ปฐมกาล 48
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1หลังจากนั้นมีคนมาบอกโยเซฟว่า “พ่อของท่านป่วย” โยเซฟจึงพามนัสเสห์กับเอฟราอิมลูกชายทั้งสองไปด้วย
1و بعد از این امور، واقع شد که به یوسف گفتند: «اینک پدر تو بیماراست.» پس دو پسر خود، منسی و افرایم را باخود برداشت.
2มีคนบอกยาโคบว่า “โยเซฟลูกของท่านมาหา” อิสราเอลจึงรวบรวมกำลังและลุกขึ้นนั่งบนเตียง
2و یعقوب را خبر داده، گفتند: «اینک پسرت یوسف، نزد تو میآید.» و اسرائیل، خویشتن را تقویت داده، بر بستر بنشست.
3ยาโคบพูดกับโยเซฟว่า “พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ปรากฏแก่พ่อที่ลูสในแผ่นดินคานาอันและอวยพรพ่อ
3ویعقوب به یوسف گفت: «خدای قادر مطلق درلوز در زمین کنعان به من ظاهر شده، مرا برکت داد.
4พระองค์พูดกับพ่อว่า ‘เราจะทำให้เจ้ามีลูกหลานและทวีจำนวนมาก เราจะทำให้เจ้ากลายเป็นประชากรหลายกลุ่ม และจะมอบแผ่นดินนี้ให้ลูกหลานของเจ้าหลังจากเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ตลอดไป’
4و به من گفت: هر آینه من تو را بارور و کثیرگردانم، و از تو قومهای بسیار بوجود آورم، و این زمین را بعد از تو به ذریت تو، به میراث ابدی خواهم داد.
5ตอนนี้ลูกชายสองคนของลูกซึ่งเกิดในอียิปต์ก่อนพ่อมาหาลูกที่นี่ เป็นของพ่อ เอฟราอิมกับมนัสเสห์จะเป็นของพ่อเหมือนรูเบนกับสิเมโอน
5و الان دو پسرت که در زمین مصربرایت زاییده شدند، قبل از آنکه نزد تو به مصربیایم، ایشان از آن من هستند، افرایم و منسی مثل روبین و شمعون از آن من خواهند بود.
6ส่วนลูกที่เกิดแก่ลูกหลังจากสองคนนี้จะเป็นของลูก และเมื่อแบ่งมรดก พวกเขาจะนับตามชื่อของพี่ชายของตน
6و امااولاد تو که بعد از ایشان بیاوری، از آن تو باشند ودر ارث خود به نامهای برادران خود مسمی شوند.
7ส่วนพ่อ เมื่อกลับมาจากปัดดาน ราเชลตายระหว่างที่อยู่กับพ่อในแผ่นดินคานาอันบนทาง ตอนนั้นยังอยู่ห่างจากเอฟราธพอสมควร พ่อฝังเธอไว้ตรงทางไปเอฟราธ ซึ่งก็คือเบธเลเฮม”
7و هنگامی که من از فدان آمدم، راحیل نزد من در زمین کنعان بهسر راه مرد، چون اندک مسافتی باقی بود که به افرات برسم، و او را در آنجا بهسر راه افرات که بیت لحم باشد، دفن کردم.»
8อิสราเอลเห็นลูกชายของโยเซฟจึงถามว่า “สองคนนี้คือใคร?”
8و چون اسرائیل، پسران یوسف را دید، گفت: «اینان کیستند؟»
9โยเซฟตอบพ่อว่า “เป็นลูกชายของผมที่พระเจ้าให้ผมที่นี่” อิสราเอลพูดว่า “พาพวกเขามาใกล้พ่อหน่อย พ่อจะอวยพรให้”
9یوسف، پدر خود راگفت: «اینان پسران منند که خدا به من در اینجاداده است.» گفت: «ایشان را نزد من بیاور تا ایشان را برکت دهم.»
10ตอนนั้นตาของอิสราเอลพร่ามัวเพราะชรา มองเห็นไม่ชัด โยเซฟจึงพาเด็กทั้งสองเข้าไปใกล้ เขาจูบและกอดเด็กๆ
10و چشمان اسرائیل از پیری تارشده بود که نتوانست دید. پس ایشان را نزدیک وی آورد و ایشان را بوسیده، در آغوش خودکشید.
11อิสราเอลพูดกับโยเซฟว่า “พ่อไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกอีกแล้ว แต่พระเจ้ากลับให้พ่อเห็นแม้กระทั่งลูกหลานของลูกด้วย”
11و اسرائیل به یوسف گفت: «گمان نمی بردم که روی تو را ببینم، و همانا خدا، ذریت تو را نیزبه من نشان داده است.»
12โยเซฟพาเด็กทั้งสองออกมาจากระหว่างเข่าของอิสราเอล แล้วก้มกราบจนหน้าจรดพื้น
12و یوسف ایشان را ازمیان دو زانوی خود بیرون آورده، رو به زمین نهاد.
13โยเซฟจับเด็กทั้งสองไว้ เอฟราอิมอยู่ทางขวามือของโยเซฟตรงกับมือซ้ายของอิสราเอล ส่วนมนัสเสห์อยู่ทางซ้ายมือของโยเซฟตรงกับมือขวาของอิสราเอล แล้วพาเข้าไปใกล้
13و یوسف هر دو را گرفت، افرایم را بهدست راست خود به مقابل دست چپ اسرائیل، ومنسی را بهدست چپ خود به مقابل دست راست اسرائیل، و ایشان را نزدیک وی آورد.
14แต่อิสราเอลเหยียดมือขวาไปวางบนศีรษะของเอฟราอิมซึ่งเป็นคนเล็ก และวางมือซ้ายบนศีรษะของมนัสเสห์ เขาวางมือไขว้กันอย่างตั้งใจ แม้มนัสเสห์จะเป็นบุตรหัวปี
14واسرائیل دست راست خود را دراز کرده، بر سرافرایم نهاد و او کوچکتر بود و دست چپ خود رابر سر منسی، و دستهای خود را به فراست حرکت داد، زیرا که منسی نخست زاده بود.
15แล้วอิสราเอลอวยพรโยเซฟว่า “พระเจ้าที่อับราฮัมและอิสอัคบรรพบุรุษของพ่อดำเนินชีวิตอยู่ต่อหน้าพระองค์ พระเจ้าผู้เลี้ยงดูพ่อมาตลอดชีวิตจนถึงวันนี้
15ویوسف را برکت داده، گفت: «خدایی که درحضور وی پدرانم، ابراهیم و اسحاق، سالک بودندی، خدایی که مرا از روز بودنم تا امروزرعایت کرده است،
16ทูตสวรรค์ผู้ช่วยพ่อให้รอดพ้นจากเหตุร้ายทุกอย่าง ขอให้อวยพรเด็กทั้งสอง ขอให้ชื่อของพ่อสืบอยู่ในพวกเขา พร้อมกับชื่อของอับราฮัมและอิสอัคบรรพบุรุษของพ่อ ขอให้พวกเขาทวีจำนวนอย่างมากมายในแผ่นดิน”
16آن فرشتهای که مرا از هربدی خلاصی داده، این دو پسر را برکت دهد، ونام من و نامهای پدرانم، ابراهیم و اسحاق، برایشان خوانده شود، و در وسط زمین بسیار کثیرشوند.»
17เมื่อโยเซฟเห็นว่าพ่อวางมือขวาบนศีรษะของเอฟราอิม เขาก็ไม่พอใจ จึงจับมือพ่อเพื่อย้ายจากศีรษะของเอฟราอิมไปวางบนศีรษะของมนัสเสห์
17و چون یوسف دید که پدرش دست راست خود را بر سر افرایم نهاد، بنظرش ناپسند آمد، ودست پدر خود را گرفت، تا آن را از سر افرایم بهسر منسی نقل کند.
18โยเซฟพูดกับพ่อว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นครับพ่อ คนนี้ต่างหากเป็นบุตรหัวปี วางมือขวาบนศีรษะเขาเถอะ”
18و یوسف به پدر خود گفت: «ای پدر من، نه چنین، زیرا نخست زاده این است، دست راست خود را بهسر او بگذار.»
19แต่พ่อปฏิเสธและพูดว่า “พ่อรู้ ลูกเอ๋ย พ่อรู้ เขาจะกลายเป็นชนชาติหนึ่งและจะยิ่งใหญ่ด้วย แต่น้องของเขาจะยิ่งใหญ่กว่า และลูกหลานของน้องจะกลายเป็นประชาชาติมากมาย”
19اماپدرش ابا نموده، گفت: «میدانمای پسرم! میدانم! او نیز قومی خواهد شد و او نیز بزرگ خواهد گردید، لیکن برادر کهترش از وی بزرگترخواهد شد و ذریت او امتهای بسیار خواهندگردید.»
20วันนั้นเขาอวยพรเด็กทั้งสองว่า “คนอิสราเอลจะใช้ชื่อของพวกเจ้าเวลาอวยพรว่า ‘ขอพระเจ้าทำให้เจ้าเป็นเหมือนเอฟราอิมและมนัสเสห์’” อิสราเอลจึงวางเอฟราอิมไว้ก่อนมนัสเสห์
20و در آن روز، او ایشان را برکت داده، گفت: «به تو، اسرائیل، برکت طلبیده، خواهند گفت که خدا تو را مثل افرایم و منسی کرداناد.» پس افرایم را به منسی ترجیح داد.
21อิสราเอลพูดกับโยเซฟว่า “พ่อกำลังจะตาย แต่พระเจ้าจะอยู่กับลูก และจะพากลับไปยังแผ่นดินของบรรพบุรุษ
21و اسرائیل به یوسف گفت: «همانا من میمیرم، و خدا با شما خواهدبود، و شما را به زمین پدران شما باز خواهد آورد.
22และพ่อให้ส่วนแบ่งแก่ลูกมากกว่าพี่น้องอีกหนึ่งส่วน เป็นส่วนที่พ่อชิงมาจากมือชาวอาโมไรต์ด้วยดาบและธนูของพ่อ”
22و من به تو حصهای زیاده از برادرانت میدهم، که آن را از دست اموریان به شمشیر و کمان خودگرفتم.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.