Lampah 14
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Freedom Bible (Thai)
1Rhaengpuei boeih hol uh tih a ol te a huel uh. Te phoeiah pilnam he tekah khoyin ah rhap uh.
1ชุมนุมชนทั้งหมดส่งเสียงร้องดัง ประชาชนร้องไห้ตลอดคืนนั้น
2Israel ca pum he Moses taeng neh Aaron taengah nul uh. Te rhoi taengah rhaengpuei boeih loh, “Egypt kho ah n'duek uh mako, he khosoek ah nim n'duek mai mako.
2ชาวอิสราเอลทั้งหมดบ่นต่อว่าโมเสสกับอาโรน ชุมนุมชนทั้งหมดพูดกับทั้งสองว่า “รู้อย่างนี้ เราตายเสียในดินแดนอียิปต์ หรือไม่ก็ตายในถิ่นทุรกันดารนี้ยังดีกว่า!
3cunghang dongah cungku ham he BOEIPA loh balae tih he khohmuen la mamih n'khuen. Mamih yuu ca he maeh la om uh pawn ni. Egypt la mael he mamih ham then ngai pawt nim? a Boeipa loh mamih he hela ingkhueh uh? Egypt ramla koep mael he then ngai mah pawt a? Moses neh Aaron taengah ati na uh.
3ทำไมพระยาห์เวห์จึงพาเรามายังแผ่นดินนี้เพื่อให้เราล้มตายด้วยคมดาบ? ภรรยากับลูกเล็ก ๆ ของเราจะถูกจับหรือถูกฆ่า! กลับไปอียิปต์ไม่ดีกว่าหรือ?”
4Te vaengah hlang loh a manuca taengah, “A lu pakhat n'tuek uh vetih Egypt la m'mael uh mako,” a ti uh.
4แล้วพวกเขาพูดกันว่า “ให้เราเลือกผู้นำสักคนแล้วกลับไปอียิปต์กันเถิด”
5Te vaengah Moses neh Aaron tah Israel ca rhaengpuei hlangping boeih kah mikhmuh ah a maelhmai te a buenglueng rhoi.
5โมเสสกับอาโรนหมอบซบหน้าลงต่อหน้าที่ประชุมทั้งหมดของชุมนุมชนอิสราเอล
6Tedae khohmuen aka yaam khuikah Nun capa Joshua neh Jephunneh capa Kaleb long tah a himbai te a phen rhoi.
6โยชูวาบุตรนูนกับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ ซึ่งเป็นผู้ที่ไปสอดแนมแผ่นดิน ฉีกเสื้อผ้าของตน
7Te phoeiah Israel ca rhaengpuei boeih te a thui rhoi tih, “Te khohmuen ka paan uh tih ka yaam vaengah khohmuen khaw bahoeng, bahoeng then.
7ทั้งสองพูดกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดว่า “แผ่นดินที่พวกเราเดินผ่านเพื่อสอดแนมนั้นเป็นแผ่นดินที่ดีเยี่ยม
8BOEIPA he mamih taengah hmae tih mamih he te khohmuen la m'pawk sak vaengah suktui neh khoitui aka long khohmuen te mamih taengah m'paek bitni.
8ถ้าพระยาห์เวห์ทรงพอใจเรา พระองค์จะทรงนำเราเข้าไปในแผ่นดินนั้นและมอบให้เรา เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์
9BOEIPA bueng te tloelh uh boeh, nangmih loh khohmuen kah pilnam te rhih uh boeh. Amih kah hlipkhup te amih taeng lamloh nong coeng tih amih te mamih kah buh la om coeng. Tedae BOEIPA he mamih taengah a om dongah amih te rhih uh boeh,” a ti rhoi.
9แต่อย่ากบฏต่อพระยาห์เวห์ และอย่ากลัวประชาชนในแผ่นดินนั้น เพราะเราจะเอาชนะพวกเขาได้อย่างง่ายดาย พวกเขาไม่มีสิ่งคุ้มครองอีกแล้ว และพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับเรา อย่ากลัวพวกเขาเลย”
10Te vaengah rhaengpuei pum loh amih rhoi te lungto neh dae ham cai uh. Tedae BOEIPA kah thangpomnah tah tingtunnah dap kah Israel ca boeih taengah a phoe pah.
10แต่ชุมนุมชนทั้งหมดขู่ว่าจะเอาหินขว้างทั้งสอง พระสิริของพระยาห์เวห์ปรากฏที่เต็นท์นัดพบต่อหน้าชาวอิสราเอลทั้งหมด
11Te phoeiah BOEIPA loh Moses te, “He pilnam loh kai he mevaeng hil n'tlaitlaek uh vetih a khui ah miknoek cungkuem ka saii lalah mevaeng hil nim kai he n'tangnah uh pawtve.
11พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ประชาชนนี้จะดูหมิ่นเราไปอีกนานเท่าไร? พวกเขาจะไม่เชื่อใจเราไปอีกนานเท่าไร ทั้งที่เราได้ทำหมายสำคัญทั้งหมดนี้ท่ามกลางพวกเขา?
12Amih te duektahaw neh ka ngawn vetih ka haek ni. Tedae nang te namtom tanglue la kang khueh vetih amih lakah na pilnu ngai ni,” a ti nah.
12เราจะใช้โรคระบาดโจมตีและตัดพวกเขาออกจากการรับมรดก แล้วเราจะทำให้เจ้าเป็นชนชาติที่ยิ่งใหญ่และเข้มแข็งกว่าพวกเขา”
13Tedae Moses loh BOEIPA taengah, “A khui lamloh na thadueng neh he pilnam na khuen te Egypt loh ya saeh.
13โมเสสทูลพระยาห์เวห์ว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น ชาวอียิปต์จะได้ยินเรื่องนี้ เพราะพระองค์ทรงใช้ฤทธิ์อำนาจนำประชาชนนี้ออกมาจากท่ามกลางพวกเขา
14He khohmuen kah khosa rhoek taengah thui uh saeh. He pilnam lakli ah BOEIPA namah na om te a yaak uh tih BOEIPA namah taengah mik neh mik khaw hmu uh rhoi coeng. Nang kah cingmai khaw amih soah pai. Amih mikhmuh ah khothaih kah cingmai tung neh khoyin ah hmai tung la na caeh pah.
14แล้วชาวอียิปต์จะบอกเรื่องนี้แก่ผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ คนเหล่านั้นได้ยินแล้วว่าพระองค์ พระยาห์เวห์ ทรงอยู่ท่ามกลางประชาชนนี้ เพราะพระองค์ พระยาห์เวห์ ทรงปรากฏแก่พวกเขาโดยตรง เมฆของพระองค์อยู่เหนือพวกเขา และพระองค์ทรงนำหน้าพวกเขาในเสาเมฆเวลากลางวันและในเสาไฟเวลากลางคืน
15He pilnam he hlang pakhat bangla na duek sak koinih nang olthang a yaak vaengah namtom loh a thui bal ni.
15ถ้าพระองค์ประหารประชาชนนี้ทั้งหมดราวกับเป็นคนคนเดียว ชนชาติต่าง ๆ ที่ได้ยินชื่อเสียงของพระองค์จะพูดว่า
16Te vaengah, “Amih ham a toemngam pah khohmuen la BOEIPA loh he pilnam he khuen ham a coeng pawt dongah amih te khosoek ah a ngawn,” a ti uh ni.
16‘เพราะพระยาห์เวห์ไม่สามารถนำประชาชนนี้เข้าไปในแผ่นดินที่พระองค์ทรงปฏิญาณว่าจะมอบให้พวกเขา พระองค์จึงฆ่าพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร’
17Thui ham na ti vanbangla ka Boeipa kah thadueng te pomsang mai laeh saeh.
17บัดนี้ขอให้ฤทธิ์อำนาจขององค์ผู้เป็นนาย ยิ่งใหญ่ ดังที่พระองค์ตรัสไว้ว่า
18BOEIPA tah thintoek a ueh tih sitlohnah khaw puh. Thaesainah neh boekoek khaw a phueih pah dae pa rhoek kathaesainah te ca rhoek soah khongthum, khongli duela a cawh tih hmil rhoe hmil pawh.
18‘พระยาห์เวห์ทรงอดกลั้น และเปี่ยมด้วยความรักมั่นคง พระองค์ทรงให้อภัยความชั่วและการไม่เชื่อฟัง แต่จะไม่ทรงถือว่าผู้มีความผิดเป็นผู้บริสุทธิ์เลย พระองค์ทรงลงโทษความผิดของบิดาไปถึงลูกหลานรุ่นที่ 3 และรุ่นที่ 4’
19Na sitlohnah dongkah boeilennah neh Egypt lamloh tahae hil pilnam na khuen bangla he pilnam kathaesainah he khodawkngai mai,” a ti nah.
19โปรดให้อภัยความชั่วของประชาชนนี้ตามความรักมั่นคงอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ เหมือนที่พระองค์ทรงให้อภัยประชาชนนี้มาตั้งแต่อียิปต์จนถึงบัดนี้”
20Te dongah BOEIPA loh, “Nang ol bangla khodawk ka ngai coeng.
20พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราให้อภัยตามคำขอของเจ้าแล้ว
21Kai ka hingnah la ka om dongah BOEIPA kah thangpomnah he diklai pum ah bae.
21แต่เรามีชีวิตอยู่แน่นอน และทั่วโลกจะเต็มไปด้วยพระสิริของพระยาห์เวห์
22Egypt neh khosoek ah ka tueng sak kamah kah thangpomnah neh ka miknoek te hlang boeih loh a hmuh. Tedae kai he voei rha khaw n'noemcai uh tih kai ol he hnatun uh pawh.
22คนเหล่านั้นทั้งหมดได้เห็นพระสิริและหมายสำคัญของเราซึ่งเราทำในอียิปต์และในถิ่นทุรกันดาร แต่ยังทดสอบเราถึง 10 ครั้งและไม่ยอมฟังเสียงของเรา
23A napa rhoek taengah ka toemngam pah khohmuen te hmu uh pawt vetih kai aka tlaitlaek boeih loh te hmu mahpawh.
23พวกเขาจะไม่ได้เห็นแผ่นดินที่เราปฏิญาณว่าจะมอบให้บรรพบุรุษของพวกเขาเลย และไม่มีใครที่ดูหมิ่นเราจะได้เห็นแผ่นดินนั้น
24Ka sal Kaleb tah a khuiah mueihla tloe a om tih kai hnukah hnawn uh. Te dongah anih te a pawk ham koi khohmuen la pahoi ka khuen vetih a tiingan loh te te a pang ni.
24แต่คาเลบผู้รับใช้ของเรามีจิตใจต่างออกไปและติดตามเราอย่างเต็มที่ เราจะนำเขาเข้าไปในแผ่นดินที่เขาได้เข้าไปสำรวจ และลูกหลานของเขาจะได้ครอบครองแผ่นดินนั้น
25Kol kah khosa Amalek neh Kanaan te thangvuen ah mael laeh saeh lamtah nangmih ham khosoek kah carhaek tuipuei longpuei te paan uh laeh,” a ti nah.
25เนื่องจากชาวอามาเลขกับชาวคานาอันอาศัยอยู่ในหุบเขา พรุ่งนี้ให้พวกเจ้าหันกลับและเดินทางเข้าถิ่นทุรกันดารตามทางไปทะเลแดง”
26Te phoeiah BOEIPA loh Moses neh Aaron te a voek tih,
26พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า
27Boethae he rhaengpuei ham me hil nim kai taengah a nul uh ve? Amih Israel ca rhoek kah kohuetnah loh kai taengah a nul uh khaw ka yaak coeng.
27“เราจะต้องทนชุมนุมชนชั่วนี้ที่บ่นต่อว่าเราไปอีกนานเท่าไร? เราได้ยินคำบ่นของชาวอิสราเอลซึ่งบ่นต่อว่าเราแล้ว
28Kai hingnah BOEIPA kah olphong he amih taengah thui pah. Kai hna ah na thui bangla nangmih taengah ka saii van mahpawt nim?
28จงบอกพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ประกาศว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนฉันใด เราจะทำต่อพวกเจ้าตามคำที่พวกเจ้าพูดให้เราได้ยินฉันนั้น
29Na hlangmi boeih khuiah capa kum kul lamloh a so hang na soep thil boeih khaw kai taengah na nul vanbangla na rhok te he khosoek ah yalh ni.
29พวกเจ้าจะล้มลงเป็นศพในถิ่นทุรกันดารนี้ ทุกคนที่ถูกนับไว้ในจำนวนทั้งหมดของพวกเจ้า ตั้งแต่อายุ 20 ปีขึ้นไป ซึ่งได้บ่นต่อว่าเรา
30A khuiah nangmih khosak sak ham ka kut ka phuel coeng dae Jephunneh capa Kaleb neh Nun capa Joshua phoeiah tah te khohmuen la nangmih na kun uh mahpawh.
30พวกเจ้าจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินที่เราปฏิญาณว่าจะให้พวกเจ้าอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ยกเว้นคาเลบบุตรเยฟุนเนห์กับโยชูวาบุตรนูน
31Na ca rhoek khaw maeh la om pawnko na ti uh cakhaw amih te a pawk puei vetih khohmuen na hnawt uh te khaw a ming uh bitni.
31แต่เราจะนำลูกเล็ก ๆ ของพวกเจ้าซึ่งพวกเจ้าบอกว่าจะถูกจับหรือถูกฆ่าเข้าไป และพวกเขาจะได้รู้จักแผ่นดินที่พวกเจ้าปฏิเสธ
32Tedae nangmih tah namamih rhok te he khosoek ah ni a yalh eh.
32ส่วนพวกเจ้า จะล้มลงเป็นศพในถิ่นทุรกันดารนี้
33Na ca rhoek te khosoek ah boiva aka dawn la kum likip om uh vetih na rhok a cing hil khosoek ah nangmih kah pumyoihnah te a phueih uh ni.
33ลูกหลานของพวกเจ้าจะเร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดาร 40 ปี และต้องรับผลจากการนอกใจของพวกเจ้า จนกว่าศพของพวกเจ้าจะหมดไปในถิ่นทุรกันดาร
34Khohnin la hnin likip khuiah khohmuen na yaam uh vaengkah khohnin tarhing ah a kum dongah khaw hnin at te kum khat la om ni. Nangmih kathaesainah te kum sawmli na phueih uh vaengah kai kah noihhainah te na ming uh bitni.
34พวกเจ้าสอดแนมแผ่นดินเป็นเวลา 40 วัน พวกเจ้าจะต้องรับโทษความชั่วของตนเป็นเวลา 40 ปี โดยนับ 1 ปีต่อ 1 วัน และพวกเจ้าจะได้รู้ว่าการที่เราตัดขาดจากพวกเจ้าเป็นอย่างไร’
35Kai BOEIPA loh ka thui coeng atah he boethae rhaengpuei boeih taengah ka saii het mahpawt nim. Kai aka tuentah rhoek te he khosoek ah khawk uh tih pahoi duek uh ni,” a ti nah.
35เราคือพระยาห์เวห์ได้พูดไว้แล้ว เราจะทำเช่นนี้กับชุมนุมชนชั่วทั้งหมดที่รวมตัวกันต่อต้านเราอย่างแน่นอน พวกเขาจะหมดสิ้นไปในถิ่นทุรกันดารนี้ และจะตายที่นี่”
36Te dongah Moses loh khohmuen yaam ham a tueih hlang a mael uh vaengah tah rhaengpuei boeih te a taengah rhaeh la rhaeh uh tih khohmuen kawng te theetnah la a khuen.
36คนที่โมเสสส่งไปสอดแนมแผ่นดิน ซึ่งกลับมาแล้วทำให้ชุมนุมชนทั้งหมดบ่นต่อว่าโมเสสโดยนำรายงานให้ร้ายเกี่ยวกับแผ่นดินมาบอก
37Khohmuen kah theetnah aka khuen hlang rhoek tah BOEIPA mikhmuh kah lucik dongah a thae la duek uh.
37คนที่นำรายงานให้ร้ายเกี่ยวกับแผ่นดินเหล่านั้นเสียชีวิตด้วยภัยพิบัติต่อหน้าพระยาห์เวห์
38Tedae khohmuen yaam ham aka cet hlang rhoek khui lamloh Nun capa Joshua neh Jephunneh capa Kaleb tah hing.
38แต่โยชูวาบุตรนูนกับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ยังมีชีวิตอยู่ในบรรดาคนที่ไปสอดแนมแผ่นดิน
39Moses loh he ol he Israel ca boeih taengah a thui vaengah pilnam bung bung nguekcoi uh.
39เมื่อโมเสสบอกถ้อยคำเหล่านี้แก่ชาวอิสราเอลทั้งหมด ประชาชนก็โศกเศร้าอย่างยิ่ง
40Mincang ah thoo uh tih tlang som la luei uh. “Amah dae la he, n'tholh uh dongah BOEIPA kah a thui hmuen la cet uh pawn sih,” a ti uh.
40เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขาตื่นแต่เช้าและขึ้นไปบนยอดเขา โดยพูดว่า “ตอนนี้พวกเราพร้อมแล้ว และจะขึ้นไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสัญญาไว้ เพราะเราได้ทำบาปแล้ว”
41Te vaengah Moses loh, “Balae tih BOEIPA olka te na poe uh, te thaihtak he mahpawh.
41โมเสสพูดว่า “ทำไมตอนนี้พวกเจ้าจึงละเมิดพระบัญชาของพระยาห์เวห์? การกระทำนี้จะไม่สำเร็จ
42Cet uh boeh, nangmih khui ah BOEIPA a om moenih. Na thunkha rhoek mikhmuh ah na yawk uh mahpawt nim?
42อย่าขึ้นไป เพราะพระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า มิฉะนั้นพวกเจ้าจะถูกศัตรูโจมตีจนพ่ายแพ้
43Nangmih mikhmuh ah Amalek neh Kanaan om lah ko. BOEIPA hnuk lamloh na mael uh dongah cunghang neh na cungku uh ni. Nangmih taengah BOEIPA om mahpawh,” a ti nah.
43ที่นั่นชาวอามาเลขกับชาวคานาอันอยู่ข้างหน้าพวกเจ้า และพวกเจ้าจะล้มตายด้วยคมดาบ เพราะพวกเจ้าได้หันหลังจากการติดตามพระยาห์เวห์ ดังนั้นพระยาห์เวห์จะไม่ทรงอยู่กับพวกเจ้า”
44Te vaengah tlang som la luei ham calak uh dae BOEIPA kah paipi thingkawng neh Moses tah rhaehhmuen khui lamloh nong pawh.
44แต่พวกเขากลับบังอาจขึ้นไปบนยอดเขา ทั้งที่ทั้งหีบแห่งพันธสัญญาของพระยาห์เวห์และโมเสสต่างก็ไม่ได้ออกจากค่าย
45Tlang kah khosa Amalek neh Kanaan te ha suntla vaengah tah Amih te a ngawn uh tih Hormah duela amih te a phop uh.
45แล้วชาวอามาเลขกับชาวคานาอันซึ่งอาศัยอยู่บนภูเขานั้นก็ลงมาโจมตีพวกเขา และตีพวกเขาแตกพ่ายไปจนถึงโฮรมาห์
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.