אֶסְתֵּר 3

Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language

Hebrew Old Testament (Masoretic Text)

Freedom Bible (Thai)

1אַחַ֣ר ׀ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֗לֶּה גִּדַּל֩ הַמֶּ֨לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֹ֜ושׁ אֶת־הָמָ֧ן בֶּֽן־הַמְּדָ֛תָא הָאֲגָגִ֖י וַֽיְנַשְּׂאֵ֑הוּ וַיָּ֙שֶׂם֙ אֶת־כִּסְאֹ֔ו מֵעַ֕ל כָּל־הַשָּׂרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר אִתֹּֽו׃

1หลังจากนั้น กษัตริย์อาหสุเอรัสเลื่อนตำแหน่งฮามาน บุตรของฮัมเมดาธา ชาวอากัก ให้สูงขึ้น และจัดที่นั่งของเขาไว้เหนือเจ้านายทุกคนที่อยู่กับพระองค์

2וְכָל־עַבְדֵ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אֲשֶׁר־בְּשַׁ֣עַר הַמֶּ֗לֶךְ כֹּרְעִ֤ים וּמִֽשְׁתַּחֲוִים֙ לְהָמָ֔ן כִּי־כֵ֖ן צִוָּה־לֹ֣ו הַמֶּ֑לֶךְ וּמָ֨רְדֳּכַ֔י לֹ֥א יִכְרַ֖ע וְלֹ֥א יִֽשְׁתַּחֲוֶֽה׃

2ผู้รับใช้ของกษัตริย์ทุกคนที่อยู่ประตูวังต่างก้มลงคำนับฮามาน ตามคำสั่งของกษัตริย์ แต่โมรเดคัยไม่ก้มลงและไม่คำนับเขา

3וַיֹּ֨אמְר֜וּ עַבְדֵ֥י הַמֶּ֛לֶךְ אֲשֶׁר־בְּשַׁ֥עַר הַמֶּ֖לֶךְ לְמָרְדֳּכָ֑י מַדּ֙וּעַ֙ אַתָּ֣ה עֹובֵ֔ר אֵ֖ת מִצְוַ֥ת הַמֶּֽלֶךְ׃

3บรรดาผู้รับใช้ที่ประตูวังจึงถามโมรเดคัยว่า “ทำไมท่านถึงขัดคำสั่งของกษัตริย์?”

4וַיְהִ֗י *בְּאָמְרָם (כְּאָמְרָ֤ם) אֵלָיו֙ יֹ֣ום וָיֹ֔ום וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵיהֶ֑ם וַיַּגִּ֣ידוּ לְהָמָ֗ן לִרְאֹות֙ הֲיַֽעַמְדוּ֙ דִּבְרֵ֣י מָרְדֳּכַ֔י כִּֽי־הִגִּ֥יד לָהֶ֖ם אֲשֶׁר־ה֥וּא יְהוּדִֽי׃

4พวกเขาพูดกับโมรเดคัยทุกวัน แต่เขาไม่ฟัง จึงนำเรื่องไปบอกฮามานเพื่อดูว่าเหตุผลของโมรเดคัยจะฟังขึ้นหรือไม่ เพราะโมรเดคัยบอกพวกเขาไว้แล้วว่าตนเป็นชาวยิว

5וַיַּ֣רְא הָמָ֔ן כִּי־אֵ֣ין מָרְדֳּכַ֔י כֹּרֵ֥עַ וּמִֽשְׁתַּחֲוֶ֖ה לֹ֑ו וַיִּמָּלֵ֥א הָמָ֖ן חֵמָֽה׃

5เมื่อฮามานเห็นว่าโมรเดคัยไม่ก้มลงและไม่คำนับตน เขาก็โกรธจัด

6וַיִּ֣בֶז בְּעֵינָ֗יו לִשְׁלֹ֤ח יָד֙ בְּמָרְדֳּכַ֣י לְבַדֹּ֔ו כִּֽי־הִגִּ֥ידוּ לֹ֖ו אֶת־עַ֣ם מָרְדֳּכָ֑י וַיְבַקֵּ֣שׁ הָמָ֗ן לְהַשְׁמִ֧יד אֶת־כָּל־הַיְּהוּדִ֛ים אֲשֶׁ֛ר בְּכָל־מַלְכ֥וּת אֲחַשְׁוֵרֹ֖ושׁ עַ֥ם מָרְדֳּכָֽי׃

6แต่ฮามานเห็นว่าการทำร้ายโมรเดคัยเพียงคนเดียวเป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไป เพราะมีคนบอกเขาแล้วว่าโมรเดคัยเป็นชนชาติใด เขาจึงคิดจะทำลายชาวยิวทั้งหมด ซึ่งเป็นชนชาติเดียวกับโมรเดคัย ทั่วอาณาจักรของอาหสุเอรัส

7בַּחֹ֤דֶשׁ הָרִאשֹׁון֙ הוּא־חֹ֣דֶשׁ נִיסָ֔ן בִּשְׁנַת֙ שְׁתֵּ֣ים עֶשְׂרֵ֔ה לַמֶּ֖לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֹ֑ושׁ הִפִּ֣יל פּוּר֩ ה֨וּא הַגֹּורָ֜ל לִפְנֵ֣י הָמָ֗ן מִיֹּ֧ום ׀ לְיֹ֛ום וּמֵחֹ֛דֶשׁ לְחֹ֥דֶשׁ שְׁנֵים־עָשָׂ֖ר הוּא־חֹ֥דֶשׁ אֲדָֽר׃ ס

7ในเดือนแรก คือเดือนนิสาน ปีที่สิบสองแห่งรัชกาลกษัตริย์อาหสุเอรัส มีการจับสลากที่เรียกว่า “ปูร์” ต่อหน้าฮามาน โดยเลือกทีละวันและทีละเดือน แล้วเลือกได้เดือนที่สิบสอง คือเดือนอาดาร์

8וַיֹּ֤אמֶר הָמָן֙ לַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֹ֔ושׁ יֶשְׁנֹ֣ו עַם־אֶחָ֗ד מְפֻזָּ֤ר וּמְפֹרָד֙ בֵּ֣ין הָֽעַמִּ֔ים בְּכֹ֖ל מְדִינֹ֣ות מַלְכוּתֶ֑ךָ וְדָתֵיהֶ֞ם שֹׁנֹ֣ות מִכָּל־עָ֗ם וְאֶת־דָּתֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֵינָ֣ם עֹשִׂ֔ים וְלַמֶּ֥לֶךְ אֵין־שֹׁוֶ֖ה לְהַנִּיחָֽם׃

8ฮามานทูลกษัตริย์อาหสุเอรัสว่า “มีชนชาติหนึ่งกระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางชนชาติต่าง ๆ ในทุกมณฑลของอาณาจักรของพระองค์ กฎหมายของพวกเขาต่างจากชนชาติอื่น และพวกเขาไม่ปฏิบัติตามกฎหมายของกษัตริย์ การปล่อยให้พวกเขาอยู่ต่อไปจึงไม่เป็นประโยชน์แก่พระองค์

9אִם־עַל־הַמֶּ֣לֶךְ טֹ֔וב יִכָּתֵ֖ב לְאַבְּדָ֑ם וַעֲשֶׂ֨רֶת אֲלָפִ֜ים כִּכַּר־כֶּ֗סֶף אֶשְׁקֹול֙ עַל־יְדֵי֙ עֹשֵׂ֣י הַמְּלָאכָ֔ה לְהָבִ֖יא אֶל־גִּנְזֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃

9หากกษัตริย์เห็นชอบ ขอให้มีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรให้ทำลายพวกเขา ข้าพเจ้าจะจ่ายเงินหนึ่งหมื่นตะลันต์ แก่ผู้ดูแลกิจการของพระองค์ เพื่อนำเข้าคลังของกษัตริย์”

10וַיָּ֧סַר הַמֶּ֛לֶךְ אֶת־טַבַּעְתֹּ֖ו מֵעַ֣ל יָדֹ֑ו וַֽיִּתְּנָ֗הּ לְהָמָ֧ן בֶּֽן־הַמְּדָ֛תָא הָאֲגָגִ֖י צֹרֵ֥ר הַיְּהוּדִֽים׃

10กษัตริย์ถอดแหวนจากมือมอบให้ฮามาน บุตรของฮัมเมดาธา ชาวอากัก ศัตรูของชาวยิว

11וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְהָמָ֔ן הַכֶּ֖סֶף נָת֣וּן לָ֑ךְ וְהָעָ֕ם לַעֲשֹׂ֥ות בֹּ֖ו כַּטֹּ֥וב בְּעֵינֶֽיךָ׃

11พระองค์บอกฮามานว่า “เงินนั้นเรายกให้ รวมทั้งชนชาตินั้นด้วย จะทำกับพวกเขาอย่างไรก็ได้ตามที่เห็นสมควร”

12וַיִּקָּרְאוּ֩ סֹפְרֵ֨י הַמֶּ֜לֶךְ בַּחֹ֣דֶשׁ הָרִאשֹׁ֗ון בִּשְׁלֹושָׁ֨ה עָשָׂ֣ר יֹום֮ בֹּו֒ וַיִּכָּתֵ֣ב כְּֽכָל־אֲשֶׁר־צִוָּ֣ה הָמָ֡ן אֶ֣ל אֲחַשְׁדַּרְפְּנֵֽי־הַ֠מֶּלֶךְ וְֽאֶל־הַפַּחֹ֞ות אֲשֶׁ֣ר ׀ עַל־מְדִינָ֣ה וּמְדִינָ֗ה וְאֶל־שָׂ֤רֵי עַם֙ וָעָ֔ם מְדִינָ֤ה וּמְדִינָה֙ כִּכְתָבָ֔הּ וְעַ֥ם וָעָ֖ם כִּלְשֹׁונֹ֑ו בְּשֵׁ֨ם הַמֶּ֤לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֹשׁ֙ נִכְתָּ֔ב וְנֶחְתָּ֖ם בְּטַבַּ֥עַת הַמֶּֽלֶךְ׃

12ในวันที่สิบสามของเดือนแรก มีการเรียกอาลักษณ์ของกษัตริย์มาเขียนทุกอย่างตามที่ฮามานสั่ง ส่งถึงผู้ปกครองท้องถิ่นของกษัตริย์ ผู้ว่าราชการทุกมณฑล และเจ้านายของแต่ละชนชาติ โดยใช้ตัวอักษรของแต่ละมณฑลและภาษาของแต่ละชนชาติ ข้อความเขียนในพระนามกษัตริย์อาหสุเอรัสและประทับตราด้วยแหวนของพระองค์

13וְנִשְׁלֹ֨וחַ סְפָרִ֜ים בְּיַ֣ד הָרָצִים֮ אֶל־כָּל־מְדִינֹ֣ות הַמֶּלֶךְ֒ לְהַשְׁמִ֡יד לַהֲרֹ֣ג וּלְאַבֵּ֣ד אֶת־כָּל־הַ֠יְּהוּדִים מִנַּ֨עַר וְעַד־זָקֵ֨ן טַ֤ף וְנָשִׁים֙ בְּיֹ֣ום אֶחָ֔ד בִּשְׁלֹושָׁ֥ה עָשָׂ֛ר לְחֹ֥דֶשׁ שְׁנֵים־עָשָׂ֖ר הוּא־חֹ֣דֶשׁ אֲדָ֑ר וּשְׁלָלָ֖ם לָבֹֽוז׃

13ผู้ส่งสารนำจดหมายไปยังทุกมณฑลของกษัตริย์ ให้ทำลาย ฆ่า และทำให้ชาวยิวทุกคนสิ้นชีวิต ทั้งคนอายุน้อยและคนอายุมาก เด็กเล็กและผู้หญิง ภายในวันเดียว คือวันที่สิบสามของเดือนที่สิบสอง เดือนอาดาร์ และให้ปล้นทรัพย์สินของพวกเขา

14פַּתְשֶׁ֣גֶן הַכְּתָ֗ב לְהִנָּ֤תֵֽן דָּת֙ בְּכָל־מְדִינָ֣ה וּמְדִינָ֔ה גָּל֖וּי לְכָל־הָֽעַמִּ֑ים לִהְיֹ֥ות עֲתִדִ֖ים לַיֹּ֥ום הַזֶּֽה׃

14สำเนาจดหมายที่จะใช้ประกาศพระราชกฤษฎีกาในแต่ละมณฑลถูกเผยแพร่ให้ทุกชนชาติรับรู้ เพื่อให้เตรียมพร้อมสำหรับวันนั้น

15הֽ͏ָרָצִ֞ים יָצְא֤וּ דְחוּפִים֙ בִּדְבַ֣ר הַמֶּ֔לֶךְ וְהַדָּ֥ת נִתְּנָ֖ה בְּשׁוּשַׁ֣ן הַבִּירָ֑ה וְהַמֶּ֤לֶךְ וְהָמָן֙ יָשְׁב֣וּ לִשְׁתֹּ֔ות וְהָעִ֥יר שׁוּשָׁ֖ן נָבֹֽוכָה׃ פ

15ผู้ส่งสารรีบออกไปตามคำสั่งของกษัตริย์ และมีการประกาศพระราชกฤษฎีกาที่ป้อมปราการสุสา กษัตริย์กับฮามานนั่งดื่มกัน แต่ชาวเมืองสุสาต่างสับสน

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.