Hebräer 12
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Darum wir auch, dieweil wir eine solche Wolke von Zeugen um uns haben, lasset uns ablegen die Sünde, so uns immer anklebt und träge macht, und lasset uns laufen durch Geduld in dem Kampf, der uns verordnet ist.
1Ши ной дар, фииндкэ сунтем ынконжураць ку ун нор аша де маре де марторь, сэ дэм ла о парте орьче педикэ ши пэкатул каре не ынфэшоарэ аша де лесне ши сэ алергэм ку стэруинцэ ын алергаря каре не стэ ынаинте.
2und aufsehen auf Jesum, den Anfänger und Vollender des Glaubens; welcher, da er wohl hätte mögen Freude haben, erduldete das Kreuz und achtete der Schande nicht und hat sich gesetzt zur Rechten auf den Stuhl Gottes.
2Сэ не уйтэм цинтэ ла Кэпетения ши Десэвырширя крединцей ноастре, адикэ ла Исус, каре, пентру букурия каре-Й ера пусэ ынаинте, а суферит кручя, а диспрецуит рушиня ши шаде ла дряпта скаунулуй де домние ал луй Думнезеу.
3Gedenket an den, der ein solches Widersprechen von den Sündern wider sich erduldet hat, daß ihr nicht in eurem Mut matt werdet und ablasset.
3Уйтаци-вэ дар ку луаре аминте ла Чел че а суферит дин партя пэкэтошилор о ымпотривире аша де маре фацэ де Сине, пентру ка ну кумва сэ вэ пердець инима ши сэ кэдець де обосялэ ын суфлетеле воастре.
4Denn ihr habt noch nicht bis aufs Blut widerstanden in den Kämpfen wider die Sünde
4Вой ну в-аць ымпотривит ынкэ пынэ ла сынӂе ын лупта ымпотрива пэкатулуй.
5und habt bereits vergessen des Trostes, der zu euch redet als zu Kindern: “Mein Sohn, achte nicht gering die Züchtigung des HERRN und verzage nicht, wenn du von ihm gestraft wirst.
5Ши аць уйтат сфатул пе каре ви-л дэ ка унор фий: „Фиуле, ну диспрецуи педяпса Домнулуй ши ну-ць перде инима кынд ешть мустрат де Ел.
6Denn welchen der HERR liebhat, den züchtigt er; und stäupt einen jeglichen Sohn, den er aufnimmt.”
6Кэч Домнул педепсеште пе чине-л юбеште ши бате ку нуяуа пе орьче фиу пе каре-л примеште.”
7So ihr die Züchtigung erduldet, so erbietet sich euch Gott als Kindern; denn wo ist ein Sohn, den der Vater nicht züchtigt?
7Суфериць педяпса: Думнезеу Се поартэ ку вой ка ши ку ниште фий. Кэч каре есте фиул пе каре ну-л педепсеште татэл?
8Seid ihr aber ohne Züchtigung, welcher sind alle teilhaftig geworden, so seid ihr Bastarde und nicht Kinder.
8Дар, дакэ сунтець скутиць де педяпсэ, де каре тоць ау парте, сунтець ниште фечорь дин курвие, яр ну фий.
9Und so wir haben unsre leiblichen Väter zu Züchtigern gehabt und sie gescheut, sollten wir denn nicht viel mehr untertan sein dem Vater der Geister, daß wir leben?
9Ши апой, дакэ пэринций ноштри трупешть не-ау педепсит ши тот ле-ам дат чинстя кувенитэ, ну требуе оаре ку атыт май мулт сэ не супунем Татэлуй духурилор ши сэ трэим?
10Denn jene haben uns gezüchtigt wenig Tage nach ihrem Dünken, dieser aber zu Nutz, auf daß wir seine Heiligung erlangen.
10Кэч ей, ын адевэр, не педепсяу пентру пуцине зиле, кум кредяу ей кэ е бине, дар Думнезеу не педепсеште пентру бинеле ностру, ка сэ не факэ пэрташь сфинценией Луй.
11Alle Züchtigung aber, wenn sie da ist, dünkt uns nicht Freude, sondern Traurigkeit zu sein; aber darnach wird sie geben eine friedsame Frucht der Gerechtigkeit denen, die dadurch geübt sind.
11Есте адевэрат кэ орьче педяпсэ, деокамдатэ, паре о причинэ де ынтристаре, ши ну де букурие, дар май пе урмэ адуче челор че ау трекут прин шкоала ей роада дэтэтоаре де паче а неприхэнирий.
12Darum richtet wieder auf die lässigen Hände und die müden Kniee
12Ынтэрици-вэ дар мыниле обосите ши ӂенункий слэбэноӂиць;
13und tut gewisse Tritte mit euren Füßen, daß nicht jemand strauchle wie ein Lahmer, sondern vielmehr gesund werde.
13кроиць кэрэрь дрепте ку пичоареле воастре, пентру ка чел че шкьопэтязэ сэ ну се абатэ дин кале, чи май деграбэ сэ фие виндекат.
14Jaget nach dem Frieden gegen jedermann und der Heiligung, ohne welche wird niemand den HERRN sehen,
14Урмэриць пачя ку тоць ши сфинциря, фэрэ каре нимень ну ва ведя пе Домнул.
15und sehet darauf, daß nicht jemand Gottes Gnade versäume; daß nicht etwa eine bittere Wurzel aufwachse und Unfrieden anrichte und viele durch dieselbe verunreinigt werden;
15Луаць сяма бине ка нимень сэ ну се абатэ де ла харул луй Думнезеу, пентру ка ну кумва сэ дя лэстарь врео рэдэчинэ де амэрэчуне, сэ вэ адукэ тулбураре ши мулць сэ фие ынтинаць де еа.
16daß nicht jemand sei ein Hurer oder ein Gottloser wie Esau, der um einer Speise willen seine Erstgeburt verkaufte.
16Вегяць сэ ну фие ынтре вой нимень курвар сау лумеск ка Есау, каре пентру о мынкаре шь-а вындут дрептул де ынтый нэскут.
17Wisset aber, daß er hernach, da er den Segen ererben wollte, verworfen ward; denn er fand keinen Raum zur Buße, wiewohl er sie mit Tränen suchte.
17Штиць кэ май пе урмэ, кынд а врут сэ капете бинекувынтаря, н-а фост примит, пентру кэ, мэкар кэ о черя ку лакримь, н-а путут с-о скимбе.
18Denn ihr seid nicht gekommen zu dem Berge, den man anrühren konnte und der mit Feuer brannte, noch zu dem Dunkel und Finsternis und Ungewitter
18Вой ну в-аць апропият де ун мунте каре се путя атинӂе ши каре ера купринс де фок, нич де негурэ, нич де ынтунерик, нич де фуртунэ,
19noch zu dem Hall der Posaune und zu der Stimme der Worte, da sich weigerten, die sie hörten, daß ihnen das Wort ja nicht gesagt würde;
19нич де сунетул де трымбицэ, нич де гласул каре ворбя ын аша фел кэ чей че л-ау аузит ау черут сэ ну ли се май ворбяскэ
20denn sie mochten's nicht ertragen, was da gesagt ward: “Und wenn ein Tier den Berg anrührt, soll es gesteinigt oder mit einem Geschoß erschossen werden”;
20(пентру кэ ну путяу суфери порунка ачаста: „Кяр ун добиток, дакэ се ва атинӂе де мунте, сэ фие учис ку петре сау стрэпунс ку сэӂята.”
21und also schrecklich war das Gesicht, daß Mose sprach: Ich bin erschrocken und zittere.
21Ши привелиштя ачея ера аша де ынфрикошэтоаре ынкыт Мойсе а зис: „Сунт ынгрозит ши тремур!”).
22Sondern ihr seid gekommen zu dem Berge Zion und zu der Stadt des lebendigen Gottes, dem himmlischen Jerusalem, und zu einer Menge vieler tausend Engel
22Чи в-аць апропият де мунтеле Сионулуй, де четатя Думнезеулуй челуй виу, Иерусалимул череск, де зечиле де мий, де адунаря ын сэрбэтоаре а ынӂерилор,
23und zu der Gemeinde der Erstgeborenen, die im Himmel angeschrieben sind, und zu Gott, dem Richter über alle, und zu den Geistern der vollendeten Gerechten
23де Бисерика челор ынтый нэскуць, каре сунт скришь ын черурь, де Думнезеу, Жудекэторул тутурор, де духуриле челор неприхэниць, фэкуць десэвыршиць,
24und zu dem Mittler des neuen Testaments, Jesus, und zu dem Blut der Besprengung, das da besser redet denn das Abels.
24де Исус, Мижлочиторул легэмынтулуй челуй ноу, ши де сынӂеле стропирий, каре ворбеште май бине декыт сынӂеле луй Абел.
25Sehet zu, daß ihr den nicht abweiset, der da redet. Denn so jene nicht entflohen sind, die ihn abwiesen, da er auf Erden redete, viel weniger wir, so wir den abweisen, der vom Himmel redet;
25Луаць сяма ка ну кумва сэ ну воиць сэ аскултаць пе Чел че вэ ворбеште! Кэч дакэ н-ау скэпат чей че н-ау врут сэ аскулте пе Чел че ворбя пе пэмынт, ку атыт май мулт ну вом скэпа ной дакэ не ынтоарчем де ла Чел че ворбеште дин черурь,
26dessen Stimme zu der Zeit die Erde bewegte, nun aber verheißt er und spricht: “Noch einmal will ich bewegen nicht allein die Erde sondern auch den Himmel.”
26ал кэруй глас а клэтинат атунч пэмынтул ши каре акум а фэкут фэгэдуинца ачаста: „Вой май клэтина ынкэ о датэ ну нумай пэмынтул, чи ши черул.”
27Aber solches “Noch einmal” zeigt an, daß das Bewegliche soll verwandelt werden, als das gemacht ist, auf daß da bleibe das Unbewegliche.
27Кувинтеле ачестя, „ынкэ о датэ”, аратэ кэ скимбаря лукрурилор клэтинате, адикэ а лукрурилор фэкуте, есте фэкутэ токмай ка сэ рэмынэ лукруриле каре ну се клатинэ.
28Darum, dieweil wir empfangen ein unbeweglich Reich, haben wir Gnade, durch welche wir sollen Gott dienen, ihm zu gefallen, mit Zucht und Furcht;
28Фииндкэ ам примит дар о ымпэрэцие каре ну се поате клэтина, сэ не арэтэм мулцумиторь ши сэ адучем астфел луй Думнезеу о ынкинаре плэкутэ, ку евлавие ши ку фрикэ,
29denn unser Gott ist ein verzehrend Feuer.
29фииндкэ Думнезеул ностру есте „ун фок мистуитор”.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.