1. Korinther 14
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Strebet nach der Liebe! Fleißiget euch der geistlichen Gaben, am meisten aber, daß ihr weissagen möget!
1Урмэриць драгостя. Умблаць ши дупэ даруриле духовничешть, дар май алес сэ пророчиць.
2Denn der mit Zungen redet, der redet nicht den Menschen, sondern Gott; denn ihm hört niemand zu, im Geist aber redet er die Geheimnisse.
2Ын адевэр, чине ворбеште ын алтэ лимбэ ну ворбеште оаменилор, чи луй Думнезеу, кэч нимень ну-л ынцелеӂе ши, ку духул, ел спуне тайне.
3Wer aber weissagt, der redet den Menschen zur Besserung und zur Ermahnung und zur Tröstung.
3Чине пророчеште, димпотривэ, ворбеште оаменилор спре зидире, сфэтуире ши мынгыере.
4Wer mit Zungen redet, der bessert sich selbst; wer aber weissagt, der bessert die Gemeinde.
4Чине ворбеште ын алтэ лимбэ се зидеште пе сине ынсушь, дар чине пророчеште зидеште суфлетеште Бисерика.
5Ich wollte, daß ihr alle mit Zungen reden könntet; aber viel mehr, daß ihr weissagt. Denn der da weissagt, ist größer, als der mit Zungen redet; es sei denn, daß er's auch auslege, daß die Gemeinde davon gebessert werde.
5Аш дори ка тоць сэ ворбиць ын алте лимбь, дар май алес сэ пророчиць. Чине пророчеште есте май маре декыт чине ворбеште ын алте лимбь, афарэ нумай дакэ тэлмэчеште ачесте лимбь, пентру ка сэ капете Бисерика зидире суфлетяскэ.
6Nun aber, liebe Brüder, wenn ich zu euch käme und redete mit Zungen, was wäre es euch nütze, so ich nicht mit euch redete entweder durch Offenbarung oder durch Erkenntnis oder durch Weissagung oder durch Lehre?
6Ын адевэр, фрацилор, де че фолос в-аш фи еу дакэ аш вени ла вой ворбинд ын алте лимбь ши дакэ кувынтул меу ну в-ар адуче нич дескоперире, нич куноштинцэ, нич пророчие, нич ынвэцэтурэ?
7Verhält sich's doch auch also mit den Dingen, die da lauten, und doch nicht leben; es sei eine Pfeife oder eine Harfe: wenn sie nicht unterschiedene Töne von sich geben, wie kann man erkennen, was gepfiffen oder geharft wird?
7Кяр ши лукруриле неынсуфлеците, каре дау ун сунет, фие ун флуер сау о алэутэ: дакэ ну дау сунете деслушите, чине ва куноаште че се кынтэ ку флуерул сау ку алэута?
8Und so die Posaune einen undeutlichen Ton gibt, wer wird sich zum Streit rüsten?
8Ши дакэ трымбица дэ ун сунет ынкуркат, чине се ва прегэти де луптэ?
9Also auch ihr, wenn ihr mit Zungen redet, so ihr nicht eine deutliche Rede gebet, wie kann man wissen, was geredet ist? Denn ihr werdet in den Wind reden.
9Тот аша ши вой, дакэ ну ростиць ку лимба о ворбэ ынцелясэ, кум се ва причепе че спунець? Атунч паркэ аць ворби ын вынт.
10Es ist mancherlei Art der Stimmen in der Welt, und derselben ist keine undeutlich.
10Сунт мулте фелурь де лимбь ын луме, тотушь ничуна дин еле ну есте фэрэ сунете ынцелесе.
11So ich nun nicht weiß der Stimme Bedeutung, werde ich unverständlich sein dem, der da redet, und der da redet, wird mir unverständlich sein.
11Дар, дакэ ну куноск ынцелесул сунетулуй, вой фи ун стрэин пентру чел че ворбеште, ши чел че ворбеште ва фи ун стрэин пентру мине.
12Also auch ihr, sintemal ihr euch fleißigt der geistlichen Gaben, trachtet darnach, daß ihr alles reichlich habet, auf daß ihr die Gemeinde bessert.
12Тот аша ши вой, фииндкэ рывниць дупэ дарурь духовничешть, сэ кэутаць сэ ле авець дин белшуг, ын ведеря зидирий суфлетешть а Бисеричий.
13Darum, welcher mit Zungen redet, der bete also, daß er's auch auslege.
13Де ачея, чине ворбеште ын алтэ лимбэ сэ се роаӂе сэ айбэ ши дарул с-о тэлмэчяскэ.
14Denn so ich mit Zungen bete, so betet mein Geist; aber mein Sinn bringt niemand Frucht.
14Фииндкэ, дакэ мэ рог ын алтэ лимбэ, духул меу се роагэ, дар минтя мя есте фэрэ род.
15Wie soll das aber dann sein? Ich will beten mit dem Geist und will beten auch im Sinn; ich will Psalmen singen im Geist und will auch Psalmen singen mit dem Sinn.
15Че есте де фэкут атунч? Мэ вой руга ку духул, дар мэ вой руга ши ку минтя; вой кынта ку духул, дар вой кынта ши ку минтя.
16Wenn du aber segnest im Geist, wie soll der, so an des Laien Statt steht, Amen sagen auf deine Danksagung, sintemal er nicht weiß, was du sagst?
16Алтминтерь, дакэ адучь мулцумирь ку духул, кум ва рэспунде „Амин” ла мулцумириле пе каре ле адучь ту, чел липсит де дарурь, кынд ел ну штие че спуй?
17Du danksagest wohl fein, aber der andere wird nicht davon gebessert.
17Негрешит, ту мулцумешть луй Думнезеу фоарте фрумос, дар челэлалт ну рэмыне зидит суфлетеште.
18Ich danke meinem Gott, daß ich mehr mit Zungen rede denn ihr alle.
18Мулцумеск луй Думнезеу кэ еу ворбеск ын алте лимбь май мулт декыт вой тоць.
19Aber ich will in der Gemeinde lieber fünf Worte reden mit meinem Sinn, auf daß ich auch andere unterweise, denn zehntausend Worte mit Zungen.
19Дар ын Бисерикэ, воеск май бине сэ спун чинч кувинте ынцелесе, ка сэ ынвэц ши пе алций, декыт сэ спун зече мий де кувинте ын алтэ лимбэ.
20Liebe Brüder, werdet nicht Kinder an dem Verständnis; sondern an der Bosheit seid Kinder, an dem Verständnis aber seid vollkommen.
20Фрацилор, ну фиць копий ла минте, чи, ла рэутате, фиць прунчь, яр ла минте, фиць оамень марь.
21Im Gesetz steht geschrieben: Ich will mit andern Zungen und mit andern Lippen reden zu diesem Volk, und sie werden mich auch also nicht hören, spricht der HERR.”
21Ын Леӂе есте скрис: „Вой ворби нородулуй ачестуя прин алтэ лимбэ ши прин бузе стрэине, ши нич аша ну Мэ вор аскулта, зиче Домнул.”
22Darum sind die Zungen zum Zeichen nicht den Gläubigen, sondern den Ungläubigen; die Weissagung aber nicht den Ungläubigen, sondern den Gläubigen.
22Прин урмаре, лимбиле сунт ун семн ну пентру чей крединчошь, чи пентру чей некрединчошь. Пророчия, димпотривэ, есте ун семн ну пентру чей некрединчошь, чи пентру чей крединчошь.
23Wenn nun die ganze Gemeinde zusammenkäme an einen Ort und redeten alle mit Zungen, es kämen aber hinein Laien oder Ungläubige, würden sie nicht sagen, ihr wäret unsinnig?
23Деч, дакэ с-ар адуна тоатэ Бисерика ла ун лок ши тоць ар ворби ын алте лимбь, ши ар интра ши динтре чей фэрэ дарурь сау некрединчошь, н-ар зиче ей кэ сунтець небунь?
24So sie aber alle weissagen und käme dann ein Ungläubiger oder Laie hinein, der würde von ihnen allen gestraft und von allen gerichtet;
24Дар дакэ тоць пророческ ши интрэ вреун некрединчос сау вреунул фэрэ дарурь, ел есте ынкрединцат де тоць, есте жудекат де тоць.
25und also würde das Verborgene seines Herzens offenbar, und er würde also fallen auf sein Angesicht, Gott anbeten und bekennen, daß Gott wahrhaftig in euch sei.
25Тайнеле инимий луй сунт дескоперите, аша кэ ва кэдя ку фаца ла пэмынт, се ва ынкина луй Думнезеу ши ва мэртуриси кэ, ын адевэр, Думнезеу есте ын мижлокул востру.
26Wie ist es denn nun, liebe Brüder? Wenn ihr zusammenkommt, so hat ein jeglicher Psalmen, er hat eine Lehre, er hat Zungen, er hat Offenbarung, er hat Auslegung. Laßt alles geschehen zur Besserung!
26Че есте де фэкут атунч, фрацилор? Кынд вэ адунаць лаолалтэ, дакэ унул дин вой аре о кынтаре, алтул о ынвэцэтурэ, алтул о дескоперире, алтул о ворбэ ын алтэ лимбэ, алтул о тэлмэчире, тоате сэ се факэ спре зидиря суфлетяскэ.
27So jemand mit Zungen redet, so seien es ihrer zwei oder aufs meiste drei, und einer um den andern; und einer lege es aus.
27Дакэ сунт уний каре ворбеск ын алтэ лимбэ, сэ ворбяскэ нумай кыте дой сау чел мулт трей, фиекаре ла рынд, ши унул сэ тэлмэчяскэ.
28Ist aber kein Ausleger da, so schweige er in der Gemeinde, rede aber sich selber und Gott.
28Дакэ ну есте чине сэ тэлмэчяскэ, сэ такэ ын Бисерикэ ши сэ-шь ворбяскэ нумай луй ынсушь ши луй Думнезеу.
29Weissager aber lasset reden zwei oder drei, und die andern lasset richten.
29Кыт деспре пророчь, сэ ворбяскэ дой сау трей, ши чейлалць сэ жудече.
30So aber eine Offenbarung geschieht einem andern, der da sitzt, so schweige der erste.
30Ши дакэ есте фэкутэ о дескоперире унуя каре шаде жос, чел динтый сэ такэ.
31Ihr könnt wohl alle weissagen, einer nach dem andern, auf daß sie alle lernen und alle ermahnt werden.
31Фииндкэ путець сэ пророчиць тоць, дар унул дупэ алтул, пентру ка тоць сэ капете ынвэцэтурэ ши тоць сэ фие ымбэрбэтаць.
32Und die Geister der Propheten sind den Propheten untertan.
32Духуриле пророчилор сунт супусе пророчилор,
33Denn Gott ist nicht ein Gott der Unordnung, sondern des Friedens.
33кэч Думнезеу ну есте ун Думнезеу ал неорындуелий, чи ал пэчий, ка ын тоате Бисеричиле сфинцилор.
34Wie in allen Gemeinden der Heiligen lasset eure Weiber schweigen in der Gemeinde; denn es soll ihnen nicht zugelassen werden, daß sie reden, sondern sie sollen untertan sein, wie auch das Gesetz sagt.
34Фемеиле сэ такэ ын адунэрь, кэч лор ну ле есте ынгэдуит сэ я кувынтул ын еле, чи сэ фие супусе, кум зиче ши Леӂя.
35Wollen sie etwas lernen, so lasset sie daheim ihre Männer fragen. Es steht den Weibern übel an, in der Gemeinde zu reden.
35Дакэ воеск сэ капете ынвэцэтурэ асупра унуй лукру, сэ ынтребе пе бэрбаций лор акасэ, кэч есте рушине пентру о фемее сэ ворбяскэ ын Бисерикэ.
36Oder ist das Wort Gottes von euch ausgekommen? Oder ist's allein zu euch gekommen?
36Че? Де ла вой а порнит Кувынтул луй Думнезеу? Сау нумай пынэ ла вой а ажунс ел?
37So sich jemand läßt dünken, er sei ein Prophet oder geistlich, der erkenne, was ich euch schreibe; denn es sind des HERRN Gebote.
37Дакэ креде чинева кэ есте пророк сау инсуфлат де Думнезеу, сэ ынцелягэ кэ че вэ скриу еу есте о порункэ а Домнулуй.
38Ist aber jemand unwissend, der sei unwissend.
38Ши дакэ чинева ну ынцелеӂе, сэ ну ынцелягэ!
39Darum, liebe Brüder, fleißiget euch des Weissagens und wehret nicht, mit Zungen zu reden.
39Астфел, деч, фрацилор, рывниць дупэ пророчире, фэрэ сэ ымпедикаць ворбиря ын алте лимбь.
40Lasset alles ehrbar und ordentlich zugehen.
40Дар тоате сэ се факэ ын кип кувиинчос ши ку рындуялэ.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.