2 Samuela 11
Tongan Bible, Revised West VersionTranslation
Tongan Bible, Revised West Version
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Pea naʻe hoko ʻo pehē ʻi heʻene ʻosi ʻae taʻu, pea ʻi he faʻahitaʻu ʻoku ʻalu atu ai ʻae ngaahi tuʻi ke tau , naʻe fekau atu ai ʻe Tevita ʻa Soape pea mo ʻene kakai mo ia, pea mo ʻIsileli kātoa; pea naʻa nau maumauʻi ʻae fānau ʻa ʻAmoni, ʻonau kāpui ʻa Lapa. Ka naʻe nofo ai pe ʻa Tevita ʻi Selūsalema.
1Na virada do ano, no tempo em que os reis saem à guerra, Davi enviou Joabe, e com ele os seus servos e todo o Israel; e eles destruíram os filhos de Amom e sitiaram Rabá. Mas Davi ficou em Jerusalém.
2¶ Pea naʻe hoko ʻo pehē ʻi he efiafi ʻe taha, naʻe tuʻu hake ʻa Tevita mei hono mohenga, pea naʻa ne ʻeveʻeva ki ʻolunga ʻi he tuʻa fale ʻoe tuʻi: pea naʻa ne mamata mei he tuʻa fale ki he fefine naʻe fai ʻene kaukau; pea naʻe hoihoifua ʻaupito ʻae fefine ke sio ki ai.
2Ao entardecer, Davi se levantou da sua cama e andava pelo terraço da casa do rei. Do terraço, ele viu uma mulher tomando banho, e a mulher era muito bonita de se ver.
3Pea naʻe fekau ʻe Tevita ke fehuʻi pe ko hai ʻae fefine. Pea naʻe tala mai, ʻIkai ko Patisepa ia, ko e ʻofefine ʻo Iliami, ko e uaifi ʻo ʻUlia ko e tangata Heti?
3Davi mandou perguntar sobre a mulher. Alguém disse: “Não é esta Bate-Seba, filha de Eliã, esposa de Urias, o heteu?”
4Pea naʻe fekau atu ʻe Tevita ʻae kau talafekau, ʻonau ʻomi ia; pea naʻa ne haʻu kiate ia, pea naʻa ne mohe mo ia pea naʻe fakamaʻa ia mei heʻene taʻemaʻa, pea naʻe toe ʻalu ia ki hono fale.
4Davi enviou mensageiros e a mandou trazer; e ela veio a ele, e ele se deitou com ela (pois ela estava purificada da sua impureza); e ela voltou para a sua casa.
5Pea naʻe tuituʻia ʻae fefine, pea naʻa ne fekau ke fakahā kia Tevita, ʻo pehē kuo u feitama.
5A mulher concebeu; e ela mandou avisar a Davi, e disse: “Estou grávida.”
6¶ Pea naʻe fekau atu ʻe Tevita kia Soape, ʻo pehē , “Fekau ke haʻu kiate au ʻa ʻUlia ko e tangata Heti .” Pea naʻe fekau ʻa ʻUlia ʻe Soape kia Tevita.
6Davi mandou dizer a Joabe: “Envie-me Urias, o heteu.” E Joabe enviou Urias a Davi.
7Pea ʻi heʻene hoko mai ʻa ʻUlia kiate ia, naʻe ʻeke ʻe Tevita pe kuo fēfē ʻa Soape, pea fēfē mo e kakai, pea kuo fēfē ʻae fai ʻoe tau.
7Quando Urias chegou até ele, Davi lhe perguntou como Joabe estava, como o povo passava e como a guerra estava indo.
8Pea naʻe pehē ʻe Tevita kia ʻUlia, “ʻAlu hifo ki ho fale, pea kaukauʻi ho vaʻe.” Pea naʻe ʻalu atu ʻa ʻUlia mei he fale ʻoe tuʻi, pea naʻe ʻave ʻo muimui ʻiate ia ʻae mangisi maʻana mei he tuʻi.
8Davi disse a Urias: “Desça para a sua casa e lave os seus pés.” Urias saiu da casa do rei, e um presente do rei foi enviado logo atrás dele.
9Ka naʻe mohe ʻa ʻUlia ʻi he veʻe matapā ʻoe fale ʻoe tuʻi fakataha mo e kau tamaioʻeiki kotoa pē ʻo ʻene ʻeiki, pea naʻe ʻikai ʻalu hifo ia ki hono fale.
9Mas Urias dormiu à porta da casa do rei com todos os servos do seu senhor, e não desceu para a sua casa.
10Pea ʻi heʻenau fakahā ia kia Tevita, ʻo pehē, naʻe ʻikai ʻalu hifo ʻa ʻUlia ki hono fale, naʻe pehē ʻe Tevita kia ʻUlia, ʻIkai naʻa ke hoko mai mei ha fononga? Pea ko e hā ai naʻe ʻikai te ke ʻalu hifo ki ho fale?
10Quando informaram Davi, dizendo: “Urias não desceu para a sua casa”, Davi perguntou a Urias: “Você não acabou de chegar de uma viagem? Por que você não desceu para a sua casa?”
11Pea naʻe pehē ʻe ʻUlia kia Tevita, “ʻOku nofo ʻi he ngaahi fale fehikitaki ʻae puha tapu, mo ʻIsileli, pea mo Siuta; pea ʻoku ʻapitanga ʻa Soape ko hoku ʻeiki, mo e kakai ʻa hoku ʻeiki, ʻi he ʻataʻatā ʻoe fonua; pea te u ʻalu au ki hoku fale ʻoʻoku, ke kai mo inu, pea ke mohe mo hoku uaifi? Hangē ʻoku ke moʻui, pea hangē ʻoku moʻui ho laumālie, ʻe ʻikai te u fai ʻae meʻa ni.”
11Urias respondeu a Davi: “A arca, Israel e Judá estão habitando em tendas; e o meu senhor Joabe e os servos do meu senhor estão acampados em campo aberto. Deveria eu, então, ir para a minha casa para comer e beber, e para me deitar com a minha esposa? Tão certo como você vive, e como a sua alma vive, eu não farei tal coisa!”
12Pea naʻe pehē ʻe Tevita kia ʻUlia, “Nofo ʻi heni he ʻaho ni foki, pea te u tuku koe ke ke ʻalu ʻapongipongi.” Ko ia naʻe nofo ai ʻa ʻUlia ʻi Selūsalema ʻi he ʻaho ko ia, mo e ʻaho ʻe taha.
12Davi disse a Urias: “Fique aqui também hoje, e amanhã eu o deixarei partir.” Assim, Urias ficou em Jerusalém naquele dia e no dia seguinte.
13Pea ʻi heʻene ui mai ia ʻe Tevita, naʻa ne kai mo inu ʻi hono ʻao; pea naʻa ne fakainu ia ke kona: pea ʻi heʻene hoko ki he poʻuli, naʻa ne ʻalu atu ke tokoto ki hono mohenga, fakataha mo e kau tamaioʻeiki ʻo ʻene ʻeiki, ka naʻe ʻikai ʻalu hifo ia ki hono fale.
13Quando Davi o chamou, ele comeu e bebeu na sua presença; e Davi o embriagou. Ao entardecer, ele saiu para se deitar na sua cama com os servos do seu senhor, mas não desceu para a sua casa.
14Pea ʻi heʻene pongipongi hake naʻe hoko ʻo pehē, naʻe fai ʻe Tevita ha tohi kia Soape, ʻo ne tuku ia ki he nima ʻo ʻUlia ke ne ʻave.
14Pela manhã, Davi escreveu uma carta a Joabe e a enviou pelas mãos de Urias.
15Pea naʻa ne tohi ʻi he tohi, ʻo pehē, “Mou tuku atu ʻa ʻUlia ke muʻomuʻa ʻi he mālohi ʻoe tau, pea mou toki fakaholomui ʻiate ia, koeʻuhi ke teʻia ia ke ne mate.”
15Ele escreveu na carta, dizendo: “Coloque Urias na linha de frente da batalha mais intensa e, em seguida, recue, para que ele seja ferido e morra.”
16Pea naʻe hoko ʻo pehē, ʻi heʻene ʻosi ʻae vakai ʻoe kolo ʻe Soape, naʻa ne tuku ʻa ʻUlia ki ha potu ʻaia naʻa ne ʻilo kuo ʻi ai ʻae kau tangata toʻa.
16Enquanto Joabe vigiava a cidade, ele designou Urias para o lugar onde sabia que havia homens valentes.
17Pea naʻe ʻalu atu ʻae kau tangata ʻoe kolo, pea naʻa nau tau mo Soape: pea naʻe teʻia ʻae niʻihi ʻi he kakai ʻo Tevita; pea naʻe mate foki ʻa ʻUlia.
17Os homens da cidade saíram e lutaram contra Joabe. Alguns do povo caíram, inclusive dos servos de Davi; e Urias, o heteu, também morreu.
18¶ Hili ia naʻe fekau atu ʻe Soape ʻo ne fakahā kia Tevita ʻae meʻa kotoa pē naʻe kau ki he tau;
18Então Joabe mandou informar Davi de todas as coisas a respeito da guerra;
19Pea naʻa ne fakapapau ki he tangata fekau, ʻo pehē, “ʻOka ʻosi ʻa hoʻo tala ki he tuʻi ʻae meʻa kotoa pē ʻoku kau ki he tau,
19e ele deu ordens ao mensageiro, dizendo: “Quando você terminar de contar ao rei todas as coisas a respeito da guerra,
20Pea kapau ʻe tupu ʻae houhau ʻae tuʻi, pea ne pehē mai kiate koe, ‘Ko e hā naʻa mou fakaofi pehē fau ai ki he kolo ʻi he fai ʻoe tau? ʻIkai naʻa mou ʻilo te nau fana mei he ʻā?
20se acontecer que a ira do rei se acenda, e ele lhe perguntar: 'Por que vocês chegaram tão perto da cidade para lutar? Vocês não sabiam que eles atirariam da muralha?
21Ko hai naʻe tāmateʻi ʻa ʻApimeleki ko e foha ʻo Selupeseti? ʻIkai naʻe lī ʻae konga maka momosi kiate ia ʻe ha fefine mei he funga ʻā, ʻo ne mate ai ʻi Tipesi? Ko e hā naʻa mou ofi ai ki he ʻā?’ Pea ke toki pehē ʻe koe, ‘Kuo mate foki ʻa ʻUlia ko hoʻo tamaioʻeiki.’”
21Quem matou Abimeleque, filho de Jerubesete? Acaso uma mulher não jogou uma pedra superior de moinho sobre ele da muralha, de modo que ele morreu em Tebes? Por que vocês chegaram tão perto da muralha?' então você deverá dizer: 'O seu servo Urias, o heteu, também está morto.'”
22¶ Ko ia naʻe ʻalu ai ʻae talafekau, ʻo ne haʻu mo fakahā kia Tevita ʻae meʻa kotoa pē naʻe fekau ai ia ʻe Soape.
22Assim, o mensageiro partiu, chegou e relatou a Davi tudo o que Joabe o havia mandado dizer.
23Pea naʻe pehē ʻe he talafekau kia Tevita, “Ko e moʻoni naʻe fai mālohi mai ʻae kau tangata, ʻonau haʻu kituʻa kiate kimautolu ki he ʻataʻatā, pea naʻa mau tuli atu kiate kinautolu ʻo aʻu ki he hūʻanga, ʻoe matanikolo.
23O mensageiro disse a Davi: “Os homens prevaleceram contra nós, e saíram contra nós no campo; mas nós os repelimos até a entrada da porta da cidade.
24Pea naʻe fana mai ʻe he kau tangata fana mei he ʻā ki hoʻo kau tamaioʻeiki; pea kuo mate ʻae niʻihi ʻi he kau tamaioʻeiki ʻae tuʻi, pea kuo mate foki mo hoʻo tamaioʻeiki ko ʻUlia ko e tangata Heti.”
24Os atiradores atiraram contra os seus servos do alto da muralha; e alguns dos servos do rei estão mortos, e o seu servo Urias, o heteu, também está morto.”
25Pea naʻe toki pehē ʻe Tevita ki he tangata fekau, “Te ke lea ʻo pehē kia Soape, Ke ʻoua naʻa kovi ʻae meʻa ni kiate koe, he ʻoku keina noa pe ʻe he heletā: ʻai ke mālohi hake ʻae fai ʻoe tau ki he kolo, pea fakato ia ki lalo: pea ke tokoni koe kiate ia.”
25Então Davi disse ao mensageiro: “Diga a Joabe: 'Não deixe que isso o desagrade, pois a espada devora tanto a um como a outro. Fortaleça o seu ataque contra a cidade e destrua-a.' Encoraje-o.”
26¶ Pea ʻi heʻene fanongo ʻe he uaifi ʻo ʻUlia kuo pekia ʻa ʻUlia ko hono husepāniti, naʻa ne mamahi koeʻuhi ko hono husepāniti.
26Quando a esposa de Urias ouviu que Urias, seu marido, estava morto, ela lamentou pelo seu marido.
27Pea ʻi he ʻosiange ʻa hono tēngihia, naʻe fekau ʻe Tevita mo ne ʻomi ia ki hono fale, pea naʻa ne hoko ko hono uaifi, pea naʻa ne fanauʻi ʻae foha kiate ia. Ka naʻe kovi ʻi he ʻao ʻo Sihova ʻae meʻa naʻe fai ʻe Tevita.
27Quando passou o tempo de luto, Davi mandou trazê-la para a sua casa, e ela se tornou sua esposa e lhe deu um filho. Mas a coisa que Davi havia feito desagradou ao SENHOR.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.