สุภาษิต 14
1หญิงมีปัญญาสร้างบ้านของตน แต่หญิงโง่รื้อบ้านลงด้วยมือตัวเอง
2คนที่ดำเนินอย่างซื่อตรงยำเกรงพระยาห์เวห์ แต่คนที่เดินทางคดเคี้ยวย่อมดูหมิ่นพระองค์
3คำพูดของคนโง่นำไม้เรียวมาฟาดหลังตน แต่ริมฝีปากของคนมีปัญญาคุ้มครองพวกเขา
4ไม่มีวัว รางหญ้าก็สะอาด แต่ผลผลิตมากมายมาจากแรงของวัว
5พยานซื่อตรงไม่โกหก แต่พยานเท็จพ่นคำโกหกออกมา
6คนชอบเยาะเย้ยแสวงหาปัญญาแต่ไม่พบ แต่คนมีความเข้าใจได้ความรู้โดยง่าย
7อยู่ให้ห่างจากคนโง่ จากปากเขาไม่มีความรู้ให้พบ
8ปัญญาของคนรอบคอบคือรู้จักพิจารณาทางของตน แต่ความโง่ของคนโง่คือการหลอกลวง
9คนโง่เห็นการชดใช้ความผิดเป็นเรื่องน่าขัน แต่ในหมู่คนซื่อตรงมีความปรารถนาดีต่อกัน
10ใจรู้ทั้งความขมขื่นและความยินดีของตัวเอง คนนอกไม่อาจร่วมรับรู้สิ่งเหล่านี้ได้
11บ้านของคนชั่วจะถูกทำลาย แต่เต็นท์ของคนซื่อตรงจะงอกงาม
12มีทางที่คนเราคิดว่าถูก แต่ปลายทางกลับนำไปสู่ความตาย
13แม้กำลังหัวเราะ ใจก็อาจเศร้าได้ และความสนุกอาจจบลงด้วยความทุกข์
14คนไม่ซื่อสัตย์จะได้รับผลจากทางของตน คนดีก็จะได้รับผลจากการกระทำของตนเช่นกัน
15คนไม่รู้เท่าทันเชื่อทุกอย่าง แต่คนรอบคอบคิดให้ดีก่อนก้าวไป
16คนมีปัญญารู้จักกลัวและหลีกหนีความชั่ว แต่คนโง่หุนหันและประมาท
17คนโกรธง่ายทำเรื่องโง่เขลา และคนเจ้าเล่ห์ย่อมเป็นที่เกลียดชัง
18คนไม่รู้เท่าทันได้รับความโง่เป็นมรดก แต่คนรอบคอบได้รับความรู้เป็นมงกุฎ
19คนเลวต้องก้มลงต่อหน้าคนดี และคนชั่วต้องก้มลงที่ประตูของคนชอบธรรม
20แม้เพื่อนบ้านก็รังเกียจคนจน แต่คนมั่งมีมีเพื่อนมากมาย
21คนดูหมิ่นเพื่อนบ้านทำบาป แต่คนที่เมตตาคนยากจนย่อมเป็นสุข
22คนที่วางแผนชั่วย่อมหลงทางไม่ใช่หรือ แต่ความรักและความซื่อสัตย์อยู่กับคนที่คิดทำดี
23การทำงานหนักทุกอย่างให้ผลตอบแทน แต่พูดอย่างเดียวมีแต่ทำให้ยากจน
24ทรัพย์ของคนมีปัญญาเป็นมงกุฎของเขา แต่ความโง่คือมงกุฎของคนโง่
25พยานสัตย์จริงช่วยชีวิตคน แต่พยานเท็จหลอกลวง
26การยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นป้อมปราการอันมั่นคง และลูกหลานของเขาก็มีที่ลี้ภัย
27การยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นธารแห่งชีวิต ช่วยให้พ้นจากบ่วงแห่งความตาย
28ประชาชนมากมายคือศักดิ์ศรีของกษัตริย์ แต่เมื่อไร้ประชาชน เจ้าผู้ครองก็ถึงความพินาศ
29คนใจเย็นมีความเข้าใจมาก แต่คนใจร้อนอวดความโง่ของตนออกมา
30ใจสงบทำให้กายมีชีวิตชีวา แต่ความริษยาทำให้กระดูกผุพัง
31คนกดขี่คนจนดูหมิ่นพระผู้สร้างตน แต่คนที่เมตตาคนขัดสนถวายเกียรติแด่พระองค์
32คนชั่วถูกโค่นลงเมื่อภัยมาถึง แต่แม้ในความตาย คนชอบธรรมก็มีที่ลี้ภัย
33ปัญญาพักอยู่ในใจของคนมีความเข้าใจ แม้อยู่ในใจของคนโง่ ปัญญาก็ยังเผยตัวให้เห็น
34ความชอบธรรมยกชาติให้สูงขึ้น แต่บาปทำให้ชนชาติใดๆ ต้องอับอาย
35กษัตริย์โปรดปรานคนรับใช้ที่ทำงานอย่างมีปัญญา แต่กษัตริย์โกรธคนรับใช้ที่ทำให้ขายหน้า
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.