דְּבָרִים 21
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1כִּי־יִמָּצֵ֣א חָלָ֗ל בָּאֲדָמָה֙ אֲשֶׁר֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ נֹתֵ֤ן לְךָ֙ לְרִשְׁתָּ֔הּ נֹפֵ֖ל בַּשָּׂדֶ֑ה לֹ֥א נֹודַ֖ע מִ֥י הִכָּֽהוּ׃
1ถ้าพบคนถูกฆ่านอนอยู่กลางทุ่งในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณประทานให้ครอบครอง และไม่รู้ว่าใครฆ่าเขา
2וְיָצְא֥וּ זְקֵנֶ֖יךָ וְשֹׁפְטֶ֑יךָ וּמָדְדוּ֙ אֶל־הֶ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁ֖ר סְבִיבֹ֥ת הֶחָלָֽל׃
2ให้พวกผู้ใหญ่และผู้พิพากษาของพวกคุณออกไปวัดระยะจากศพถึงเมืองต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆ
3וְהָיָ֣ה הָעִ֔יר הַקְּרֹבָ֖ה אֶל־הֶחָלָ֑ל וְלָֽקְח֡וּ זִקְנֵי֩ הָעִ֨יר הַהִ֜וא עֶגְלַ֣ת בָּקָ֗ר אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־עֻבַּד֙ בָּ֔הּ אֲשֶׁ֥ר לֹא־מָשְׁכָ֖ה בְּעֹֽל׃
3แล้วพวกผู้ใหญ่ของเมืองที่อยู่ใกล้ศพที่สุดต้องนำวัวสาวตัวหนึ่งที่ไม่เคยใช้งานและไม่เคยเทียมแอก
4וְהֹורִ֡דוּ זִקְנֵי֩ הָעִ֨יר הַהִ֤וא אֶת־הָֽעֶגְלָה֙ אֶל־נַ֣חַל אֵיתָ֔ן אֲשֶׁ֛ר לֹא־יֵעָבֵ֥ד בֹּ֖ו וְלֹ֣א יִזָּרֵ֑עַ וְעָֽרְפוּ־שָׁ֥ם אֶת־הָעֶגְלָ֖ה בַּנָּֽחַל׃
4ให้นำวัวสาวตัวนั้นลงไปยังหุบเขาที่มีน้ำไหล ซึ่งไม่เคยไถหรือหว่าน แล้วหักคอวัวสาวที่นั่นในหุบเขา
5וְנִגְּשׁ֣וּ הַכֹּהֲנִים֮ בְּנֵ֣י לֵוִי֒ כִּ֣י בָ֗ם בָּחַ֞ר יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ לְשָׁ֣רְתֹ֔ו וּלְבָרֵ֖ךְ בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וְעַל־פִּיהֶ֥ם יִהְיֶ֖ה כָּל־רִ֥יב וְכָל־נָֽגַע׃
5จากนั้นปุโรหิตลูกหลานของเลวีจะเข้ามา เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณทรงเลือกพวกเขาให้รับใช้พระองค์และอวยพรในพระนามของพระยาห์เวห์ คำตัดสินของพวกเขาจะชี้ขาดข้อพิพาทและคดีทำร้ายทุกเรื่อง
6וְכֹ֗ל זִקְנֵי֙ הָעִ֣יר הַהִ֔וא הַקְּרֹבִ֖ים אֶל־הֶחָלָ֑ל יִרְחֲצוּ֙ אֶת־יְדֵיהֶ֔ם עַל־הָעֶגְלָ֖ה הָעֲרוּפָ֥ה בַנָּֽחַל׃
6พวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของเมืองที่อยู่ใกล้ศพที่สุดต้องล้างมือเหนือวัวสาวที่ถูกหักคอในหุบเขา
7וְעָנ֖וּ וְאָמְר֑וּ יָדֵ֗ינוּ לֹ֤א *שָׁפְכָה (שָֽׁפְכוּ֙) אֶת־הַדָּ֣ם הַזֶּ֔ה וְעֵינֵ֖ינוּ לֹ֥א רָאֽוּ׃
7แล้วกล่าวว่า ‘มือของเราไม่ได้ทำให้เลือดนี้ไหล และตาของเราไม่ได้เห็นเหตุการณ์
8כַּפֵּר֩ לְעַמְּךָ֙ יִשְׂרָאֵ֤ל אֲשֶׁר־פָּדִ֙יתָ֙ יְהוָ֔ה וְאַל־תִּתֵּן֙ דָּ֣ם נָקִ֔י בְּקֶ֖רֶב עַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֑ל וְנִכַּפֵּ֥ר לָהֶ֖ם הַדָּֽם׃
8ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดยกโทษให้อิสราเอลประชากรของพระองค์ซึ่งพระองค์ทรงไถ่ไว้ อย่าปล่อยให้ความผิดจากเลือดผู้บริสุทธิ์ตกอยู่ท่ามกลางอิสราเอลประชากรของพระองค์’ แล้วพวกเขาจะได้รับการอภัยจากความผิดเรื่องเลือดนั้น
9וְאַתָּ֗ה תְּבַעֵ֛ר הַדָּ֥ם הַנָּקִ֖י מִקִּרְבֶּ֑ךָ כִּֽי־תַעֲשֶׂ֥ה הַיָּשָׁ֖ר בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה׃ ס
9ด้วยวิธีนี้พวกคุณจะขจัดความผิดจากการหลั่งเลือดผู้บริสุทธิ์ออกจากท่ามกลางพวกคุณ เมื่อทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของพระยาห์เวห์
10כִּֽי־תֵצֵ֥א לַמִּלְחָמָ֖ה עַל־אֹיְבֶ֑יךָ וּנְתָנֹ֞ו יְהוָ֧ה אֱלֹהֶ֛יךָ בְּיָדֶ֖ךָ וְשָׁבִ֥יתָ שִׁבְיֹֽו׃
10เมื่อพวกคุณออกไปรบกับศัตรู และพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณทรงมอบพวกเขาไว้ในมือ จนพวกคุณจับพวกเขาเป็นเชลย
11וְרָאִיתָ֙ בַּשִּׁבְיָ֔ה אֵ֖שֶׁת יְפַת־תֹּ֑אַר וְחָשַׁקְתָּ֣ בָ֔הּ וְלָקַחְתָּ֥ לְךָ֖ לְאִשָּֽׁה׃
11ถ้าเห็นหญิงงามคนหนึ่งในหมู่เชลยและพึงใจอยากรับเธอเป็นภรรยา
12וַהֲבֵאתָ֖הּ אֶל־תֹּ֣וךְ בֵּיתֶ֑ךָ וְגִלְּחָה֙ אֶת־רֹאשָׁ֔הּ וְעָשְׂתָ֖ה אֶת־צִפָּרְנֶֽיהָ׃
12จงพาเธอกลับบ้านของตน ให้เธอโกนศีรษะและตัดเล็บ
13וְהֵסִ֩ירָה֩ אֶת־שִׂמְלַ֨ת שִׁבְיָ֜הּ מֵעָלֶ֗יהָ וְיָֽשְׁבָה֙ בְּבֵיתֶ֔ךָ וּבָֽכְתָ֛ה אֶת־אָבִ֥יהָ וְאֶת־אִמָּ֖הּ יֶ֣רַח יָמִ֑ים וְאַ֨חַר כֵּ֜ן תָּבֹ֤וא אֵלֶ֙יהָ֙ וּבְעַלְתָּ֔הּ וְהָיְתָ֥ה לְךָ֖ לְאִשָּֽׁה׃
13ให้เธอถอดเสื้อผ้าที่สวมตอนถูกจับเป็นเชลย แล้วอยู่ในบ้านนั้นและไว้ทุกข์ให้พ่อแม่เต็มหนึ่งเดือน หลังจากนั้นจึงอยู่ร่วมกับเธอฉันสามีภรรยา และเธอจะเป็นภรรยา
14וְהָיָ֞ה אִם־לֹ֧א חָפַ֣צְתָּ בָּ֗הּ וְשִׁלַּחְתָּהּ֙ לְנַפְשָׁ֔הּ וּמָכֹ֥ר לֹא־תִמְכְּרֶ֖נָּה בַּכָּ֑סֶף לֹא־תִתְעַמֵּ֣ר בָּ֔הּ תַּ֖חַת אֲשֶׁ֥ר עִנִּיתָֽהּ׃ ס
14ต่อมาถ้าไม่พอใจเธอแล้ว ก็ปล่อยให้เธอไปตามที่ต้องการ ห้ามขายเธอเป็นเงิน และห้ามปฏิบัติกับเธอเหมือนทาส เพราะได้ทำให้เธอเสียเกียรติแล้ว
15כִּֽי־תִהְיֶ֨יןָ לְאִ֜ישׁ שְׁתֵּ֣י נָשִׁ֗ים הָאַחַ֤ת אֲהוּבָה֙ וְהָאַחַ֣ת שְׂנוּאָ֔ה וְיָֽלְדוּ־לֹ֣ו בָנִ֔ים הָאֲהוּבָ֖ה וְהַשְּׂנוּאָ֑ה וְהָיָ֛ה הַבֵּ֥ן הַבְּכֹ֖ור לַשְּׂנִיאָֽה׃
15ถ้าชายคนหนึ่งมีภรรยาสองคน คนหนึ่งเขารักแต่อีกคนหนึ่งเขาเกลียด และทั้งสองมีลูกกับเขา ถ้าลูกชายหัวปีเป็นลูกของภรรยาที่เขาเกลียด
16וְהָיָ֗ה בְּיֹום֙ הַנְחִילֹ֣ו אֶת־בָּנָ֔יו אֵ֥ת אֲשֶׁר־יִהְיֶ֖ה לֹ֑ו לֹ֣א יוּכַ֗ל לְבַכֵּר֙ אֶת־בֶּן־הָ֣אֲהוּבָ֔ה עַל־פְּנֵ֥י בֶן־הַשְּׂנוּאָ֖ה הַבְּכֹֽר׃
16เมื่อถึงวันที่เขาแบ่งมรดกให้ลูกชาย เขาจะให้ลูกชายของภรรยาที่รักได้รับสิทธิบุตรหัวปีก่อนลูกชายของภรรยาที่เขาเกลียด ซึ่งเป็นบุตรหัวปีจริงไม่ได้
17כִּי֩ אֶת־הַבְּכֹ֨ר בֶּן־הַשְּׂנוּאָ֜ה יַכִּ֗יר לָ֤תֶת לֹו֙ פִּ֣י שְׁנַ֔יִם בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־יִמָּצֵ֖א לֹ֑ו כִּי־הוּא֙ רֵאשִׁ֣ית אֹנֹ֔ו לֹ֖ו מִשְׁפַּ֥ט הַבְּכֹרָֽה׃ ס
17แต่ต้องยอมรับลูกชายของภรรยาที่เขาเกลียดว่าเป็นบุตรหัวปี โดยให้ส่วนแบ่งเป็นสองเท่าจากทรัพย์สินทั้งหมด เพราะเขาเป็นผลแรกแห่งกำลังของพ่อ สิทธิ์บุตรหัวปีเป็นของเขา
18כִּֽי־יִהְיֶ֣ה לְאִ֗ישׁ בֵּ֚ן סֹורֵ֣ר וּמֹורֶ֔ה אֵינֶ֣נּוּ שֹׁמֵ֔עַ בְּקֹ֥ול אָבִ֖יו וּבְקֹ֣ול אִמֹּ֑ו וְיִסְּר֣וּ אֹתֹ֔ו וְלֹ֥א יִשְׁמַ֖ע אֲלֵיהֶֽם׃
18ถ้าชายคนหนึ่งมีลูกชายหัวแข็งและกบฏ ไม่ยอมฟังคำของพ่อหรือแม่ แม้พ่อแม่จะลงโทษสั่งสอนก็ยังไม่ฟัง
19וְתָ֥פְשׂוּ בֹ֖ו אָבִ֣יו וְאִמֹּ֑ו וְהֹוצִ֧יאוּ אֹתֹ֛ו אֶל־זִקְנֵ֥י עִירֹ֖ו וְאֶל־שַׁ֥עַר מְקֹמֹֽו׃
19ให้พ่อกับแม่จับตัวเขา พาไปหาพวกผู้ใหญ่ของเมืองที่ประตูเมืองของตน
20וְאָמְר֞וּ אֶל־זִקְנֵ֣י עִירֹ֗ו בְּנֵ֤נוּ זֶה֙ סֹורֵ֣ר וּמֹרֶ֔ה אֵינֶ֥נּוּ שֹׁמֵ֖עַ בְּקֹלֵ֑נוּ זֹולֵ֖ל וְסֹבֵֽא׃
20แล้วบอกพวกผู้ใหญ่ว่า ‘ลูกชายของเราคนนี้หัวแข็งและกบฏ ไม่ยอมฟังเรา เขาเป็นคนตะกละและขี้เมา’
21וּ֠רְגָמֻהוּ כָּל־אַנְשֵׁ֨י עִירֹ֤ו בָֽאֲבָנִים֙ וָמֵ֔ת וּבִֽעַרְתָּ֥ הָרָ֖ע מִקִּרְבֶּ֑ךָ וְכָל־יִשְׂרָאֵ֖ל יִשְׁמְע֥וּ וְיִרָֽאוּ׃ ס
21ให้ผู้ชายทั้งหมดในเมืองเอาหินขว้างเขาจนตาย จงกำจัดความชั่วออกจากท่ามกลางพวกคุณ แล้วอิสราเอลทั้งหมดจะได้ยินและเกรงกลัว
22וְכִֽי־יִהְיֶ֣ה בְאִ֗ישׁ חֵ֛טְא מִשְׁפַּט־מָ֖וֶת וְהוּמָ֑ת וְתָלִ֥יתָ אֹתֹ֖ו עַל־עֵֽץ׃
22ถ้าชายคนหนึ่งทำบาปที่สมควรตายและถูกประหาร แล้วพวกคุณแขวนศพเขาไว้บนต้นไม้
23לֹא־תָלִ֨ין נִבְלָתֹ֜ו עַל־הָעֵ֗ץ כִּֽי־קָבֹ֤ור תִּקְבְּרֶ֙נּוּ֙ בַּיֹּ֣ום הַה֔וּא כִּֽי־קִלְלַ֥ת אֱלֹהִ֖ים תָּל֑וּי וְלֹ֤א תְטַמֵּא֙ אֶת־אַדְמָ֣תְךָ֔ אֲשֶׁר֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֹתֵ֥ן לְךָ֖ נַחֲלָֽה׃ ס
23อย่าปล่อยศพไว้บนต้นไม้ข้ามคืน ต้องฝังในวันเดียวกัน เพราะผู้ที่ถูกแขวนไว้ย่อมถูกพระเจ้าสาปแช่ง อย่าทำให้แผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกคุณประทานให้เป็นมรดกเป็นมลทิน
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.