קֹהֶלֶת
Chapter 3

קֹהֶלֶת

Hebrew Old Testament, wo…
vs Freedom Bible (Thai)
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
Freedom Bible (Thai)
1לַכֹּ֖ל זְמָ֑ן וְעֵ֥ת לְכָל־חֵ֖פֶץ תַּ֥חַת הַשָּׁמָֽיִם׃ ס
1ทุก​สิ่ง​มี​วาระ​ของ​มัน และ​ทุก​เรื่อง​ใต้​ฟ้า​มี​เวลา​ของ​มัน:
2עֵ֥ת לָלֶ֖דֶת וְעֵ֣ת לָמ֑וּת עֵ֣ת לָטַ֔עַת וְעֵ֖ת לַעֲק֥וֹר נָטֽוּעַ׃
2มี​เวลา​เกิด และ​เวลา​ตาย มี​เวลา​ปลูก และ​เวลา​ถอน​สิ่ง​ที่​ปลูก
3עֵ֤ת לַהֲרוֹג֙ וְעֵ֣ת לִרְפּ֔וֹא עֵ֥ת לִפְר֖וֹץ וְעֵ֥ת לִבְנֽוֹת׃
3มี​เวลา​ฆ่า และ​เวลา​เยียวยา มี​เวลา​รื้อถอน และ​เวลา​ก่อสร้าง
4עֵ֤ת לִבְכּוֹת֙ וְעֵ֣ת לִשְׂח֔וֹק עֵ֥ת סְפ֖וֹד וְעֵ֥ת רְקֽוֹד׃
4มี​เวลา​ร้องไห้ และ​เวลา​หัวเราะ มี​เวลา​ไว้ทุกข์ และ​เวลา​เต้นรำ
5עֵ֚ת לְהַשְׁלִ֣יךְ אֲבָנִ֔ים וְעֵ֖ת כְּנ֣וֹס אֲבָנִ֑ים עֵ֣ת לַחֲב֔וֹק וְעֵ֖ת לִרְחֹ֥ק מֵחַבֵּֽק׃
5มี​เวลา​โยน​ก้อน​หิน​ทิ้ง และ​เวลา​เก็บ​ก้อน​หิน​มา​รวม​กัน มี​เวลา​โอบ​กอด และ​เวลา​ละเว้น​การ​โอบ​กอด
6עֵ֤ת לְבַקֵּשׁ֙ וְעֵ֣ת לְאַבֵּ֔ד עֵ֥ת לִשְׁמ֖וֹר וְעֵ֥ת לְהַשְׁלִֽיךְ׃
6มี​เวลา​แสวง​หา และ​เวลา​สูญเสีย มี​เวลา​เก็บ​รักษา และ​เวลา​โยน​ทิ้ง
7עֵ֤ת לִקְר֙וֹעַ֙ וְעֵ֣ת לִתְפּ֔וֹר עֵ֥ת לַחֲשׁ֖וֹת וְעֵ֥ת לְדַבֵּֽר׃
7มี​เวลา​ฉีก และ​เวลา​เย็บ มี​เวลา​นิ่ง​เงียบ และ​เวลา​พูด
8עֵ֤ת לֶֽאֱהֹב֙ וְעֵ֣ת לִשְׂנֹ֔א עֵ֥ת מִלְחָמָ֖ה וְעֵ֥ת שָׁלֽוֹם׃ ס
8มี​เวลา​รัก และ​เวลา​เกลียด มี​เวลา​สงคราม และ​เวลา​สันติภาพ
9מַה־יִּתְרוֹן֙ הָֽעוֹשֶׂ֔ה בַּאֲשֶׁ֖ר ה֥וּא עָמֵֽל׃
9คน​ทำงาน​ได้​ประโยชน์​อะไร​จาก​สิ่ง​ที่​ตน​ตรากตรำ​ทำ?
10רָאִ֣יתִי אֶת־הָֽעִנְיָ֗ן אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧ן אֱלֹהִ֛ים לִבְנֵ֥י הָאָדָ֖ם לַעֲנ֥וֹת בּֽוֹ׃
10ฉัน​เห็น​ภาระ​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​มนุษย์​ต้อง​ตรากตรำ​ทนทุกข์
11אֶת־הַכֹּ֥ל עָשָׂ֖ה יָפֶ֣ה בְעִתּ֑וֹ גַּ֤ם אֶת־הָעֹלָם֙ נָתַ֣ן בְּלִבָּ֔ם מִבְּלִ֞י אֲשֶׁ֧ר לֹא־יִמְצָ֣א הָאָדָ֗ם אֶת־הַֽמַּעֲשֶׂ֛ה אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה הָאֱלֹהִ֖ים מֵרֹ֥אשׁ וְעַד־סֽוֹף׃
11พระเจ้า​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​งดงาม​ตาม​เวลา​ของ​มัน พระองค์​ยัง​วาง​ความ​เป็น​นิรันดร์​ไว้​ใน​ใจ​มนุษย์ แต่​ถึง​อย่าง​นั้น มนุษย์​ก็​ไม่​อาจ​หยั่งรู้​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ
12יָדַ֕עְתִּי כִּ֛י אֵ֥ין ט֖וֹב בָּ֑ם כִּ֣י אִם־לִשְׂמ֔וֹחַ וְלַעֲשׂ֥וֹת ט֖וֹב בְּחַיָּֽיו׃
12ฉัน​รู้​ว่า​สำหรับ​พวก​เขา ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​การ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ทำ​สิ่ง​ดี​ตลอด​ชีวิต
13וְגַ֤ם כָּל־הָאָדָם֙ שֶׁיֹּאכַ֣ל וְשָׁתָ֔ה וְרָאָ֥ה ט֖וֹב בְּכָל־עֲמָל֑וֹ מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים הִֽיא׃
13และ​การ​ที่​ทุกคน​ได้​กิน ได้​ดื่ม และ​ชื่นชม​สิ่ง​ดี​จาก​งาน​ทั้งหมด​ของ​ตน ก็​เป็น​ของขวัญ​จาก​พระเจ้า
14יָדַ֗עְתִּי כִּ֠י כָּל־אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֤ה הָאֱלֹהִים֙ ה֚וּא יִהְיֶ֣ה לְעוֹלָ֔ם עָלָיו֙ אֵ֣ין לְהוֹסִ֔יף וּמִמֶּ֖נּוּ אֵ֣ין לִגְרֹ֑עַ וְהָאֱלֹהִ֣ים עָשָׂ֔ה שֶׁיִּֽרְא֖וּ מִלְּפָנָֽיו׃
14ฉัน​รู้​ว่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​จะ​คง​อยู่​ตลอด​ไป ไม่​มี​อะไร​เพิ่ม​เข้า​ไป​ได้ และ​ไม่​มี​อะไร​ตัด​ออก​ได้ พระเจ้า​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​ให้​มนุษย์​ยำเกรง​พระองค์
15מַה־שֶּֽׁהָיָה֙ כְּבָ֣ר ה֔וּא וַאֲשֶׁ֥ר לִהְי֖וֹת כְּבָ֣ר הָיָ֑ה וְהָאֱלֹהִ֖ים יְבַקֵּ֥שׁ אֶת־נִרְדָּֽף׃
15สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ก็​เคย​มี​มา​แล้ว สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ก็​เคย​เกิด​ขึ้น​มา​แล้ว และ​พระเจ้า​นำ​สิ่ง​ที่​ผ่าน​พ้น​ไป​ให้​กลับ​มา​อีก
16וְע֥וֹד רָאִ֖יתִי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ מְק֤וֹם הַמִּשְׁפָּט֙ שָׁ֣מָּה הָרֶ֔שַׁע וּמְק֥וֹם הַצֶּ֖דֶק שָׁ֥מָּה הָרָֽשַׁע׃
16ฉัน​ยัง​เห็น​อีก​ว่า​ภายใต้​ดวงอาทิตย์ ใน​ที่​แห่ง​ความ​ยุติธรรม​กลับ​มี​ความ​ชั่วร้าย และ​ใน​ที่​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ก็​มี​ความ​ชั่วร้าย
17אָמַ֤רְתִּֽי אֲנִי֙ בְּלִבִּ֔י אֶת־הַצַּדִּיק֙ וְאֶת־הָ֣רָשָׁ֔ע יִשְׁפֹּ֖ט הָאֱלֹהִ֑ים כִּי־עֵ֣ת לְכָל־חֵ֔פֶץ וְעַ֥ל כָּל־הַֽמַּעֲשֶׂ֖ה שָֽׁם׃
17ฉัน​คิด​ใน​ใจ​ว่า “พระเจ้า​จะ​พิพากษา​ทั้ง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว เพราะ​มี​เวลา​สำหรับ​ทุก​เรื่อง​และ​ทุก​การ​กระทำ”
18אָמַ֤רְתִּֽי אֲנִי֙ בְּלִבִּ֔י עַל־דִּבְרַת֙ בְּנֵ֣י הָאָדָ֔ם לְבָרָ֖ם הָאֱלֹהִ֑ים וְלִרְא֕וֹת שְׁהֶם־בְּהֵמָ֥ה הֵ֖מָּה לָהֶֽם׃
18ฉัน​คิด​ใน​ใจ​ว่า “สำหรับ​มนุษย์​นั้น พระเจ้า​ทดสอบ​พวกเขา เพื่อ​ให้​พวกเขา​เห็น​ว่า​ตนเอง​ก็​ไม่​ต่าง​จาก​สัตว์
19כִּי֩ מִקְרֶ֨ה בְֽנֵי־הָאָדָ֜ם וּמִקְרֶ֣ה הַבְּהֵמָ֗ה וּמִקְרֶ֤ה אֶחָד֙ לָהֶ֔ם כְּמ֥וֹת זֶה֙ כֵּ֣ן מ֣וֹת זֶ֔ה וְר֥וּחַ אֶחָ֖ד לַכֹּ֑ל וּמוֹתַ֨ר הָאָדָ֤ם מִן־הַבְּהֵמָה֙ אָ֔יִן כִּ֥י הַכֹּ֖ל הָֽבֶל׃
19เพราะ​สิ่ง​ที่​เกิด​กับ​มนุษย์​ก็​เกิด​กับ​สัตว์ เหตุการณ์​เดียวกัน​เกิด​กับ​ทั้ง​สอง ฝ่าย​หนึ่ง​ตาย​อย่างไร อีก​ฝ่าย​ก็​ตาย​อย่าง​นั้น ทั้งหมด​มี​ลมหายใจ​เดียวกัน มนุษย์​ไม่​ได้​เหนือ​กว่า​สัตว์ เพราะ​ทุก​สิ่ง​ล้วน​ว่างเปล่า
20הַכֹּ֥ל הוֹלֵ֖ךְ אֶל־מָק֣וֹם אֶחָ֑ד הַכֹּל֙ הָיָ֣ה מִן־הֶֽעָפָ֔ר וְהַכֹּ֖ל שָׁ֥ב אֶל־הֶעָפָֽר׃
20ทั้งหมด​ไป​ยัง​ที่​เดียวกัน ทั้งหมด​มา​จาก​ฝุ่นดิน และ​ทั้งหมด​กลับ​เป็น​ฝุ่นดิน​อีก
21מִ֣י יוֹדֵ֗עַ ר֚וּחַ בְּנֵ֣י הָאָדָ֔ם הָעֹלָ֥ה הִ֖יא לְמָ֑עְלָה וְר֙וּחַ֙ הַבְּהֵמָ֔ה הַיֹּרֶ֥דֶת הִ֖יא לְמַ֥טָּה לָאָֽרֶץ׃
21ใคร​จะ​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​มนุษย์​ขึ้น​ไป​เบื้องบน​หรือ​ไม่ และ​วิญญาณ​ของ​สัตว์​ลง​ไป​ยัง​แผ่นดิน​เบื้อง​ล่าง​หรือ​ไม่?”
22וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי־ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו׃
22ฉัน​จึง​เห็น​ว่า​ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​การ​ที่​คน​เรา​ชื่นชม​ยินดี​กับ​งาน​ของ​ตน เพราะ​นั่น​คือ​ส่วน​ที่​เขา​ได้​รับ ใคร​จะ​พา​เขา​ไป​เห็น​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​ภายหลัง?

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.