد به علت اینکه مرا تحقیر نموده، زن اوریای حتی راگرفتی تا زن تو باشد.
11“Assim diz o SENHOR: 'Eis que levantarei o mal contra você a partir da sua própria casa; e tomarei as suas esposas diante dos seus olhos e as darei ao seu próximo, e ele se deitará com as suas esposas à luz do sol.
11خداوند چنین می‌گوید: اینک من از خانه خودت بدی را بر تو عارض خواهم گردانید و زنان تو را پیش چشم تو گرفته، به همسایه ات خواهم داد، و او در نظر این آفتاب، با زنان تو خواهد خوابید.
12Pois você fez isso em segredo, mas eu farei esta coisa diante de todo o Israel, e em plena luz do dia.'”
12زیرا که تو این کار رابه پنهانی کردی، اما من این کار را پیش تمام اسرائیل و در نظر آفتاب خواهم نمود.»
13Davi disse a Natã: “Pequei contra o SENHOR.” Natã respondeu a Davi: “O SENHOR também perdoou o seu pecado. Você não morrerá.
13و داودبا ناتان گفت: «به خداوند گناه کرده‌ام.» ناتان به داود گفت: «خداوند نیز گناه تو را عفو نموده است که نخواهی مرد.
14No entanto, porque com este ato você deu grande motivo para os inimigos do SENHOR blasfemarem, a criança que lhe nasceu certamente morrerá.”
14لیکن چون از این امرباعث کفر گفتن دشمنان خداوند شده‌ای، پسری نیز که برای تو زاییده شده است، البته خواهدمرد.»
15Então Natã voltou para a sua casa. O SENHOR feriu a criança que a esposa de Urias deu à luz a Davi, e ela ficou gravemente doente.
15پس ناتان به خانه خود رفت.
16Davi, portanto, suplicou a Deus pela criança; e Davi jejuou, e entrou e passou a noite toda deitado no chão.
16پس داود از خدا برای طفل استدعا نمود وداود روزه گرفت و داخل شده، تمامی شب برروی زمین خوابید.
17Os líderes da sua casa se levantaram e ficaram ao lado dele, para levantá-lo do chão; mas ele se recusou, e não comeu pão com eles.
17و مشایخ خانه‌اش بر اوبرخاستند تا او را از زمین برخیزانند، اما قبول نکرد و با ایشان نان نخورد.
18No sétimo dia, a criança morreu. Os servos de Davi tiveram medo de lhe dizer que a criança estava morta, pois diziam: “Eis que, enquanto a criança ainda estava viva, nós falávamos com ele e ele não ouvia a nossa voz. Como então ele poderá fazer mal a si mesmo se lhe dissermos que a criança está morta?”
18و در روز هفتم طفل بمرد و خادمان داود ترسیدند که از مردن طفل اورا اطلاع دهند، زیرا گفتند: «اینک چون طفل زنده بود، با وی سخن گفتیم و قول ما را نشنید، پس اگربه او خبر دهیم که طفل مرده است، چه قدر زیاده رنجیده می‌شود.»
19Mas quando Davi viu que os seus servos estavam sussurrando entre si, Davi percebeu que a criança estava morta; e Davi perguntou aos seus servos: “A criança está morta?” Eles responderam: “Está morta.”
19و چون داود دید که بندگانش با یکدیگر نجوی می‌کنند، داود فهمیدکه طفل مرده است، و داود به خادمان خود گفت: «آیا طفل مرده است؟» گفتند: «مرده است.»
20Então Davi se levantou do chão, lavou-se, ungiu-se e trocou de roupa; e ele entrou na casa do SENHOR, e adorou. Depois, foi para a sua própria casa; e, quando ele pediu, colocaram pão diante dele e ele comeu.
20آنگاه داود از زمین برخاسته، خویشتن راشست و شو داده، تدهین کرد و لباس خود راعوض نموده، به خانه خداوند رفت و عبادت نمود و به خانه خود آمده، خوراک خواست که پیشش گذاشتند و خورد.
21Então os seus servos lhe perguntaram: “O que é isso que você fez? Você jejuou e chorou pela criança enquanto ela estava viva, mas quando a criança morreu, você se levantou e comeu pão.”
21و خادمانش به وی گفتند: «این چه‌کار است که کردی؟ وقتی که طفل زنده بود روزه گرفته، گریه نمودی و چون طفل مرد، برخاسته، خوراک خوردی؟»
22Ele respondeu: “Enquanto a criança ainda estava viva, eu jejuei e chorei; pois eu dizia: 'Quem sabe se o SENHOR não terá misericórdia de mim, para que a criança viva?'
22او گفت: «وقتی که طفل زنده بود روزه گرفتم و گریه نمودم زیرا فکر کردم کیست که بداند که شاید خداوند برمن ترحم فرماید تا طفل زنده بماند،
23Mas agora ela está morta. Por que eu deveria jejuar? Posso eu trazê-la de volta? Eu irei para ela, mas ela não voltará para mim.”
23اما الان که مرده است، پس چرا من روزه بدارم؛ آیا می‌توانم دیگر او را باز بیاورم؟ ! من نزد او خواهم رفت لیکن او نزد من باز نخواهد آمد.»
24Davi consolou Bate-Seba, sua esposa, e entrou até ela, e se deitou com ela. Ela deu à luz um filho, e ele o chamou de Salomão. O SENHOR o amou;
24و داود زن خود بتشبع را تسلی داد و نزدوی درآمده، با او خوابید و او پسری زاییده، او راسلیمان نام نهاد. و خداوند او را دوست داشت.
25e ele enviou uma mensagem por meio do profeta Natã, e lhe deu o nome de Jedidias, por causa do SENHOR.
25و به‌دست ناتان نبی فرستاد و او را به‌خاطرخداوند یدیدیا نام نهاد.
26Ora, Joabe lutou contra Rabá, dos filhos de Amom, e tomou a cidade real.
26و یوآب با ربه بنی عمون جنگ کرده، شهرپادشاه نشین را گرفت.
27Joabe enviou mensageiros a Davi, e disse: “Lutei contra Rabá. Sim, tomei a cidade das águas.
27و یوآب قاصدان نزدداود فرستاده، گفت که «با ربه جنگ کردم و شهرآبها را گرفتم.
28Agora, portanto, reúna o restante do povo, acampe contra a cidade e tome-a; para que não seja eu a tomar a cidade, e ela seja chamada pelo meu nome.”
28پس الان بقیه قوم را جمع کن ودر برابر شهر اردو زده، آن را بگیر، مبادا من شهررا بگیرم و به اسم من نامیده شود.»
29Davi reuniu todo o povo e foi a Rabá, lutou contra ela e a tomou.
29پس داودتمامی قوم را جمع کرده، به ربه رفت و با آن جنگ کرده، آن را گرفت.
30Ele tirou a coroa da cabeça do rei deles; o peso dela era de um talento de ouro, e nela havia pedras preciosas; e foi colocada na cabeça de Davi. Ele levou uma grande quantidade de despojos da cidade.
30و تاج پادشاه ایشان را ازسرش گرفت که وزنش یک وزنه طلا بود وسنگهای گرانبها داشت و آن را بر سر داودگذاشتند، و غنیمت از حد زیاده از شهر بردند.
31Ele trouxe os habitantes que estavam nela, e os colocou para trabalhar com serras, com picaretas de ferro e com machados de ferro, e os fez trabalhar em fornos de tijolos; e assim ele fez com todas as cidades dos filhos de Amom. Então Davi e todo o povo voltaram para Jerusalém.
31و خلق آنجا را بیرون آورده، ایشان را زیر اره هاو چومهای آهنین و تیشه های آهنین گذاشت وایشان را از کوره آجرپزی گذرانید، و به همین طور با جمیع شهرهای بنی عمون رفتار نمود. پس داود و تمامی قوم به اورشلیم برگشتند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.