Tobiæ
Chapter 10
Clementine Vulgate, 1598
vs Bíblia Portuguesa …
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Tobiæ 10

Clementine Vulgate, 1598
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Cum vero moras faceret Tobias, causa nuptiarum, sollicitus erat pater ejus Tobias, dicens: Putas quare moratur filius meus, aut quare detentus est ibi?
1Seu pai Tobit contava cada dia. Quando passou o tempo previsto para a viagem e eles não voltaram,
2Putasne Gabelus mortuus est, et nemo reddet illi pecuniam?
2ele disse: “Será que ele ficou retido? Ou será que Gabael morreu e não há ninguém para lhe entregar o dinheiro?”
3Cœpit autem contristari nimis ipse, et Anna uxor ejus cum eo: et cœperunt ambo simul flere, eo quod die statuto minime reverteretur filius eorum ad eos.
3Tobit ficou profundamente triste.
4Flebat igitur mater ejus irremediabilibus lacrimis, atque dicebat: Heu, heu me, fili mi ! ut quid te misimus peregrinari, lumen oculorum nostrorum, baculum senectutis nostræ, solatium vitæ nostræ, spem posteritatis nostræ?
4Sua esposa lhe dizia: “Nosso filho morreu, já que está demorando tanto.” E começou a lamentá-lo, dizendo:
5omnia simul in te uno habentes, te non debuimus dimittere a nobis.
5“Não me importa mais nada, meu filho, desde que deixei você partir, luz dos meus olhos.”
6Cui dicebat Tobias: Tace, et noli turbari: sanus est filius noster: satis fidelis est vir ille, cum quo misimus eum.
6Tobit lhe disse: “Acalme-se. Não se preocupe. Ele está bem.”
7Illa autem nullo modo consolari poterat, sed quotidie exiliens circumspiciebat, et circuibat vias omnes per quas spes remeandi videbatur, ut procul videret eum, si fieri posset, venientem.
7Ela lhe respondeu: “Cale-se! Não tente me enganar. Meu filho morreu.” Todos os dias ela saía para o caminho por onde eles haviam partido. Durante o dia, não comia pão, e passava as noites inteiras chorando por seu filho Tobias, até que terminaram os catorze dias da festa de casamento que Raguel havia jurado que ele deveria passar ali. Então Tobias disse a Raguel: “Deixe-me partir, pois meu pai e minha mãe já não esperam mais me ver.”
8At vero Raguel dicebat ad generum suum: Mane hic, et ego mittam nuntium salutis de te ad Tobiam patrem tuum.
8Mas seu sogro lhe disse: “Fique comigo. Mandarei alguém a seu pai, e eles lhe contarão como você está.”
9Cui Tobias ait: Ego novi quia pater meus et mater mea modo dies computant, et cruciatur spiritus eorum in ipsis.
9Tobias respondeu: “Não. Deixe-me voltar para meu pai.”
10Cumque verbis multis rogaret Raguel Tobiam, et ille eum nulla ratione vellet audire, tradidit ei Saram, et dimidiam partem omnis substantiæ suæ in pueris, in puellis, in pecudibus, in camelis, et in vaccis, et in pecunia multa: et salvum atque gaudentem dimisit eum a se,
10Raguel se levantou e lhe deu Sara, sua esposa, metade dos seus bens, servos, gado e dinheiro.
11dicens: Angelus Domini sanctus sit in itinere vestro, perducatque vos incolumes, et inveniatis omnia recte circa parentes vestros, et videant oculi mei filios vestros priusquam moriar.
11Depois os abençoou e os despediu, dizendo: “Que o Deus do céu faça vocês prosperarem, meus filhos, antes que eu morra.”
12Et apprehendentes parentes filiam suam, osculati sunt eam: et dimiserunt ire,
12E disse à filha: “Honre seu sogro e sua sogra. Agora eles são seus pais. Que eu ouça boas notícias a seu respeito.” Então a beijou. Edna disse a Tobias: “Que o Senhor do céu o traga de volta em segurança, meu querido irmão, e me conceda ver os filhos da minha filha Sara, para que eu me alegre diante do Senhor. Veja, entrego minha filha especialmente aos seus cuidados. Não lhe cause tristeza.”
13monentes eam honorare soceros, diligere maritum, regere familiam, gubernare domum, et seipsam irreprehensibilem exhibere.
no verse 13 in this text

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.