บทคร่ำครวญ 1
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1อนิจจา เมืองที่เคยเต็มไปด้วยผู้คน กลับอยู่เดียวดายเสียแล้ว! นางกลายเป็นหญิงม่าย ทั้งที่เคยยิ่งใหญ่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย! นางผู้เคยเป็นเจ้าหญิงท่ามกลางแคว้นต่าง ๆ กลับตกเป็นทาส!
1Como jaz solitária a cidade, que antes estava cheia de gente! Ela se tornou como uma viúva, ela que era grande entre as nações! Aquela que era princesa entre as províncias tornou-se escrava!
2นางร้องไห้อย่างขมขื่นในยามค่ำคืน น้ำตานองแก้ม ในบรรดาคนรักทั้งปวง ไม่มีใครปลอบนาง เพื่อนทุกคนทรยศนาง กลับกลายเป็นศัตรู
2Ela chora amargamente de noite. Suas lágrimas estão em suas faces. Entre todos os seus amantes não há ninguém que a console. Todos os seus amigos agiram traiçoeiramente com ela. Eles se tornaram seus inimigos.
3ยูดาห์ไปเป็นเชลยเพราะถูกข่มเหง และถูกใช้งานอย่างหนัก นางอาศัยท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ไม่พบที่พัก ผู้ข่มเหงทุกคนตามนางทันในยามคับขัน
3Judá foi para o cativeiro por causa da aflição e da dura servidão. Ela habita entre as nações. Ela não encontra descanso. Todos os seus perseguidores a alcançaram em meio à sua angústia.
4ถนนสู่ศิโยนโศกเศร้า เพราะไม่มีใครมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ ประตูเมืองทุกแห่งร้างไร้ผู้คน ปุโรหิตของนางถอนใจ สาวพรหมจารีของนางทุกข์ยาก นางเองขมขื่นใจ
4Os caminhos de Sião estão de luto, porque ninguém vem às festas solenes. Todas as suas portas estão desoladas. Seus sacerdotes suspiram. Suas virgens estão aflitas, e ela mesma está em amargura.
5คู่อริของนางขึ้นเป็นใหญ่ ศัตรูของนางรุ่งเรือง เพราะพระยาห์เวห์ ทำให้นางทุกข์ยาก เพราะนางฝ่าฝืนครั้งแล้วครั้งเล่า ลูกเล็ก ๆ ของนางถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู
5Seus adversários se tornaram a cabeça. Seus inimigos prosperam; pois o SENHOR a afligiu por causa da multidão de suas transgressões. Seus filhinhos foram para o cativeiro diante do adversário.
6ความสง่างามทั้งสิ้นสูญไปจากศิโยนแล้ว ขุนนางของนางเหมือนกวางที่หาทุ่งหญ้าไม่พบ พวกเขาหนีไปอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าผู้ไล่ตาม
6Toda a majestade se apartou da filha de Sião. Seus príncipes tornaram-se como cervos que não encontram pasto. Eles fugiram sem forças diante do perseguidor.
7ในวันทุกข์ยากและลำเค็ญ เยรูซาเล็มหวนคิดถึงอดีต ถึงของล้ำค่าทั้งปวงที่นางเคยมี เมื่อประชาชนของนางตกอยู่ในมือศัตรู ไม่มีใครช่วยนาง ศัตรูมองดูนาง และเยาะเย้ยความรกร้างของเมือง
7Jerusalém se lembra, nos dias de sua aflição e de suas misérias, de todas as suas coisas preciosas que tinha desde os dias antigos; quando o seu povo caiu nas mãos do adversário, e não houve quem a ajudasse. Os adversários a viram. Eles zombaram de sua desolação.
8เยรูซาเล็มทำบาปอย่างหนัก นางจึงเป็นมลทิน ทุกคนที่เคยให้เกียรตินาง กลับดูหมิ่นนาง เพราะเห็นนางเปลือยเปล่า นางถอนใจและถอยกลับ
8Jerusalém pecou gravemente. Por isso ela se tornou impura. Todos os que a honravam a desprezam, porque viram a sua nudez. Sim, ela suspira e se volta para trás.
9คราบมลทินแปดเปื้อนชายผ้านุ่งของนาง นางไม่ได้คำนึงถึงบั้นปลายของตน จึงตกต่ำจนน่าตกใจ ไม่มีใครปลอบนาง “พระยาห์เวห์ โปรดมองดูความทุกข์ยากของฉัน เพราะศัตรูยกตนขึ้นใหญ่โต”
9Sua imundície estava em suas saias. Ela não se lembrou do seu fim. Por isso ela caiu de forma espantosa. Ela não tem quem a console. “Vê, SENHOR, a minha aflição; pois o inimigo se engrandeceu.”
10ศัตรูยื่นมือยึดของล้ำค่าทั้งปวงของนาง นางเห็นชนชาติทั้งหลายบุกเข้ามาในสถานบริสุทธิ์ของนาง ชนชาติเหล่านั้นที่พระองค์สั่งห้ามเข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์
10O adversário estendeu a mão sobre todas as coisas preciosas dela; pois ela viu que as nações entraram no seu santuário, aquelas a quem ordenaste que não entrassem na tua congregação.
11ประชาชนของนางต่างถอนใจ แสวงหาขนมปัง นำของล้ำค่าไปแลกอาหารเพื่อประทังชีวิต “พระยาห์เวห์ โปรดมองดูเถิด ฉันกลายเป็นที่ดูหมิ่นแล้ว”
11Todo o seu povo suspira. Eles buscam pão. Deram as suas coisas preciosas por comida para restaurar a alma. “Olha, SENHOR, e vê, pois me tornei desprezível.”
12“พวกท่านทุกคนที่ผ่านไป ไม่สนใจเลยหรือ? จงมองดู มีความเศร้าใดเทียบได้กับความเศร้าของฉัน ความเศร้าที่ถาโถมเข้ามา เมื่อพระยาห์เวห์ทำให้ฉันทุกข์ยากในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระองค์
12“Isso não é nada para vocês, todos os que passam pelo caminho? Olhem, e vejam se há alguma dor como a minha dor, que foi trazida sobre mim, com a qual o SENHOR me afligiu no dia da sua ira ardente.
13พระองค์ส่งไฟจากเบื้องบนลงถึงกระดูกของฉัน ไฟโหมเผาผลาญกระดูกเหล่านั้น พระองค์กางตาข่ายดักเท้าฉัน ทำให้ฉันต้องถอยกลับ ทำให้ฉันอ้างว้างและอ่อนแรงตลอดวัน
13“Do alto ele enviou fogo aos meus ossos, e ele prevaleceu contra eles. Ele estendeu uma rede para os meus pés. Ele me fez voltar para trás. Ele me deixou desolada e desfalecida o dia todo.
14มือของพระองค์ผูกความผิดของฉันไว้เป็นแอก มัดความผิดเหล่านั้นเข้าด้วยกัน วางลงบนคอฉัน จนกำลังของฉันหมดสิ้น พระผู้เป็นเจ้า มอบฉันไว้ในมือศัตรู ที่ฉันต้านทานไม่ไหว
14“O jugo das minhas transgressões foi atado pela sua mão. Elas estão entrelaçadas. Elas subiram sobre o meu pescoço. Ele fez a minha força falhar. O Senhor me entregou nas mãos daqueles contra os quais não posso resistir.
15พระผู้เป็นเจ้าถือว่านักรบผู้เก่งกล้าทั้งปวงในเมืองของฉันไร้ค่า พระองค์เรียกชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเพื่อเล่นงานฉันและบดขยี้ชายหนุ่มของฉัน พระผู้เป็นเจ้าย่ำยูดาห์ผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี เหมือนคนย่ำองุ่นในบ่อ
15“O Senhor reduziu a nada todos os meus valentes no meio de mim. Ele convocou uma assembleia solene contra mim para esmagar os meus jovens. O Senhor pisou a virgem filha de Judá como em um lagar.
16ฉันร้องไห้เพราะสิ่งเหล่านี้ ตาของฉัน ตาของฉัน หลั่งน้ำตาเป็นสาย ไม่มีผู้ปลอบโยนอยู่ใกล้ให้ใจฉันชื่นขึ้น ลูก ๆ ของฉันอ้างว้าง เพราะศัตรูมีชัยแล้ว”
16“Por causa dessas coisas eu choro. Meus olhos, meus olhos derramam águas, porque o consolador que deveria restaurar a minha alma está longe de mim. Meus filhos estão desolados, porque o inimigo prevaleceu.”
17ศิโยนกางมือออก ไม่มีใครปลอบนาง พระยาห์เวห์สั่งเกี่ยวกับยาโคบ ให้ผู้คนรอบเขาเป็นศัตรูของเขา เยรูซาเล็มอยู่ท่ามกลางพวกเขาเหมือนของที่เป็นมลทิน
17Sião estende as suas mãos. Não há ninguém para consolá-la. O SENHOR ordenou a respeito de Jacó, que os que estão ao seu redor sejam seus adversários. Jerusalém está entre eles como uma coisa impura.
18“พระยาห์เวห์เที่ยงธรรม เพราะฉันกบฏต่อคำสั่งของพระองค์ ชนชาติทั้งหลาย โปรดฟัง มองดูความเศร้าของฉัน สาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยแล้ว
18“O SENHOR é justo, pois eu me rebelei contra o seu mandamento. Por favor, ouçam, todos os povos, e vejam a minha dor. Minhas virgens e meus jovens foram para o cativeiro.
19ฉันเรียกหาคนรัก แต่พวกเขาหลอกฉัน ปุโรหิตและผู้อาวุโสของฉันสิ้นใจในเมือง ขณะหาอาหารเพื่อประทังชีวิตตนเอง
19“Eu chamei os meus amantes, mas eles me enganaram. Meus sacerdotes e meus anciãos expiraram na cidade, enquanto buscavam comida para si mesmos, para restaurar as suas almas.
20พระยาห์เวห์ โปรดมองดู ฉันเดือดร้อนเหลือเกิน ใจฉันปั่นป่วน หัวใจฉันเหมือนพลิกคว่ำ เพราะฉันกบฏอย่างหนัก นอกบ้าน ดาบพรากคนที่รักไป ในบ้านก็เหมือนตกอยู่ในความตาย
20“Olha, SENHOR; pois estou em angústia. Meu coração está perturbado. Meu coração se revira dentro de mim, pois eu me rebelei gravemente. Lá fora, a espada priva de filhos. Em casa, é como a morte.
21พวกเขาได้ยินฉันถอนใจ ไม่มีใครปลอบฉัน ศัตรูทั้งปวงได้ยินความทุกข์ของฉัน ต่างยินดีที่พระองค์ทำเช่นนี้ พระองค์จะให้วันที่ประกาศไว้มาถึง แล้วพวกเขาจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน
21“Eles ouviram que eu suspiro. Não há ninguém para me consolar. Todos os meus inimigos ouviram da minha desgraça. Eles se alegram porque tu o fizeste. Tu trarás o dia que proclamaste, e eles serão como eu.
22ขอให้ความชั่วร้ายทั้งปวงของพวกเขาปรากฏต่อหน้าพระองค์ โปรดทำกับพวกเขาอย่างที่ทำกับฉัน เพราะการฝ่าฝืนทั้งปวงของฉัน ฉันถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า และใจฉันอ่อนแรง”
22“Que toda a maldade deles venha perante ti. Faze com eles como fizeste comigo por causa de todas as minhas transgressões. Pois os meus suspiros são muitos, e o meu coração está desfalecido.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.