Olrhaepnah 1
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Freedom Bible (Thai)
1Hekah olka he Jordan rhalvang kah khosoek, Suph imdan kolken Paran laklo neh Tophel, Laban, Hazeroth neh Dizahab ah Israel boeih ham Moses loh a thui pah.
1ต่อไปนี้คือถ้อยคำที่โมเสสกล่าวกับชาวอิสราเอลทั้งหมด ณ ฟากแม่น้ำจอร์แดนในถิ่นทุรกันดาร ในอาราบาห์ตรงข้ามสูฟ ระหว่างปาราน โทเฟล ลาบาน ฮาเซโรท และดิซาฮับ
2Te vaengah Seir tlang long kah Horeb lamkah Kadeshbarnea he hnin rha hlai at longcaeh hla pueng.
2จากโฮเรบไปคาเดชบารเนียตามทางภูเขาเสอีร์ ใช้เวลาเดินทางสิบเอ็ดวัน
3Kum likip a lo vaengkah a hla hlai at kah hla lamhma cuek dongah BOEIPA kah a uen boeih te Israel ca rhoek ham Moses loh a thui pah.
3ในปีที่สี่สิบ เดือนที่สิบเอ็ด วันที่หนึ่งของเดือน โมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลตามทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ ทรงบัญชาเขาให้บอกพวกเขา
4Heshbon ah aka ngol Amori manghai Sihon neh Edrei kah Ashtaroth ah aka ngol Bashan manghai Oga a tloek phoeiah,
4หลังจากโมเสสปราบสิโหนกษัตริย์ของชาวอาโมไรต์ผู้อาศัยอยู่ในเฮชโบน และโอกกษัตริย์แห่งบาชานผู้อาศัยอยู่ในอัชทาโรทที่เอเดรอี
5Moab kho kah Jordan rhalvang ah BOEIPA kah olkhueng te Moses loh koe a thuicaih tih,
5ณ ฟากแม่น้ำจอร์แดน ในแผ่นดินโมอับ โมเสสเริ่มอธิบายกฎบัญญัตินี้ว่า
6“Mamih kah BOEIPA Pathen loh Horeb ah a thui tah, 'Hekah tlang ah na om uh khaw rhoeh coeng.
6“พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ตรัสกับเราที่โฮเรบว่า ‘พวกคุณอยู่ที่ภูเขานี้มานานพอแล้ว
7Nangmih te hooi uh lamtah hlah uh laeh. Amori tlang neh a imben boeih ah, kolken tlang neh kolrhawk ah khaw, Negev neh Kanaan kho kah tuitun langkaeng long khaw, Lebanon tuiva Perath tuiva puei duela cet uh.
7จงหันกลับและออกเดินทางไปยังเขตภูเขาของชาวอาโมไรต์และดินแดนใกล้เคียงทั้งหมด ทั้งอาราบาห์ เขตภูเขา ที่ราบเชิงเขา แดนใต้ ชายทะเล แผ่นดินของชาวคานาอัน และเลบานอน ไปจนถึงแม่น้ำใหญ่คือแม่น้ำยูเฟรติส
8Nangmih mikhmuh kah khohmuen kam paek he hmuh uh. Cet uh lamtah pang uh. Tekah khohmuen te ni BOEIPA loh na pa rhoek Abraham taengah, Isaak taengah, Jakob taengah khaw amih phoeikah a tii a ngan taengah khaw paek ham la ol a caeng.
8ดูเถิด เราได้มอบแผ่นดินนี้ให้พวกคุณแล้ว จงเข้าไปครอบครองแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกคุณ คืออับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ว่าจะประทานแก่พวกเขาและเชื้อสาย ของพวกเขาภายหลัง’”
9Te vaeng tue ah nang mih taengah ka thui vanbangla, “Nangmih khuen ham he kai loh kan na moenih.
9ในเวลานั้นผมบอกพวกคุณว่า “ผมคนเดียวรับภาระดูแลพวกคุณไม่ไหว
10BOEIPA na Pathen loh nangmih m'ping sak coeng dongah tihnin ah tah vaan kah aisi bangla na yet coeng.
10พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณทรงทำให้มีจำนวนเพิ่มขึ้น จนวันนี้พวกคุณมีมากมายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า
11Na pa rhoek kah BOEIPA Pathen loh nangmih taengkah a thui vanbang la nangmih te a pueh thawng khat lam khaw n'thap saeh lamtah yoethen m'pae saeh.
11ขอพระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกคุณ ทรงเพิ่มจำนวนอีกพันเท่าและอวยพรตามที่พระองค์ทรงสัญญาไว้
12Tedae nangmih kah laipuei neh hnophueih neh tuituknah te kai loh metlam ka phueih thai eh?
12แต่ผมคนเดียวจะรับทั้งปัญหา ภาระ และข้อพิพาทของพวกคุณได้อย่างไร
13Te dongah namah koca khui lamkah aka cueih tih aka yakming neh aka ming thai hlang rhoek te namamih ham tuek uh lamtah amih te nangmih kah a lu la ka khueh eh?,’ ka ti.
13จงเลือกคนที่มีปัญญา มีความเข้าใจ และเป็นที่ยอมรับจากแต่ละเผ่า แล้วผมจะตั้งพวกเขาเป็นผู้นำ”
14Te vaengah kai te nan doo uh tih, 'Na ol thui te te then, saii ham om,’ na ti uh.
14พวกคุณตอบผมว่า “สิ่งที่ท่านพูดให้เราทำนั้นดี”
15Te dongah aka cueih tih aka ming hlang rhoek te namamih koca rhoek kah a lu la ka khueh eh. Te vaengah thawngkhat kah mangpa rhoek, yakhat kah mangpa rhoek, sawmnga kah mangpa rhoek neh hlangrha kah mangpa rhoek te nangmih soah a lu la ka khueh tih nangmih koca rhoek kah rhoiboei la om uh.
15ผมจึงนำบรรดาผู้นำเผ่าของพวกคุณ ซึ่งเป็นคนมีปัญญาและเป็นที่ยอมรับ มาตั้งให้เป็นผู้นำ คือหัวหน้าพัน หัวหน้าร้อย หัวหน้าห้าสิบ หัวหน้าสิบ และเจ้าหน้าที่ประจำเผ่าต่าง ๆ
16Te vaengah nangmih taengkah laitloek rhoek te ka uen tih, 'Na manuca rhoek loh a yaak koi la hlang neh a manuca laklo ah khaw yinlai laklo ah khaw duengnah neh laitloek uh.
16ในเวลานั้นผมกำชับผู้พิพากษาว่า “จงรับฟังคดีระหว่างพี่น้อง แล้วตัดสินอย่างยุติธรรม ไม่ว่าจะเป็นคดีระหว่างคนหนึ่งกับพี่น้องของเขา หรือกับคนต่างถิ่นที่อาศัยอยู่กับเขา
17Laitloeknah dongah hlang maelhmai so uh boeh. Tanoe kangham la na yaak akhaw hlang mikhmuh ah bakuep uh boeh. Laitloeknah he Pathen hut la a om dongah nangmih ham aka kuel olka te tah kai taengla hang khuen uh lamtah n'yaak sak uh,’ ka ti nah.
17เวลาตัดสินอย่าลำเอียง จงรับฟังทั้งคนเล็กคนน้อยและคนใหญ่คนโตอย่างเท่าเทียม อย่ากลัวมนุษย์ เพราะการพิพากษาเป็นของพระเจ้า ส่วนคดีใดที่ยากเกินจะตัดสิน ให้นำมาหาผม แล้วผมจะรับฟัง”
18Te vaeng tue kah nangmih kang uen olka boeih te saii uh.
18เวลานั้นผมได้สั่งทุกอย่างที่ต้องทำไว้แล้ว
19Te dongah mamih BOEIPA Pathen kah a uen vanbangla Horeb lamkah m'puen uh tih khosoek khoham khaw boeih na hmuh uh. Rhih aka om Amori tlang long la n'cet uh tih Kadeshbarnea te m'pha uh.
19จากนั้นเราออกจากโฮเรบ เดินผ่านถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่และน่ากลัวที่พวกคุณเห็น ไปตามทางสู่เขตภูเขาของชาวอาโมไรต์ ตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงบัญชา จนมาถึงคาเดชบารเนีย
20Te vaengah nangmih taengah, “Mamih kah BOEIPA Pathen loh mamih taengah m'paek Amori tlang la na pawk uh coeng.
20ผมบอกพวกคุณว่า “พวกคุณมาถึงเขตภูเขาของชาวอาโมไรต์แล้ว ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรากำลังประทานแก่เรา
21Na pa rhoek kah BOEIPA Pathen loh nangmih taengah, 'Rhih boeh, rhihyawp boeh,’ a ti vanbangla nangmih mikhmuh ah na BOEIPA Pathen loh m'paek ke so uh. Khohmuen ke cet lamtah pang laeh,’ ka ti.
21ดูสิ พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณทรงมอบแผ่นดินนี้ให้พวกคุณแล้ว จงขึ้นไปเข้าครอบครองตามที่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกคุณ ตรัสไว้ อย่ากลัวและอย่าท้อใจ”
22Te vaengah kai taengla boeih na capit uh tih, 'Mamih hmai ah hlang tueih uh sih lamtah khohmuen te ha hip uh saeh. Te daengah ni n'caeh ham koi longpuei neh m'pha ham koi khopuei rhoek kah olka te mamih taengla hang khuen uh eh,” na ti uh.
22แล้วทุกคนเข้ามาหาผมและพูดว่า “ให้เราส่งคนล่วงหน้าไปสำรวจแผ่นดิน เขาจะได้กลับมาบอกเราว่าควรขึ้นไปทางไหน และจะพบเมืองอะไรบ้าง”
23Tekah olka ka mik dongah a thuem van dongah koca pakhat ah hlang pakhat neh hlang hlai nit te nangmih khui lamkah ka tuek.
23ผมเห็นว่าความคิดนี้ดี จึงเลือกสิบสองคนจากพวกคุณ เผ่าละหนึ่งคน
24Te dongah hooi uh tih tlang la a yoeng uh phoeiah Eshkol soklong la pawk uh tih kho a hip uh.
24พวกเขาออกเดินทางขึ้นไปยังเขตภูเขา มาถึงหุบเขาเอชโคล และสำรวจแผ่นดินนั้น
25Te vaengah khohmuen thaihtae te a kut neh a loh uh tih mammih taengla han suntlak puei uh phoeiah mamih ham olka ham voeih uh. Mamih kah Pathen BOEIPA loh mamih taengah m'paek khohmuen kah a then te khaw a thui uh.
25พวกเขานำผลไม้จากแผ่นดินนั้นติดมือกลับลงมาหาเรา พร้อมรายงานว่า “แผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรากำลังประทานแก่เรานั้นเป็นแผ่นดินที่ดี”
26Tedae caeh ham na huem uh pawt dongah na BOEIPA Pathen kah ol te na koek uh.
26แต่พวกคุณไม่ยอมขึ้นไป กลับกบฏต่อพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณ
27Namamih kah dap khuiah pataeng na cailak uh tih, 'Mamih kah BOEIPA kah hmuhuetnah dongah mamih mitmoeng sak ham ni Egypt kho lamloh n'khuen tih Amori kut dongla n'thak.
27พวกคุณบ่นอยู่ในเต็นท์ว่า “พระยาห์เวห์ทรงเกลียดเรา จึงพาเราออกจากแผ่นดินอียิปต์เพื่อมอบเราไว้ในมือชาวอาโมไรต์ให้พวกเขาทำลาย
28Kaimih ta melam ka caeh uh eh? Mah manuca aka cet rhoek loh, 'Pilnam loh len uh tih mamih lakah sang uh, khopuei rhoek khaw ka tih a vong cak loh vaan duela a pha, teah te Anakim ca rhoek khaw ka hmuh,’ a ti uh tih mamih kah lungbuei thinko he hoeng a khah uh.
28เราจะขึ้นไปไหนกัน? พี่น้องของเราทำให้เราใจฝ่อไปหมดแล้ว เพราะพวกเขาบอกว่า ‘คนที่นั่นตัวใหญ่และสูงกว่าเรา เมืองต่าง ๆ ใหญ่โตและมีกำแพงแข็งแรงสูงเสียดฟ้า เรายังเห็นลูกหลานของอานาคอยู่ที่นั่นด้วย!’”
29Nangmih te, “Amih taengah na sarhing sak boeh, rhih uh boeh,’ ka ti.
29แล้วผมบอกว่า “อย่าหวาดกลัว อย่ากลัวพวกเขา
30Nangmih mikhmuh kah aka cet na Pathen BOEIPA loh Egypt ah nangmih ham namamih mikhmuh kah a saii bang boeih la nangmih ham a vathoh bitni.
30พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณ ผู้เสด็จนำหน้า จะทรงต่อสู้เพื่อพวกคุณ เหมือนที่พระองค์ทรงทำเพื่อพวกคุณในอียิปต์ต่อหน้าต่อตาพวกคุณ
31Hekah hmuen na pha uh due na caeh uh vaengah longpueng khing ah hlang loh a ca a poeh bangla khosoek ah BOEIPA na Pathen loh nangmih m'poeh te khaw na hmuh uh coeng.
31และในถิ่นทุรกันดาร พวกคุณได้เห็นแล้วว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณทรงอุ้มชูตลอดทางที่เดินมา เหมือนพ่ออุ้มลูกชาย จนมาถึงที่นี่”
32Tedae tekah olka a om lalah nangmih loh BOEIPA na Pathen te na tangnah uh pawh.
32ถึงอย่างนั้น ในเรื่องนี้ก็ยังไม่วางใจพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณ
33Longpueng ah na rhaeh nah ham nangmih kah hmuen tlap te nangmih mikhmuh ah halo. Khoyin ah hmai neh longpuei te nangmih n'tueng tih khothaih ah cingmai neh na cet uh.
33ผู้เสด็จนำหน้าไปตามทาง เพื่อหาที่ให้ตั้งค่าย กลางคืนทรงนำด้วยไฟเพื่อชี้ทางที่จะเดิน และกลางวันทรงนำด้วยเมฆ
34Nangmih kah olka ol te BOEIPA loh a yaak vaengah a thintoek tih ol a caeng.
34เมื่อพระยาห์เวห์ทรงได้ยินคำที่พวกคุณพูด พระองค์ทรงกริ้วและปฏิญาณว่า
35“Na pa rhoek taengah paek ham ka caeng khohmuen then te he kah boethae thawnpuei hlang rhoek khuikah hlang loh hmu mahpawh.
35“ไม่มีใครจากคนชั่วรุ่นนี้แม้แต่คนเดียวจะได้เห็นแผ่นดินอันดีที่เราปฏิญาณว่าจะประทานแก่บรรพบุรุษของพวกคุณ
36Jephunneh capa Kaleb long tah te a hmuh ni. BOEIPA hnukah a tlun van dongah a soah a cawt vanbangla khohmuen te anih taeng neh a ca rhoek taengah aka paek ni, ' a ti.
36เว้นแต่คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ เขาจะได้เห็น เราจะมอบแผ่นดินที่เขาเหยียบย่างให้เขาและลูกหลาน เพราะเขาติดตามพระยาห์เวห์อย่างสุดใจ”
37Nangmih kongah kai taengah khaw BOEIPA loh a thintoek tih, 'Nang khaw na kun mahpawh.
37พระยาห์เวห์ยังทรงกริ้วผมเพราะพวกคุณด้วย ตรัสว่า “เจ้าก็จะไม่ได้เข้าไปที่นั่นเช่นกัน
38Na mikhmuh ah aka pai Nun capa Joshua tah kun ni. Israel te anih loh a pang ham coeng dongah anih te mah talong laeh.
38โยชูวาบุตรนูน ผู้คอยรับใช้เจ้า จะเข้าไป จงให้กำลังใจเขา เพราะเขาจะนำอิสราเอลเข้ารับแผ่นดินนั้นเป็นมรดก
39Na ca te maeh la om ni na ti uh cakhaw a tue thae then aka ming mueh na ca rhoek tah kun uh ni. Te dongah amih te khohmuen ka paek vetih amih loh a pang uh ni.
39ส่วนเด็กเล็กของพวกคุณ ซึ่งพวกคุณเคยบอกว่าจะถูกจับเป็นเชลยหรือถูกฆ่า—คือลูก ๆ ที่วันนี้ยังไม่รู้จักดีชั่ว—พวกเขาจะได้เข้าไป เราจะมอบแผ่นดินนั้นให้ และพวกเขาจะครอบครองมัน
40Tedae nangmih te namamih mael uh lamtah carhaek li longpuei kah khosoek te paan uh,’ a ti.
40แต่พวกคุณ จงหันกลับออกเดินทางเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารตามทางไปทะเลแดง”
41Te vaengah kai he nan doo uh tih, 'BOEIPA taengah ka tholh uh coeng. Mamih kah Pathen BOEIPA kah a uen bangla boeih yoeng uh sih lamtah vathoh uh sih,’ na ti uh. Te dongah hlang khat rhip loh amah kah caemtloek tubael te a vah uh tih tlang la yoeng ham te na yoeikoek sak uh.
41แล้วพวกคุณตอบผมว่า “เราทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว เราจะขึ้นไปสู้รบตามทุกอย่างที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงบัญชา” แล้วทุกคนก็ติดอาวุธและดื้อดึงขึ้นไปยังเขตภูเขา
42Tedae BOEIPA loh kai taengah, “Amih te thui pah. Cet uh boeh, vathoh uh boeh, nangmih lakli ah ka om pawt dongah na thunkha rhoek kah mikhmuh ah na yawk uh mahpawt nim,” a ti.
42แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับผมว่า “บอกพวกเขาว่า ‘อย่าขึ้นไป อย่าสู้รบ เพราะเราไม่ได้อยู่ท่ามกลางพวกคุณ ไม่อย่างนั้นจะพ่ายแพ้ต่อหน้าศัตรู’”
43Nangmih taengah ka thui dae na ngai uh pawt tih BOEIPA ol te na koek uh. Na lokhak uh tih tlang la na luei uh.
43ผมจึงบอกแล้ว แต่พวกคุณไม่ฟัง กลับกบฏต่อพระบัญชาของพระยาห์เวห์ อวดดีและขึ้นไปยังเขตภูเขา
44Te dongah nangmih aka doe ham tlang ah aka om Amori te halo tih khoi loh a cuk thil bangla nangmih te n'hloem uh phoeiah Seir lamkah Hormah duela nangmih te m'phop uh.
44ชาวอาโมไรต์ที่อาศัยอยู่ในเขตภูเขานั้นออกมาสู้ ไล่ตามพวกคุณเหมือนฝูงผึ้ง และตีจนแตกพ่ายในเสอีร์ไปจนถึงโฮรมาห์
45Te vaengah na balkhong uh tih BOEIPA mikhmuh ah na rhap uh dae nangmih ol te BOEIPA loh a yaak voel mueh la nangmih taengah a hna khaw kaeng pawh.
45พวกคุณกลับมาร้องไห้ต่อหน้าพระยาห์เวห์ แต่พระยาห์เวห์ไม่ทรงฟังเสียงหรือหันมาฟัง
46Te dongah ni Kadesh kah na om uh te khohnin la khohnin a yet na om uh.
46พวกคุณจึงพักอยู่ที่คาเดชอีกเป็นเวลานาน
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.