ลูกา 13
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1ในเวลานั้นมีบางคนอยู่ที่นั่นและเล่าให้พระองค์ฟังเรื่องชาวกาลิลีที่ปีลาตทำให้เลือดของพวกเขาปะปนกับเครื่องบูชาของพวกเขา
1To naah thoemto kaminawk mah anih khaeah, Pilat mah Sithaw bokhaih moi hoiah thoemto Kalili kaminawk ih athii to abaeh, tiah thuih pae o.
2พระเยซูตอบพวกเขาว่า “พวกคุณคิดหรือว่าชาวกาลิลีเหล่านี้เป็นคนบาปยิ่งกว่าชาวกาลิลีคนอื่น ๆ ทั้งหมดเพราะพวกเขาต้องทนทุกข์เช่นนั้น?
2Jesu mah nihcae khaeah, To tiah raihaih a tongh o pongah, hae Kalili kaminawk loe kalah Kalili kaminawk boih pongah kanung kue zaehaih sah kami ah oh o, tiah na poek o maw?
3เราบอกพวกคุณว่าไม่ใช่ แต่ถ้าพวกคุณไม่กลับใจพวกคุณทุกคนก็จะพินาศเช่นเดียวกัน
3Kang thuih o, to tiah na ai ni; na dawnpakhuem o ai nahaeloe, to tiah nam ro o boih tih.
4หรือสิบแปดคนที่หอคอยในสิโลอัมล้มทับจนตายพวกคุณคิดหรือว่าพวกเขามีความผิดมากกว่าคนอื่น ๆ ทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม?
4To tih ai boeh loe Siloam imsang amtimh naah taeh maat ih kami hatlai tazetto oh o, nihcae loe Jerusalem ah kaom kaminawk boih pongah kanung kue zaehaih sah kami ah oh o, tiah na poek o maw?
5เราบอกพวกคุณว่าไม่ใช่ แต่ถ้าพวกคุณไม่กลับใจพวกคุณทุกคนก็จะพินาศเช่นเดียวกัน”
5Kang thuih o, to tiah na ai ni; na dawnpakhuem o ai nahaeloe, to tiah nam ro o boih tih, tiah a naa.
6พระองค์เล่าอุปมาเรื่องนี้ว่า “ชายคนหนึ่งมีต้นมะเดื่อต้นหนึ่งปลูกอยู่ในสวนองุ่นของเขา เขามาหาผลบนต้นนั้นแต่ไม่พบ
6Anih mah hae patahhaih lok doeh a thuih pae: Kami maeto mah takha thungah thaiduet kung maeto tling; anih loe thaiduet thaih pakhrik hanah caeh, toe athaih tidoeh hnu ai.
7เขาจึงพูดกับคนดูแลสวนองุ่นว่า ‘สามปีมาแล้วที่ฉันมาหาผลจากต้นมะเดื่อนี้ แต่ไม่เคยพบเลย จงตัดมันทิ้งเสีย! จะให้มันเปลืองดินไปทำไม?’
7To naah angmah ih takhatoep kami khaeah, Khenah, saning thumto thung hae thaiduet kung pong ih athaih pakhrik hanah kang zoh, toe athaih tidoeh ka hnu ai: pakhru ving halat ah; long amrosak han ih khue ni a oh, tiah a naa.
8คนดูแลสวนตอบว่า ‘นายครับ ปล่อยมันไว้อีกปีหนึ่งก่อน ให้ผมขุดรอบ ๆ และใส่ปุ๋ย
8Takhatoep kami mah anih khaeah, Angraeng, vaining saning loe to tiah om na rae soe, akung taeng boih to ka takaeh moe, long kahoih ka paek noek han:
9ถ้าปีหน้ามันเกิดผลก็ดี แต่ถ้าไม่เกิดผลหลังจากนั้นนายค่อยตัดมันทิ้ง’”
9athaih athai nahaeloe hoih: toe athai ai nahaeloe, to naah na pakruk han hmang, tiah a naa, tiah a thuih pae.
10พระองค์กำลังสอนอยู่ในธรรมศาลาแห่งหนึ่งในวันสะบาโต
10Anih loe Sabbath niah Sineko maeto thungah patuk.
11มีหญิงคนหนึ่งที่มีวิญญาณทำให้นางเจ็บป่วยมาเป็นเวลาสิบแปดปี นางหลังค่อมและไม่สามารถยืดตัวตรงได้เลย
11Khenah, to ah muithla sae mah saning hatlai tazetto angoisak ih nongpata maeto oh, nongpata loe kaengkuu moe, katoengah angdoe thai ai.
12เมื่อพระเยซูเห็นนาง พระองค์เรียกนางมาและกล่าวว่า “หญิงเอ๋ย ท่านได้รับการปลดปล่อยจากความเจ็บป่วยแล้ว”
12Jesu mah to nongpata to hnuk naah, angmah khaeah a kawk moe, anih khaeah, Nongpata, na ngoihaih loe hoih boeh, tiah a naa.
13พระองค์วางมือบนนาง และทันใดนั้นนางก็ยืดตัวตรงและสรรเสริญพระเจ้า
13Jesu mah a nuiah bankoeng pae; to naah nongpata loe katoengah angdoet thai roep, to pacoengah Sithaw to pakoeh.
14แต่หัวหน้าธรรมศาลาโกรธเคืองที่พระเยซูรักษาคนในวันสะบาโต จึงกล่าวกับฝูงชนว่า “มีหกวันสำหรับทำงาน เพราะฉะนั้น จงมารับการรักษาในวันเหล่านั้นไม่ใช่ในวันสะบาโต!”
14Jesu mah Sabbath niah ngantuisak pongah, Sineko ukkung loe palungphui moe, kaminawk khaeah, Toksak hanah ni tarukto oh: to na atue ah angzo o ah loe ngantui o sak ah, Sabbath niah na ai, tiah a naa.
15องค์พระผู้เป็นเจ้าตอบเขาว่า “พวกคนหน้าซื่อใจคด! ในวันสะบาโตพวกคุณแต่ละคนยังแก้เชือกวัวหรือลาของตนออกจากคอกแล้วจูงไปกินน้ำไม่ใช่หรือ?
15Angraeng mah to kami khaeah, Nangcae angsah thaih kaminawk! Sabbath niah maitaw maw, to tih ai boeh loe laa hrang maw tui naeksak hanah na hoi o ai maw?
16แล้วหญิงคนนี้เป็นลูกหลานของอับราฮัม ซาตานผูกมัดนางมาถึงสิบแปดปี ไม่สมควรหรือที่นางจะพ้นจากพันธนาการนี้ในวันสะบาโต?”
16Khenah, Abraham ih canu ah kaom, hae nongpata loe muithla sae mah saning hatlai tazetto thung taoengh boeh, anih to Sabbath niah khramh pae hanah hoih ai maw? tiah a naa.
17เมื่อพระองค์กล่าวเช่นนี้ ศัตรูทั้งหมดของพระองค์ต่างผิดหวัง แต่ฝูงชนทั้งหมดชื่นชมยินดีกับสิ่งอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดที่พระองค์ทำ
17Anih mah hae loknawk thuih naah, anih ih misanawk boih azathaih tongh o: anih mah sak ih kalen hmuennawk nuiah kaminawk boih anghoe o.
18พระองค์กล่าวว่า “อาณาจักรของพระเจ้าเหมือนอะไร? เราจะเปรียบเทียบกับอะไรดี?
18Anih mah, Sithaw prae loe tih hoiah maw anghmong? Tih hoiah maw ka patah han? tiah a naa.
19เหมือนเมล็ดมัสตาร์ดเมล็ดหนึ่งที่ชายคนหนึ่งเอาไปปลูกในสวนของตน มันเติบโตขึ้นและกลายเป็นต้นไม้ใหญ่และนกในท้องฟ้ามาอาศัยอยู่ตามกิ่งของมัน”
19Sithaw prae loe kami maeto mah, antam mu to lak moe, angmah ih takha thungah haeh ih hoiah anghmong; to antam mu loe amprawk moe, kalen pui thingkung ah angcoeng; van ih tavaanawk loe tanghang nuiah acuk o, tiah a naa.
20พระองค์กล่าวอีกว่า “เราจะเปรียบอาณาจักรของพระเจ้ากับอะไรดี?
20Anih mah, Sithaw prae loe tih hoiah maw ka patah han?
21เหมือนเชื้อแป้งที่หญิงคนหนึ่งเอาไปผสมกับแป้งสามส่วนตวง จนแป้งทั้งหมดฟูขึ้น”
21Van prae loe nongpata maeto mah taeh to lak moe, tui noekhaih boengloeng thumto kaom takaw thungah taeh phuih naah, taeh mah uengh ih takaw hoiah anghmong, tiah a thui pae.
22พระองค์เดินทางผ่านเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ โดยสั่งสอนและมุ่งหน้าไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
22Anih Jerusalem ah caeh naah, vangpui hoi vangtanawk ah, kaminawk to patuk.
23มีคนหนึ่งถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนที่จะรอดมีน้อยหรือ?” พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า
23Kami maeto mah anih khaeah, Angraeng, kami zetta mah maw pahlonghaih hnu tih, tiah a naa. Anih mah nichae khaeah,
24“จงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเข้าทางประตูแคบ เพราะเราบอกพวกคุณว่าหลายคนจะพยายามเข้าแต่จะเข้าไม่ได้
24loklam tamcaek khongkha thungah akun hanah tha pathok oh: kang thuih o, a thungah akun hanah pop parai kaminawk loe azom o tih, toe akun o thai mak ai.
25เมื่อเจ้าของบ้านลุกขึ้นและปิดประตูแล้วพวกคุณจะเริ่มยืนอยู่ข้างนอกเคาะประตูและพูดว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดเปิดให้พวกเราด้วย!’ แต่เขาจะตอบว่า ‘เราไม่รู้จักพวกเจ้าและไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาจากไหน’
25Im tawnkung mah angthawk moe, thok khah naah loe, tasa bangah nang doe o sut ueloe, thok to na takhuek o tih, Angraeng, Angraeng, thok na paong pae raeh, tiah na thui o tih; anih mah nangcae khaeah, Naa hoiah maw nang zoh o, kang panoek o ai, tiah na naa o tih:
26แล้วพวกคุณจะเริ่มพูดว่า ‘พวกเราเคยกินและดื่มต่อหน้าท่านและท่านเคยสอนอยู่ตามถนนในเมืองของพวกเรา’
26to naah nangcae mah, Kaicae loe Na hmaa ah buh ka caak o moe, ka naek o boeh, Nang mah kaicae hae patuk vai boeh, tiah na thui o tih.
27แต่เขาจะบอกว่า ‘เราบอกพวกเจ้าว่าเราไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาจากไหน จงไปให้พ้นจากเราพวกคนทำความชั่วทั้งหมด!’
27Toe anih mah, Naa hoiah maw nang zoh o, kang panoek o ai; nangcae zaehaih sah kaminawk boih, kai khae hoi tacawt oh, tiah naa tih.
28ที่นั่นจะมีการร้องไห้และขบฟันเมื่อพวกคุณเห็นอับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และผู้เผยพระวจนะทั้งหมดอยู่ในอาณาจักรของพระเจ้าแต่พวกคุณเองกลับถูกโยนออกไปข้างนอก
28Sithaw mah siangpahrang ah uk ih prae ah Abraham, Isak, Jakob hoi tahmaanawk boih na hnuk o naah, nangcae loe tasa bangah va o tih, to ah qahhaih hoi haakaekhaih to om tih.
29ผู้คนจะมาจากทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศเหนือ และทิศใต้ แล้วจะนั่งลงในอาณาจักรของพระเจ้า
29To naah ni angzae, niduem, aluek, aloih bang hoiah kaminawk angzo o ueloe, Sithaw mah siangpahrang ah uk ih prae thungah anghnu o tih.
30มีบางคนที่เป็นคนสุดท้ายจะกลายเป็นคนแรกและบางคนที่เป็นคนแรกจะกลายเป็นคนสุดท้าย”
30Khenah, hnukkhuem kaminawk hmahmaan o ueloe, hmahmaan kaminawk hnukkhuem o tih, tiah a naa.
31ในวันเดียวกันมีฟาริสีบางคนมาหาพระองค์และพูดว่า “ออกไปจากที่นี่เสียเพราะเฮโรดต้องการฆ่าท่าน”
31To na niah thoemto Farasinawk angzoh o moe, anih khaeah, Hae ahmuen hoiah tacawt ah loe, caeh lai ah: Herod mah na hum tih boeh, tiah a thuih pae o.
32พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “ไปบอกสุนัขจิ้งจอกตัวนั้นว่า ‘วันนี้และพรุ่งนี้เราขับปีศาจและรักษาคนให้หายและในวันที่สามเราจะทำภารกิจของเราให้สำเร็จ
32Anih mah nihcae khaeah, Caeh oh loe, to tasui khaeah thui pae oh, Khenah, vaihni hoi khawnbangah taqawknawk to ka haek moe, nganna kaminawk ngan ka tuisak han, thumto niah loe akoep ah ka oh han boeh, tiah a thuih, tiah thui pae oh.
33อย่างไรก็ตามเราต้องเดินทางต่อไปในวันนี้พรุ่งนี้และวันถัดไปเพราะเป็นไปไม่ได้ที่ผู้เผยพระวจนะจะพินาศนอกกรุงเยรูซาเล็ม’
33Kawbangah doeh vaihni, khawnbang, omvaih khoek to kholong ka caeh han vop: tahmaa maeto loe Jerusalem tasa bangah dueh thai ai.
34“เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เจ้าผู้ฆ่าผู้เผยพระวจนะและเอาหินขว้างคนที่ถูกส่งมาหาเจ้า! กี่ครั้งแล้วที่เราอยากรวบรวมลูก ๆ ของเจ้าไว้ด้วยกัน เหมือนแม่ไก่รวบลูกของมันไว้ใต้ปีก แต่พวกเจ้าไม่ยอม!
34Aw Jerusalem, Jerusalem, tahmaanawk humkung, nang khaeah patoeh ih kaminawk thlung hoiah vakung; aapui mah a caanawk pakhraeh tlim ah taboksak baktih toengah, vai nazetto maw na caanawk nawnto pakhueng hanah koehhaih ka tawnh, toe na koeh ai!
35บ้านของพวกเจ้าถูกทิ้งไว้ให้รกร้าง เราบอกพวกเจ้าว่าพวกเจ้าจะไม่เห็นเราอีกจนกว่าจะพูดว่า ‘ผู้ที่มาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นสุข!’”
35Khenah, na im to caeh o taak ving boeh pongah, angqai krang boeh: loktang kang thuih o, Angraeng ih ahmin hoi angzo kami loe tahamhoih, tiah na thui o ai karoek to, kai nang hnu o mak ai boeh, tiah a naa.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.