ลูกา 7
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1เมื่อพระองค์กล่าวเรื่องทั้งหมดให้ประชาชนฟังจบแล้ว ก็เข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม
1Tahngai kaminawk khaeah lok a thuih pacoengah, Kapernuam avang bangah a caeh.
2นายร้อยคนหนึ่งมีผู้รับใช้ซึ่งเขารักมาก กำลังป่วยหนักใกล้จะตาย
2Misatuh cumvaito ukkung ih tamna maeto loe, angmah ih angraeng mah palung parai, toe anih loe ngannat moe, duek duih.
3เมื่อนายร้อยได้ยินเรื่องพระเยซู เขาจึงส่งผู้อาวุโสชาวยิวบางคนไปหาพระองค์ เพื่อขอให้พระองค์มาช่วยชีวิตผู้รับใช้ของเขา
3Misatuh angraeng mah Jesu kawng to thaih naah, anih loe angzoh moe, nganna a tamna to ngantuisak hanah, anih khaeah Judah kacoehtanawk to patoeh moe, tahmenhaih hniksak.
4เมื่อพวกเขามาถึงพระเยซู ก็วิงวอนพระองค์อย่างจริงจังว่า “ชายคนนี้สมควรที่ท่านจะช่วยเขา
4Nihcae Jesu khae phak o naah, Hae kami loe na tahmenhaih hnuk hanah krak, tiah tahmenhaih hnik pae o.
5เพราะเขารักชนชาติของเรา และเป็นผู้สร้างธรรมศาลาให้เรา”
5Anih loe kaicae ih prae hae palung pongah, kaicae hanah Sineko maeto ang sak pae, tiah a naa o.
6พระเยซูจึงไปกับพวกเขา เมื่อพระองค์อยู่ไม่ไกลจากบ้าน นายร้อยก็ส่งเพื่อนมาบอกพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อย่าลำบากเลย เพราะข้าพเจ้าไม่คู่ควรที่ท่านจะเข้ามาใต้หลังคาบ้านของข้าพเจ้า
6Jesu loe nihcae hoi nawnto caeh o. Im phak tom naah loe, misatuh cumvaito ukkung mah ampuinawk to anih khaeah patoeh moe, anih khaeah, Angraeng, nangmah hoi nangmah to raihaih angpaek hmah, kai ih imthung ah nang akunsak hanah kam cuk ai:
7เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงไม่คิดว่าตัวเองคู่ควรแม้แต่จะมาหาท่าน แต่ขอเพียงท่านกล่าวคำเดียว ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าก็จะหาย
7kai loe nang khaeah angzoh han kam cuk ai, tiah ka poek: toe lokmu maeto mah thui ah, ka tamna loe ngantui tih.
8เพราะข้าพเจ้าเองก็เป็นคนที่อยู่ใต้อำนาจ และมีทหารอยู่ใต้บังคับบัญชา ข้าพเจ้าบอกคนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไป บอกอีกคนว่า ‘มา’ เขาก็มา และบอกผู้รับใช้ของข้าพเจ้าว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”
8Kai doeh ukhaih thungah kaom kami maeto ah ni ka oh toeng, kai tlim ah misatuh kami oh o mangh, maeto khaeah, Caeh ah, tiah ka thuih naah, anih to caeh: kalah maeto hanah, Angzoh, tiah ka thuih naah, anih to angzoh; ka tamna khaeah hae hmuen hae sah ah, tiah ka thuih pae naah, a sak, tiah a naa.
9เมื่อพระเยซูได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ก็ประหลาดใจในตัวเขา แล้วหันมากล่าวกับฝูงชนที่ติดตามพระองค์ว่า “เราบอกพวกคุณ แม้แต่ในอิสราเอล เราก็ยังไม่พบความเชื่อมากถึงเพียงนี้”
9Jesu mah anih ih loknawk to thaih naah, dawnrai, a hnukbang paroeai kaminawk khaeah angqoi moe, Kang thuih o, hae tiah kalen tanghaih ka hnu vai ai, ka hnu ai, Israel kaminawk salakah ka hnu vai ai vop, tiah a naa.
10เมื่อคนที่ถูกส่งไปกลับถึงบ้าน ก็พบว่าผู้รับใช้ที่เคยป่วยนั้นหายดีแล้ว
10Patoeh ih kaminawk loe im ah amlaem o, to naah ngantui ta ah kaom nganna tamna to a hnuk o.
11ไม่นานหลังจากนั้น พระองค์ไปยังเมืองหนึ่งชื่อนาอิน สาวกของพระองค์จำนวนมากและฝูงชนกลุ่มใหญ่ไปกับพระองค์
11Jesu loe Nain, tiah kawk ih vangpui ah caeh; a hnukbang kaminawk hoi paroeai kaminawk anih hnukah bang o.
12เมื่อพระองค์เข้าใกล้ประตูเมือง ก็มีคนหามศพออกมา ผู้ตายเป็นบุตรชายคนเดียว ของมารดา และนางเป็นหญิงม่าย มีชาวเมืองจำนวนมากอยู่กับนาง
12Vangpui khongkha phak tom naah loe, khenah, lamhmai nongpata maeto oh, anih loe capa maeto khue sak, a capa loe duek boeh pongah a qok to angzawnh o: vangpui thung ih paroeai kaminawk loe lamhmai hoi nawnto caeh o.
13เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเห็นนาง พระองค์ก็สงสารนาง และกล่าวว่า “อย่าร้องไห้”
13Angraeng mah lamhmai to hnuk naah, anih to tahmen moe, lamhmai khaeah, Qah hmah, tiah a naa.
14พระองค์เข้าไปใกล้ และแตะโลงศพ คนหามก็หยุด แล้วพระองค์กล่าวว่า “ชายหนุ่ม เราบอกท่าน จงลุกขึ้น!”
14Anih loe caeh moe, cakrang to sui: to naah qok angzawn kaminawk to angdoet o. Anih mah, Thendoeng, kang thuih, Angthawk ah, tiah a naa.
15คนที่ตายแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง และเริ่มพูด พระองค์จึงมอบเขาคืนให้มารดา
15To naah kadueh kami to angthawk moe, lok apaeh. Anih mah thendoeng to amno khaeah paek.
16ทุกคนเต็มไปด้วยความยำเกรง และยกย่องพระเจ้า โดยกล่าวว่า “ผู้เผยพระวจนะผู้ยิ่งใหญ่ได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางพวกเรา!” และ “พระเจ้าได้มาเยี่ยมเยียนประชาชนของพระองค์!”
16To naah kaminawk boih mah zit o moe, Sithaw to saphaw o: aicae khaeah kalen tahmaa angphong boeh; Sithaw loe angmah ih kaminawk khaeah angzoh boeh, tiah thuih o.
17ข่าวเรื่องพระองค์แพร่ไปทั่วแคว้นยูเดียและบริเวณโดยรอบทั้งหมด
17To tamthang loe Judea prae hoi a taengah kaom prae boih ah amthang.
18สาวกของยอห์นเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้เขาฟัง
18Johan hnukbang kaminawk mah anih khaeah hae tiah kaom hmuen kawngnawk to a thuih pae o boih.
19ยอห์นจึงเรียกสาวกสองคนมา และส่งพวกเขาไปหาพระเยซู เพื่อถามว่า “ท่านคือผู้ที่จะมา หรือพวกเราควรมองหาคนอื่น?”
19Johan mah a hnukbang kami hnetto kawk moe, nihnik to Jesu khaeah patoeh, Nang loe angzo han koi Anih to boeh maw? To tih ai boeh loe kalah kami to ka zing o han vop maw? tiah lok a duengsak.
20เมื่อชายสองคนนั้นมาถึงพระองค์ ก็กล่าวว่า “ยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมาส่งพวกเรามาถามท่านว่า ‘ท่านคือผู้ที่จะมา หรือพวกเราควรมองหาคนอื่น?’”
20Nihnik Anih khaeah phak hoi naah, nihnik mah, Tuinuemhaih paekkung Johan mah nang khaeah ang patoeh, Nang loe angzo han koi Anih to boeh maw, to tih ai boeh loe kalah kami to ka zing o han vop maw ti? tiah lok ang duengsak, tiah a naa hoi.
21ในเวลานั้น พระองค์รักษาคนจำนวนมากจากโรคต่าง ๆ ความเจ็บป่วยร้ายแรง และวิญญาณชั่ว และทำให้คนตาบอดจำนวนมากมองเห็น
21To nathuem roe ah Anih mah congca nathaih tawn kaminawk, nganna kaminawk hoi taqawksae tawn kaminawk to ngantuisak; pop parai mikmaengnawk doeh mik amtuengsak.
22พระเยซูตอบพวกเขาว่า “จงกลับไปบอกยอห์นถึงสิ่งที่พวกคุณได้เห็นและได้ยิน คือ คนตาบอดมองเห็น คนง่อยเดินได้ คนเป็นโรคเรื้อนได้รับการชำระให้สะอาด คนหูหนวกได้ยิน คนตายฟื้นขึ้นจากความตาย และมีการประกาศข่าวดีแก่คนยากจน
22Jesu mah nihnik khaeah, Johan khaeah amlaem hoi let ah loe, na hnuk hoi moe, na thaih hoi ih hmuennawk to Johan khaeah thui pae hoih; mikmaeng loe mik amtueng boeh, khokkhaem kami doeh lamcaeh boeh, ngansae man kami loe ciim boeh, naapang kami mah lok to thaih boeh, kadueh kaminawk angthawk o boeh moe, kamtang kaminawk khaeah kahoih tamthanglok thuih o boeh, tiah a naa.
23คนที่ไม่สะดุดเพราะเราเป็นสุข”
23Mi kaw baktih doeh kai pongah palungboeng ai kami loe, tahamhoih, tiah a naa.
24เมื่อผู้ส่งสารของยอห์นจากไปแล้ว พระองค์เริ่มกล่าวกับฝูงชนถึงยอห์นว่า “พวกคุณออกไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร? ต้นอ้อที่ลมพัดไหวหรือ?
24Johan mah patoeh ih kami hnik amlaem hoi pacoengah, anih mah kaminawk khaeah Johan kawng to thuih pae, Tih hnuk han ih maw praezaek ah na caeh o? Takhi mah hmuh naah, ahnuk ahma kamtimh phroh kung khet han ih maw?
25แล้วพวกคุณออกไปดูอะไร? คนที่สวมเสื้อผ้าเนื้อนุ่มหรือ? คนที่แต่งกายหรูหราและใช้ชีวิตสุขสบายนั้นอยู่ในวังของกษัตริย์
25To tih ai boeh loe tih khet han ih maw na caeh o? Khukbuen kanaem angkhuk kami khet han ih maw? Khenah, kahoih khukbuen hoi kamthoep, kanawm ah khosah kami loe, siangpahrang im ah ni oh.
26แล้วพวกคุณออกไปดูอะไร? ผู้เผยพระวจนะหรือ? ใช่ เราบอกพวกคุณ และเขายิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะเสียอีก
26Nangcae loe tih hnuk han ih maw na caeh o? Tahmaa maeto khet han ih maw? Ue, kang thuih o, tahmaa maeto pongah doeh a len kue.
27เขาคือผู้ที่มีข้อความเขียนไว้ว่า ‘เราส่งผู้ส่งสารของเราไปต่อหน้าท่าน เขาจะเตรียมทางของท่านไว้ข้างหน้าท่าน’
27Anih kawng pongah, Khenah, na hmaa ah tamthang sinkung kang patoeh han, anih mah na hmaa ah na loklam to tuh tih, tiah tarik ih oh.
28“เราบอกพวกคุณ ในบรรดาคนที่เกิดจากผู้หญิง ไม่มีผู้เผยพระวจนะคนใดยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมา แต่ผู้ที่เล็กน้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้าก็ยังยิ่งใหญ่กว่าเขา”
28Kang thuih o, Nongpatanawk mah tapen ih kami thungah tuinuem paekkung Johan pongah kalen kue tahmaa om ai vop: toe Sithaw mah siangpahrang ah ukhaih prae ih kathoeng koek kami loe anih pongah len kue, tiah a naa.
29เมื่อประชาชนทั้งหมดและพวกคนเก็บภาษีได้ยินเช่นนี้ พวกเขายอมรับว่าพระเจ้ายุติธรรม เพราะพวกเขาได้รับบัพติศมาด้วยบัพติศมาของยอห์น
29Kaminawk boih hoi tamut cong kaminawk mah, Johan ih lok to thaih o naah, Sithaw to saphaw o moe, Johan mah paek ih tuinuemhaih to hnuk o.
30แต่พวกฟาริสีและพวกผู้เชี่ยวชาญธรรมบัญญัติปฏิเสธแผนการของพระเจ้าสำหรับตน เพราะพวกเขาไม่ยอมรับบัพติศมาจากยอห์น
30Toe Farasinawk hoi kaalok kop kaminawk mah loe, Sithaw lok to tapom o ai, angmacae hoi angmacae to lok angaek o pongah, Johan khaeah tuinuem o ai.
31“ถ้าอย่างนั้น เราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไร? พวกเขาเหมือนอะไร?
31Angraeng mah, Hae dung ih kaminawk loe tih hoiah maw ka patah han? Nihcae loe tih hoiah maw anghmong o?
32พวกเขาเหมือนเด็ก ๆ ที่นั่งอยู่ในตลาด และร้องเรียกหากันว่า ‘พวกเราเป่าปี่ให้พวกคุณ แต่พวกคุณไม่เต้น พวกเราร้องเพลงไว้ทุกข์ แต่พวกคุณไม่ร้องไห้’
32Nihcae loe hmuenmae zawhhaih ahmuen ah anghnu nawktanawk mah, Maeto hoi maeto ang kawk o moe, Tamoi kang ueng o thuih, toe na hnaw o ai; qahhaih lok hoiah kang oi o thuih, toe na qah o ai, tiah thuih ih lok hoiah ni anghmong o.
33เพราะยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมามา โดยไม่กินขนมปังและไม่ดื่มเหล้าองุ่น พวกคุณก็พูดว่า ‘เขามีปีศาจ’
33Johan loe angzoh moe, buh to caa ai, misurtui doeh nae ai, to naah nangcae mah, Anih loe taqawk tawnh, tiah na naa o.
34บุตรมนุษย์มา ทั้งกินและดื่ม พวกคุณก็พูดว่า ‘คนนี้เป็นคนตะกละและคนขี้เมา เป็นเพื่อนของคนเก็บภาษีและคนบาป!’
34Kami Capa angzoh naah loe, a caak moe, a naek, to naah nangcae mah, Zok amoeh, misurtui amoeh kami, tamut cong kaminawk hoi kazae kaminawk ih ampui ho khen oh! tiah na naa o.
35แต่ปัญญาได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องโดยลูกทุกคนของนาง”
35Toe a caanawk mah palunghahaih to amtuengsak, tiah a naa.
36ฟาริสีคนหนึ่งเชิญพระองค์ไปรับประทานอาหารด้วย พระองค์จึงเข้าไปในบ้านของฟาริสีคนนั้น และเอนกายที่โต๊ะอาหาร
36Farasi kami maeto mah anih to buh caak hanah kawk: to pongah anih loe buh caak hanah Farasi im ah caeh moe, buhkung ah anghnut.
37มีหญิงคนหนึ่งในเมืองนั้นซึ่งเป็นคนบาป เมื่อนางรู้ว่าพระองค์กำลังเอนกายรับประทานอาหารอยู่ในบ้านของฟาริสี นางก็นำขวดหินอะลาบาสเตอร์บรรจุน้ำมันหอมมา
37Khenah, to vangpui thungah kaom kami zae, nongpata maeto mah Jesu loe buh caak hanah Farasi kami im ah caeh, tiah a thaih naah, alabaster hmuihoih tui tabu maeto a sin,
38นางยืนร้องไห้อยู่ข้างหลังใกล้เท้าของพระองค์ จนน้ำตาไหลรดเท้าของพระองค์ แล้วใช้ผมของตนเช็ด จูบเท้าของพระองค์ และชโลมด้วยน้ำมันหอม
38anih hnuk bang ih khok taengah angdoet moe, a qah, mikkhraetui hoiah anih ih khok to pasaeh pae moe, a sam hoiah a huk pae, anih ih khok to pahnuem moe, hmuihoih tui hoiah pazut pae.
39เมื่อฟาริสีที่เชิญพระองค์มาเห็นดังนั้น ก็คิดในใจว่า “ถ้าคนนี้เป็นผู้เผยพระวจนะ เขาคงรู้ว่าหญิงที่แตะต้องเขาเป็นใคร และเป็นหญิงเช่นไร คือเป็นคนบาป”
39To hmuen to anih buh caak han kawk Farasi kami mah hnuk naah, Hae kami loe tahmaa ah om nahaeloe, anih sui kami loe kawbaktih nongpata maw, tito panoek tih: nongpata loe kami zae ni, tito anih mah panoek han oh, tiah palung thung hoiah a poek.
40พระเยซูตอบเขาว่า “ซีโมน เรามีเรื่องจะบอกท่าน” เขาตอบว่า “อาจารย์ เชิญพูดเถิด”
40Jesu mah anih khaeah, Simon, lok kang thuih han, tiah a naa. To naah anih mah, Patukkung, thui khae, tiah a naa.
41“เจ้าหนี้คนหนึ่งมีลูกหนี้สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้ห้าร้อยเดนาริอุส อีกคนหนึ่งห้าสิบ
41Jesu mah, Kami long hnetto loe phoisa tawnkung khaeah phoisa a coi hoi: maeto mah phoisa cumvai pangato coi, kalah maeto mah quipangato coi.
42เมื่อทั้งสองไม่มีเงินใช้หนี้ เจ้าหนี้ก็ยกหนี้ให้ทั้งคู่ เพราะฉะนั้น ในสองคนนี้ ใครจะรักเจ้าหนี้มากกว่า?”
42A coi hoi ih phoisa to pathok hoi thai ai pongah, phoisa coi han paekkung mah nihnik to loihsak hmaek. Nihnik thungah mi mah maw phoisa coi han paekkung to palung kue tih, na thui ah, tiah a naa.
43ซีโมนตอบว่า “ข้าพเจ้าคิดว่า คนที่เขายกหนี้ให้มากกว่า” พระองค์กล่าวกับเขาว่า “ท่านตัดสินถูกต้อง”
43Simon mah, Phoisa kapop ah coi kami mah palung kue tih, tiah ka poek, tiah a naa. Jesu mah anih khaeah, Na thuih ih lok loe amsoem, tiah a naa.
44แล้วพระองค์หันไปทางหญิงนั้น และกล่าวกับซีโมนว่า “ท่านเห็นหญิงคนนี้ไหม? เราเข้ามาในบ้านของท่าน ท่านไม่ได้ให้น้ำล้างเท้าเรา แต่นางทำให้เท้าของเราเปียกด้วยน้ำตา และเช็ดด้วยผมของนาง
44Nongpata khaeah angqoi moe, Simon khaeah, Hae nongpata hae na hnuk maw? Na im ah kang zoh naah, khok pasaehhaih tui mataeng doeh nang paek ai: toe anih mah loe ka khok hae mikkhraetui hoiah pasaeh moe, a sam hoiah huk.
45ท่านไม่ได้จูบต้อนรับเรา แต่ตั้งแต่เราเข้ามา นางไม่หยุดจูบเท้าของเรา
45Kai nang mok vai ai: toe hae nongpata mah loe imthung ah ka kun nathuem hoi kamtong boeng ai ah ka khok hae a mok.
46ท่านไม่ได้ชโลมศีรษะของเราด้วยน้ำมัน แต่นางชโลมเท้าของเราด้วยน้ำมันหอม
46Ka lu ah ungsi nang nok pae vai ai: toe hae nongpata mah loe ka khok hae hmuihoih tui hoiah ang nok pae.
47เพราะฉะนั้น เราบอกท่าน บาปมากมายของนางได้รับการยกโทษ เพราะนางรักมาก แต่คนที่ได้รับการยกโทษน้อย ก็รักน้อย”
47To pongah kang thuih o, Nongpata mah thui laek ai amlunghaih to amtuengsak pongah, anih ih pop parai zaehaihnawk loe tahmen boeh: toe zaehaih zetta tahmen kami loe amlunghaih zetta ni a tawnh, tiah a naa.
48พระองค์กล่าวกับหญิงนั้นว่า “บาปของท่านได้รับการยกโทษแล้ว”
48Anih mah nongpata khaeah, Na zaehaihnawk loe tahmen boeh, tiah a naa.
49คนที่ร่วมโต๊ะกับพระองค์เริ่มพูดกันในใจว่า “คนนี้เป็นใคร ถึงกับยกโทษบาปได้?”
49To naah anih hoi nawnto buh caak han anghnu kaminawk mah, Zaehaihnawk tahmen thaih hae kami loe mi maw? tiah angmacae palung thung hoiah a thuih o.
50พระองค์กล่าวกับหญิงนั้นว่า “ความเชื่อของท่านช่วยท่านให้รอดแล้ว จงไปอย่างสงบ”
50Jesu mah nongpata khaeah, Na tanghaih mah ang pahlong boeh; kamongta ah caeh lai ah, tiah a naa.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.