אֶסְתֵּר 4
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וּמָרְדֳּכַ֗י יָדַע֙ אֶת־כָּל־אֲשֶׁ֣ר נַעֲשָׂ֔ה וַיִּקְרַ֤ע מָרְדֳּכַי֙ אֶת־בְּגָדָ֔יו וַיִּלְבַּ֥שׁ שַׂ֖ק וָאֵ֑פֶר וַיֵּצֵא֙ בְּתֹ֣וךְ הָעִ֔יר וַיִּזְעַ֛ק זְעָקָ֥ה גְדֹלָ֖ה וּמָרָֽה׃
1เมื่อโมรเดคัยรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาฉีกเสื้อผ้า สวมผ้ากระสอบและโรยขี้เถ้า แล้วออกไปกลางเมือง ร้องคร่ำครวญเสียงดังด้วยความทุกข์ระทม
2וַיָּבֹ֕וא עַ֖ד לִפְנֵ֣י שַֽׁעַר־הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י אֵ֥ין לָבֹ֛וא אֶל־שַׁ֥עַר הַמֶּ֖לֶךְ בִּלְב֥וּשׁ שָֽׂק׃
2เขามาถึงหน้าประตูวัง แต่เข้าไปไม่ได้ เพราะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้สวมผ้ากระสอบเข้าไปภายในประตูวัง
3וּבְכָל־מְדִינָ֣ה וּמְדִינָ֗ה מְקֹום֙ אֲשֶׁ֨ר דְּבַר־הַמֶּ֤לֶךְ וְדָתֹו֙ מַגִּ֔יעַ אֵ֤בֶל גָּדֹול֙ לַיְּהוּדִ֔ים וְצֹ֥ום וּבְכִ֖י וּמִסְפֵּ֑ד שַׂ֣ק וָאֵ֔פֶר יֻצַּ֖ע לָֽרַבִּֽים׃
3ในทุกมณฑลที่คำสั่งและพระราชกฤษฎีกาของกษัตริย์ไปถึง ชาวยิวโศกเศร้าอย่างหนัก อดอาหาร ร้องไห้ และคร่ำครวญ หลายคนสวมผ้ากระสอบและนอนอยู่บนขี้เถ้า
4*וַתְּבֹואֶינָה (וַ֠תָּבֹואנָה) נַעֲרֹ֨ות אֶסְתֵּ֤ר וְסָרִיסֶ֙יהָ֙ וַיַּגִּ֣ידוּ לָ֔הּ וַתִּתְחַלְחַ֥ל הַמַּלְכָּ֖ה מְאֹ֑ד וַתִּשְׁלַ֨ח בְּגָדִ֜ים לְהַלְבִּ֣ישׁ אֶֽת־מָרְדֳּכַ֗י וּלְהָסִ֥יר שַׂקֹּ֛ו מֵעָלָ֖יו וְלֹ֥א קִבֵּֽל׃
4หญิงสาวผู้รับใช้และขันทีของเอสเธอร์มาแจ้งเรื่องนี้ นางโศกเศร้าอย่างยิ่ง จึงส่งเสื้อผ้าไปให้โมรเดคัยเปลี่ยนแทนผ้ากระสอบ แต่เขาไม่ยอมรับ
5וַתִּקְרָא֩ אֶסְתֵּ֨ר לַהֲתָ֜ךְ מִסָּרִיסֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֶעֱמִ֣יד לְפָנֶ֔יהָ וַתְּצַוֵּ֖הוּ עַֽל־מָרְדֳּכָ֑י לָדַ֥עַת מַה־זֶּ֖ה וְעַל־מַה־זֶּֽה׃
5เอสเธอร์เรียกฮาธาค ขันทีคนหนึ่งของกษัตริย์ที่พระองค์แต่งตั้งให้รับใช้นาง แล้วสั่งให้ไปหาโมรเดคัยเพื่อถามว่าเกิดเรื่องอะไรและเป็นเพราะเหตุใด
6וַיֵּצֵ֥א הֲתָ֖ךְ אֶֽל־מָרְדֳּכָ֑י אֶל־רְחֹ֣וב הָעִ֔יר אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י שַֽׁעַר־הַמֶּֽלֶךְ׃
6ฮาธาคจึงออกไปพบโมรเดคัยที่ลานเมืองหน้าประตูวัง
7וַיַּגֶּד־לֹ֣ו מָרְדֳּכַ֔י אֵ֖ת כָּל־אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וְאֵ֣ת ׀ פָּרָשַׁ֣ת הַכֶּ֗סֶף אֲשֶׁ֨ר אָמַ֤ר הָמָן֙ לִ֠שְׁקֹול עַל־גִּנְזֵ֥י הַמֶּ֛לֶךְ *בַּיְּהוּדִיִּים (בַּיְּהוּדִ֖ים) לְאַבְּדָֽם׃
7โมรเดคัยเล่าทุกอย่างที่เกิดกับตนให้ฮาธาคฟัง พร้อมทั้งบอกจำนวนเงินที่แน่นอนซึ่งฮามานสัญญาว่าจะจ่ายเข้าคลังของกษัตริย์เพื่อทำลายชาวยิว
8וְאֶת־פַּתְשֶׁ֣גֶן כְּתָֽב־הַ֠דָּת אֲשֶׁר־נִתַּ֨ן בְּשׁוּשָׁ֤ן לְהַשְׁמִידָם֙ נָ֣תַן לֹ֔ו לְהַרְאֹ֥ות אֶת־אֶסְתֵּ֖ר וּלְהַגִּ֣יד לָ֑הּ וּלְצַוֹּ֣ות עָלֶ֗יהָ לָבֹ֨וא אֶל־הַמֶּ֧לֶךְ לְהִֽתְחַנֶּן־לֹ֛ו וּלְבַקֵּ֥שׁ מִלְּפָנָ֖יו עַל־עַמָּֽהּ׃
8เขายังมอบสำเนาพระราชกฤษฎีกาที่ประกาศในสุสาให้ทำลายชาวยิว เพื่อให้ฮาธาคนำไปให้เอสเธอร์ดู อธิบายให้นางฟัง และเร่งเร้าให้นางเข้าเฝ้ากษัตริย์เพื่อวิงวอนและยื่นคำขอเพื่อชนชาติของนาง
9וַיָּבֹ֖וא הֲתָ֑ךְ וַיַּגֵּ֣ד לְאֶסְתֵּ֔ר אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י מָרְדֳּכָֽי׃
9ฮาธาคกลับมาบอกเอสเธอร์ตามที่โมรเดคัยกล่าว
10וַתֹּ֤אמֶר אֶסְתֵּר֙ לַהֲתָ֔ךְ וַתְּצַוֵּ֖הוּ אֶֽל־מָרְדֳּכָֽי׃
10เอสเธอร์จึงฝากคำตอบให้ฮาธาคนำไปบอกโมรเดคัยว่า
11כָּל־עַבְדֵ֣י הַמֶּ֡לֶךְ וְעַם־מְדִינֹ֨ות הַמֶּ֜לֶךְ יֹֽודְעִ֗ים אֲשֶׁ֣ר כָּל־אִ֣ישׁ וְאִשָּׁ֡ה אֲשֶׁ֣ר יָבֹֽוא־אֶל־הַמֶּלֶךְ֩ אֶל־הֶחָצֵ֨ר הַפְּנִימִ֜ית אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־יִקָּרֵ֗א אַחַ֤ת דָּתֹו֙ לְהָמִ֔ית לְ֠בַד מֵאֲשֶׁ֨ר יֹֽושִׁיט־לֹ֥ו הַמֶּ֛לֶךְ אֶת־שַׁרְבִ֥יט הַזָּהָ֖ב וְחָיָ֑ה וַאֲנִ֗י לֹ֤א נִקְרֵ֙אתִי֙ לָבֹ֣וא אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ זֶ֖ה שְׁלֹושִׁ֥ים יֹֽום׃
11“ผู้รับใช้ของกษัตริย์ทุกคนและประชาชนในมณฑลต่าง ๆ รู้ว่า ไม่ว่าชายหรือหญิง หากเข้าไปหากษัตริย์ในลานชั้นในโดยไม่ได้รับเรียก โทษตามกฎหมายสำหรับผู้นั้นมีเพียงอย่างเดียว คือประหารชีวิต เว้นแต่กษัตริย์จะยื่นคทาทองคำให้ผู้นั้น จึงจะมีชีวิตอยู่ได้ แต่ข้าพเจ้าไม่ได้รับเรียกให้เข้าเฝ้ามาสามสิบวันแล้ว”
12וַיַּגִּ֣ידוּ לְמָרְדֳּכָ֔י אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י אֶסְתֵּֽר׃ פ
12พวกเขานำคำพูดของเอสเธอร์ไปบอกโมรเดคัย
13וַיֹּ֥אמֶר מָרְדֳּכַ֖י לְהָשִׁ֣יב אֶל־אֶסְתֵּ֑ר אַל־תְּדַמִּ֣י בְנַפְשֵׁ֔ךְ לְהִמָּלֵ֥ט בֵּית־הַמֶּ֖לֶךְ מִכָּל־הַיְּהוּדִֽים׃
13โมรเดคัยจึงให้พวกเขานำคำตอบกลับไปบอกเอสเธอร์ว่า “อย่าคิดว่าอยู่ในพระราชวังแล้ว เธอจะรอดต่างจากชาวยิวคนอื่น ๆ
14כִּ֣י אִם־הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישִׁי֮ בָּעֵ֣ת הַזֹּאת֒ רֶ֣וַח וְהַצָּלָ֞ה יַעֲמֹ֤וד לַיְּהוּדִים֙ מִמָּקֹ֣ום אַחֵ֔ר וְאַ֥תְּ וּבֵית־אָבִ֖יךְ תֹּאבֵ֑דוּ וּמִ֣י יֹודֵ֔עַ אִם־לְעֵ֣ת כָּזֹ֔את הִגַּ֖עַתְּ לַמַּלְכֽוּת׃
14หากเธอเงียบอยู่ในเวลานี้ ความช่วยเหลือและการกอบกู้จะมาถึงชาวยิวจากที่อื่น แต่เธอกับครอบครัวของบิดาจะพินาศ ใครจะรู้ เธออาจได้เป็นราชินีเพื่อเวลาเช่นนี้ก็ได้?”
15וַתֹּ֥אמֶר אֶסְתֵּ֖ר לְהָשִׁ֥יב אֶֽל־מָרְדֳּכָֽי׃
15เอสเธอร์ให้พวกเขานำคำตอบไปบอกโมรเดคัยว่า
16לֵךְ֩ כְּנֹ֨וס אֶת־כָּל־הַיְּהוּדִ֜ים הַֽנִּמְצְאִ֣ים בְּשׁוּשָׁ֗ן וְצ֣וּמוּ עָ֠לַי וְאַל־תֹּאכְל֨וּ וְאַל־תִּשְׁתּ֜וּ שְׁלֹ֤שֶׁת יָמִים֙ לַ֣יְלָה וָיֹ֔ום גַּם־אֲנִ֥י וְנַעֲרֹתַ֖י אָצ֣וּם כֵּ֑ן וּבְכֵ֞ן אָבֹ֤וא אֶל־הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־כַדָּ֔ת וְכַאֲשֶׁ֥ר אָבַ֖דְתִּי אָבָֽדְתִּי׃
16“จงไปรวบรวมชาวยิวทุกคนในสุสา ให้อดอาหารเพื่อข้าพเจ้า อย่ากินหรือดื่มอะไรเลยตลอดสามวัน ทั้งกลางคืนและกลางวัน ข้าพเจ้ากับหญิงสาวผู้รับใช้จะอดอาหารเช่นเดียวกัน แล้วข้าพเจ้าจะเข้าเฝ้ากษัตริย์ แม้จะผิดกฎหมาย หากข้าพเจ้าต้องตาย ก็ยอมตาย”
17וַֽיַּעֲבֹ֖ר מָרְדֳּכָ֑י וַיַּ֕עַשׂ כְּכֹ֛ל אֲשֶׁר־צִוְּתָ֥ה עָלָ֖יו אֶסְתֵּֽר׃ ס
17โมรเดคัยจึงออกไปทำทุกอย่างตามที่เอสเธอร์สั่ง
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.