Tangilāulau 1
Tongan Bible, Revised West VersionTranslation
Tongan Bible, Revised West Version
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1ʻOiau! ʻAe nofo lala pe ʻae kolo ʻaia naʻe pito ʻi he kakai! Kuo ne hoko ʻo hangē ko e fefine kuo mate hono ʻunoho! Ko ia, ʻaia naʻe lahi ʻi he ngaahi puleʻanga, pea hangē ko e ʻeiki fefine ki he ngaahi potu puleʻanga, kuo hoko ia ko e fai tukuhau!
1Como jaz solitária a cidade, que antes estava cheia de gente! Ela se tornou como uma viúva, ela que era grande entre as nações! Aquela que era princesa entre as províncias tornou-se escrava!
2ʻOku ne tangi mamahi ʻi he pō, pea ʻoku ʻi hono kouʻahe ʻa hono loʻimata; ʻi heʻene ngaahi kaumeʻa kotoa pē, ʻoku ʻikai ha taha ke fakafiemālie ia: kuo fai kākā ʻa ʻene ngaahi kaumeʻa kotoa pē kiate ia, kuo nau hoko ko hono ngaahi fili.
2Ela chora amargamente de noite. Suas lágrimas estão em suas faces. Entre todos os seus amantes não há ninguém que a console. Todos os seus amigos agiram traiçoeiramente com ela. Eles se tornaram seus inimigos.
3Kuo ʻalu ʻa Siuta ki he pōpula, koeʻuhi ko e mamahi pea koeʻuhi ko e ngāue lahi: ʻoku ne nofo mo e hiteni, ʻoku ʻikai te ne ʻilo ha fiemālie: naʻe maʻu ia ʻe he kau fakatanga kotoa pē ʻi he ngaahi potu lausiʻi.
3Judá foi para o cativeiro por causa da aflição e da dura servidão. Ela habita entre as nações. Ela não encontra descanso. Todos os seus perseguidores a alcançaram em meio à sua angústia.
4ʻOku tangi ʻae ngaahi hala ʻo Saione, koeʻuhi ʻoku ʻikai ha niʻihi ke haʻu ki he ngaahi kātoanga mamafa: ʻoku lala hono ngaahi matapā kotoa pē: ʻoku mafulu ʻene kau taulaʻeiki, ʻoku mamahiʻia ʻene kau tāupoʻou, pea ʻoku ne ʻi he kona.
4Os caminhos de Sião estão de luto, porque ninguém vem às festas solenes. Todas as suas portas estão desoladas. Seus sacerdotes suspiram. Suas virgens estão aflitas, e ela mesma está em amargura.
5ʻOku māʻolunga ʻa hono ngaahi fili, ʻoku tupu lelei hono ngaahi fili; he kuo fakamamahiʻi ia ʻe Sihova koeʻuhi ko e lahi ʻo ʻene ngaahi angahala: kuo ʻalu ʻene fānau ki he pōpula ʻi he ʻao ʻoe fili.
5Seus adversários se tornaram a cabeça. Seus inimigos prosperam; pois o SENHOR a afligiu por causa da multidão de suas transgressões. Seus filhinhos foram para o cativeiro diante do adversário.
6Pea kuo mole ʻae hoihoifua kotoa pē mei he ʻofefine ʻo Saione: kuo hoko ʻa ʻene ngaahi houʻeiki ʻo hangē ko e fanga haʻate ʻoku ʻikai ke ʻilo ha potu ke kai, pea kuo nau hola taʻehamālohi ʻi he ʻao ʻo ia ʻoku tuli.
6Toda a majestade se apartou da filha de Sião. Seus príncipes tornaram-se como cervos que não encontram pasto. Eles fugiram sem forças diante do perseguidor.
7Naʻe manatu ʻe Selūsalema ʻi he ngaahi ʻaho ʻo ʻene mahaki mo ʻene ngaahi mamahi, ʻa ʻene meʻa mālie kotoa pē ʻaia naʻa ne maʻu ʻi he ngaahi ʻaho ʻi muʻa, ʻaia naʻe tō ʻa ʻene kakai ki he nima ʻoe fili, pea naʻe ʻikai ha tokoni kiate ia: naʻe mamata ʻae kau fili kiate ia pea nau taukae ki hono ngaahi ʻaho tapu.
7Jerusalém se lembra, nos dias de sua aflição e de suas misérias, de todas as suas coisas preciosas que tinha desde os dias antigos; quando o seu povo caiu nas mãos do adversário, e não houve quem a ajudasse. Os adversários a viram. Eles zombaram de sua desolação.
8Kuo fai kovi lahi ʻe Selūsalema ko ia kuo fetukutuku ai ia: ko kinautolu kotoa pē naʻe fakaʻapaʻapa kiate ia ʻoku nau manuki ki ai, koeʻuhi kuo nau mamata ki heʻene telefua: ʻio, ʻoku ne mafulu pea foki ki mui.
8Jerusalém pecou gravemente. Por isso ela se tornou impura. Todos os que a honravam a desprezam, porque viram a sua nudez. Sim, ela suspira e se volta para trás.
9ʻOku ʻi hono kapaʻi kofu ʻā ʻene ʻuli; ʻoku ʻikai ha manatu ʻiate ia ki hono ngataʻanga; ko ia naʻa ne tō hifo fakamanavahē: naʻe ʻikai ʻiate ia ha taha ke fakafiemālie. ʻE Sihova ke ke ʻafio ki heʻeku mamahi: he kuo fakahikihiki ʻe ia ia, ʻe he fili.
9Sua imundície estava em suas saias. Ela não se lembrou do seu fim. Por isso ela caiu de forma espantosa. Ela não tem quem a console. “Vê, SENHOR, a minha aflição; pois o inimigo se engrandeceu.”
10Kuo mafao ʻae fili ʻa hono nima ki heʻene ngaahi meʻa lelei kotoa pē: he kuo ne mamata naʻe hū ʻae hiteni ki hono potu tapu, ʻaia naʻa ke fekau, ke ʻoua naʻa nau hoko atu ki hoʻo kakai.
10O adversário estendeu a mão sobre todas as coisas preciosas dela; pois ela viu que as nações entraram no seu santuário, aquelas a quem ordenaste que não entrassem na tua congregação.
11ʻOku mafulu ʻa ʻene kakai kotoa pē, ʻoku nau kumi mā, kuo nau foaki ʻenau ngaahi meʻa lelei ko e meʻakai, ke tokoni ʻae laumālie: “ʻE Sihova ke ke ʻafio pea vakai; he kuo u hoko ʻo fakalielia.”
11Todo o seu povo suspira. Eles buscam pão. Deram as suas coisas preciosas por comida para restaurar a alma. “Olha, SENHOR, e vê, pois me tornei desprezível.”
12“Ko ha meʻa noa pe eni kiate kimoutolu, ʻakimoutolu kotoa pē ʻoku ʻalu ange? Vakai, pea mamata, pe ʻoku ai ha mamahi ʻo hangē ko ʻeku mamahi, ʻaia ʻoku fai kiate au, ʻaia kuo fakamamahi ʻaki au ʻe Sihova ʻi he ʻaho ʻo hono houhau lahi.
12“Isso não é nada para vocês, todos os que passam pelo caminho? Olhem, e vejam se há alguma dor como a minha dor, que foi trazida sobre mim, com a qual o SENHOR me afligiu no dia da sua ira ardente.
13“Kuo ne fakahifo mei ʻolunga ʻae afi ki hoku ngaahi hui, pea ʻoku ne mālohi ki ai: kuo ne fola ha kupenga ki hoku vaʻe; kuo ne fakatafokiʻi au ki mui: kuo ne ngaohi au ko e liʻaki mo e vaivai ʻi he ʻaho kotoa pē.
13“Do alto ele enviou fogo aos meus ossos, e ele prevaleceu contra eles. Ele estendeu uma rede para os meus pés. Ele me fez voltar para trás. Ele me deixou desolada e desfalecida o dia todo.
14“Ko e noʻo ʻo ʻeku ngaahi angahala, kuo haʻi ʻaki hono nima: ʻoku nau fihi, pea ʻoku aʻu hake ki hoku kia: kuo ne pule ke hinga ʻa ʻeku mālohi, kuo tukuange au ʻe Sihova ki honau nima, pea ʻoku ʻikai te u mafai ke tuʻu hake.
14“O jugo das minhas transgressões foi atado pela sua mão. Elas estão entrelaçadas. Elas subiram sobre o meu pescoço. Ele fez a minha força falhar. O Senhor me entregou nas mãos daqueles contra os quais não posso resistir.
15“Kuo malaki hifo ʻe Sihova ʻa ʻeku kau tangata mālohi kotoa pē, ʻi hoku haoʻanga: kuo ne ui ha fakataha kiate au ke taʻomia ʻeku kau talavou: kuo molomoloki ʻe Sihova ʻae tāupoʻou, ko e ʻofefine ʻo Siuta, ʻo hangē ʻi ha tataʻoʻanga uaine.
15“O Senhor reduziu a nada todos os meus valentes no meio de mim. Ele convocou uma assembleia solene contra mim para esmagar os meus jovens. O Senhor pisou a virgem filha de Judá como em um lagar.
16“Koeʻuhi ko e ngaahi meʻa ni ʻoku ou tangi; ko hoku mata, ko hoku mata ʻoku tafe hifo ʻi he vai, koeʻuhi ʻoku mamaʻo meiate au ʻae fakafiemālie naʻe totonu ke tokoni hoku laumālie: ʻoku liʻaki pe ʻeku fānau, koeʻuhi naʻe mālohi mai ʻae fili.”
16“Por causa dessas coisas eu choro. Meus olhos, meus olhos derramam águas, porque o consolador que deveria restaurar a minha alma está longe de mim. Meus filhos estão desolados, porque o inimigo prevaleceu.”
17“ʻOku mafao atu ʻe Saione ʻa hono nima, pea ʻoku ʻikai ha niʻihi ke fakafiemālie kiate ia: kuo fekau ʻe Sihova kia Sēkope, ke takatakai ia ʻe hono ngaahi fili: ʻoku hangē ha fefine mahaki ʻa Selūsalema ʻiate kinautolu.
17Sião estende as suas mãos. Não há ninguém para consolá-la. O SENHOR ordenou a respeito de Jacó, que os que estão ao seu redor sejam seus adversários. Jerusalém está entre eles como uma coisa impura.
18“ʻOku māʻoniʻoni ʻa Sihova; he kuo u fai talangataʻa ki heʻene fekau; ʻoku ou kole kiate kimoutolu ʻae kakai kotoa pē fanongo, pea mou vakai ki heʻeku mamahi: kuo ʻalu ʻeku kau tāupoʻou mo ʻeku kau talavou ki he pōpula.
18“O SENHOR é justo, pois eu me rebelei contra o seu mandamento. Por favor, ouçam, todos os povos, e vejam a minha dor. Minhas virgens e meus jovens foram para o cativeiro.
19“Ne u ui ki heʻeku kau mamana, ka naʻa nau kākaaʻi au: ko ʻeku kau taulaʻeiki mo ʻeku kau mātuʻa naʻa nau tukuange ʻa honau laumālie ʻi he kolo, ʻi heʻenau kei kumi meʻakai ke fakafiemālie honau laumālie.
19“Eu chamei os meus amantes, mas eles me enganaram. Meus sacerdotes e meus anciãos expiraram na cidade, enquanto buscavam comida para si mesmos, para restaurar as suas almas.
20“ʻAfio mai ʻe Sihova, he ʻoku ou mamahi: ʻoku ngaue mamahi hoku fatu; kuo liliu hoku loto ʻiate au; he kuo u fai talangataʻa ʻaupito; ʻituʻa a ʻoku fakamasiva ʻe he heletā, pea ʻoku ʻi he loto fale ʻae mate.
20“Olha, SENHOR; pois estou em angústia. Meu coração está perturbado. Meu coração se revira dentro de mim, pois eu me rebelei gravemente. Lá fora, a espada priva de filhos. Em casa, é como a morte.
21“Kuo nau fanongo ʻoku ou mafulu: ʻoku ʻikai ha taha ke fakafiemālie kiate au, kuo fanongo ʻa hoku ngaahi fili kotoa pē ki heʻeku mamahi; ʻoku nau fiefia koeʻuhi kuo ke fai ia: he te ke fakahokosia ʻae ʻaho kuo ke tuʻutuʻuni, pea te nau hoko pe ʻo hangē ko au.
21“Eles ouviram que eu suspiro. Não há ninguém para me consolar. Todos os meus inimigos ouviram da minha desgraça. Eles se alegram porque tu o fizeste. Tu trarás o dia que proclamaste, e eles serão como eu.
22“Tuku ke hoko ki ho ʻao ʻa ʻenau ngaahi angahala kotoa pē; pea ke fai kiate kinautolu, ʻo hangē ko ia kuo ke fai kiate au, koeʻuhi ko ʻeku ngaahi angahala kotoa pē: he ʻoku lahi ʻeku mafulu, pea ʻoku vaivai hoku loto.”
22“Que toda a maldade deles venha perante ti. Faze com eles como fizeste comigo por causa de todas as minhas transgressões. Pois os meus suspiros são muitos, e o meu coração está desfalecido.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.