אֶסְתֵּר 7
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וַיָּבֹ֤א הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְהָמָ֔ן לִשְׁתֹּ֖ות עִם־אֶסְתֵּ֥ר הַמַּלְכָּֽה׃
1กษัตริย์กับฮามานมาร่วมงานเลี้ยงกับราชินีเอสเธอร์
2וַיֹּאמֶר֩ הַמֶּ֨לֶךְ לְאֶסְתֵּ֜ר גַּ֣ם בַּיֹּ֤ום הַשֵּׁנִי֙ בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה־שְּׁאֵלָתֵ֛ךְ אֶסְתֵּ֥ר הַמַּלְכָּ֖ה וְתִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה־בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד־חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ׃
2ในวันที่สอง ระหว่างดื่มเหล้าองุ่นในงานเลี้ยง กษัตริย์ถามเอสเธอร์อีกว่า “ราชินีเอสเธอร์ เธอวิงวอนเรื่องอะไร? เราจะให้ตามคำวิงวอน มีคำขออะไร? แม้จะขอถึงครึ่งอาณาจักร เราก็จะทำให้”
3וַתַּ֨עַן אֶסְתֵּ֤ר הַמַּלְכָּה֙ וַתֹּאמַ֔ר אִם־מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם־עַל־הַמֶּ֖לֶךְ טֹ֑וב תִּנָּֽתֶן־לִ֤י נַפְשִׁי֙ בִּשְׁאֵ֣לָתִ֔י וְעַמִּ֖י בְּבַקָּשָׁתִֽי׃
3ราชินีเอสเธอร์ตอบว่า “หากพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้าและเห็นชอบ ขอให้ไว้ชีวิตข้าพเจ้าตามคำวิงวอน และไว้ชีวิตชนชาติของข้าพเจ้าตามคำขอ
4כִּ֤י נִמְכַּ֙רְנוּ֙ אֲנִ֣י וְעַמִּ֔י לְהַשְׁמִ֖יד לַהֲרֹ֣וג וּלְאַבֵּ֑ד וְ֠אִלּוּ לַעֲבָדִ֨ים וְלִשְׁפָחֹ֤ות נִמְכַּ֙רְנוּ֙ הֶחֱרַ֔שְׁתִּי כִּ֣י אֵ֥ין הַצָּ֛ר שֹׁוֶ֖ה בְּנֵ֥זֶק הַמֶּֽלֶךְ׃ ס
4เพราะข้าพเจ้าและชนชาติของข้าพเจ้าถูกขายให้ถูกทำลาย ถูกฆ่า และต้องสิ้นชีวิต หากพวกเราถูกขายไปเป็นทาสชายและทาสหญิง ข้าพเจ้าก็จะนิ่งเงียบ แม้ผู้ปองร้ายจะไม่อาจชดเชยความสูญเสียของกษัตริย์ได้ก็ตาม”
5וַיֹּ֙אמֶר֙ הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֹ֔ושׁ וַיֹּ֖אמֶר לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֑ה מִ֣י ה֥וּא זֶה֙ וְאֵֽי־זֶ֣ה ה֔וּא אֲשֶׁר־מְלָאֹ֥ו לִבֹּ֖ו לַעֲשֹׂ֥ות כֵּֽן׃
5กษัตริย์อาหสุเอรัสถามราชินีเอสเธอร์ว่า “คนที่กล้าคิดทำเช่นนี้เป็นใคร? เขาอยู่ที่ไหน?”
6וַתֹּ֣אמֶר־אֶסְתֵּ֔ר אִ֚ישׁ צַ֣ר וְאֹויֵ֔ב הָמָ֥ן הָרָ֖ע הַזֶּ֑ה וְהָמָ֣ן נִבְעַ֔ת מִלִּפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ וְהַמַּלְכָּֽה׃
6เอสเธอร์ตอบว่า “ผู้ปองร้ายและศัตรูคนนั้นก็คือฮามานผู้ชั่วร้ายคนนี้!” ฮามานหวาดกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้ากษัตริย์และราชินี
7וְהַמֶּ֜לֶךְ קָ֤ם בַּחֲמָתֹו֙ מִמִּשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן אֶל־גִּנַּ֖ת הַבִּיתָ֑ן וְהָמָ֣ן עָמַ֗ד לְבַקֵּ֤שׁ עַל־נַפְשֹׁו֙ מֵֽאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֔ה כִּ֣י רָאָ֔ה כִּֽי־כָלְתָ֥ה אֵלָ֛יו הָרָעָ֖ה מֵאֵ֥ת הַמֶּֽלֶךְ׃
7กษัตริย์ลุกจากงานเลี้ยงดื่มเหล้าองุ่นด้วยความโกรธ แล้วออกไปในสวนของพระราชวัง ฮามานลุกขึ้นอ้อนวอนราชินีเอสเธอร์ให้ไว้ชีวิต เพราะเห็นว่ากษัตริย์ตัดสินใจจะเอาโทษเขาแล้ว
8וְהַמֶּ֡לֶךְ שָׁב֩ מִגִּנַּ֨ת הַבִּיתָ֜ן אֶל־בֵּ֣ית ׀ מִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֗יִן וְהָמָן֙ נֹפֵ֔ל עַל־הַמִּטָּה֙ אֲשֶׁ֣ר אֶסְתֵּ֣ר עָלֶ֔יהָ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲ֠גַם לִכְבֹּ֧ושׁ אֶת־הַמַּלְכָּ֛ה עִמִּ֖י בַּבָּ֑יִת הַדָּבָ֗ר יָצָא֙ מִפִּ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וּפְנֵ֥י הָמָ֖ן חָפֽוּ׃ ס
8เมื่อกษัตริย์กลับจากสวนเข้ามาในที่จัดงานเลี้ยงดื่มเหล้าองุ่น ฮามานทรุดลงบนที่เอนกายที่เอสเธอร์อยู่ กษัตริย์กล่าวว่า “เขายังจะล่วงเกินราชินีต่อหน้าเราในวังอีกหรือ?” ทันทีที่พระองค์พูดจบ ก็มีคนคลุมหน้าฮามาน
9וַיֹּ֣אמֶר חַ֠רְבֹונָה אֶחָ֨ד מִן־הַסָּרִיסִ֜ים לִפְנֵ֣י הַמֶּ֗לֶךְ גַּ֣ם הִנֵּה־הָעֵ֣ץ אֲשֶׁר־עָשָׂ֪ה הָמָ֟ן לְֽמָרְדֳּכַ֞י אֲשֶׁ֧ר דִּבֶּר־טֹ֣וב עַל־הַמֶּ֗לֶךְ עֹמֵד֙ בְּבֵ֣ית הָמָ֔ן גָּבֹ֖הַּ חֲמִשִּׁ֣ים אַמָּ֑ה וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ תְּלֻ֥הוּ עָלָֽיו׃
9ฮาร์โบนาห์ ขันทีคนหนึ่งที่อยู่กับกษัตริย์ทูลว่า “ยังมีตะแลงแกงสูงห้าสิบศอก ที่ฮามานสร้างไว้สำหรับโมรเดคัย ผู้เคยแจ้งข่าวที่เป็นประโยชน์ต่อกษัตริย์ ตั้งอยู่ที่บ้านฮามาน” กษัตริย์สั่งว่า “แขวนคอเขาบนนั้น!”
10וַיִּתְלוּ֙ אֶת־הָמָ֔ן עַל־הָעֵ֖ץ אֲשֶׁר־הֵכִ֣ין לְמָרְדֳּכָ֑י וַחֲמַ֥ת הַמֶּ֖לֶךְ שָׁכָֽכָה׃ פ
10พวกเขาจึงแขวนคอฮามานบนตะแลงแกงที่เขาเตรียมไว้สำหรับโมรเดคัย แล้วความโกรธของกษัตริย์ก็สงบลง
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.