Jeremias 8
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1“Naquele tempo”, diz o SENHOR, “tirarão de suas sepulturas os ossos dos reis de Judá, os ossos dos seus príncipes, os ossos dos sacerdotes, os ossos dos profetas e os ossos dos habitantes de Jerusalém.
1„Ын время ачея”, зиче Домнул, „се вор скоате дин морминтеле лор оаселе ымпэрацилор луй Иуда, оаселе кэпетениилор луй, оаселе преоцилор, оаселе пророчилор ши оаселе локуиторилор Иерусалимулуй.
2Eles os espalharão diante do sol, da lua e de todo o exército dos céus, aos quais amaram, aos quais serviram, após os quais andaram, aos quais buscaram e aos quais adoraram. Não serão recolhidos nem enterrados. Serão como esterco sobre a superfície da terra.
2Ле вор ынтинде ын фаца соарелуй, ын фаца луний ши ын фаца ынтреӂий оштирь а черурилор, пе каре й-ау юбит ей, кэрора ле-ау служит, пе каре й-ау урмат, пе каре й-ау кэутат ши ынаинтя кэрора с-ау ынкинат. Ну ле вор май стрынӂе, нич ну ле вор май ынгропа, ши се вор фаче гуной пе пэмынт.
3A morte será escolhida em vez da vida por todo o remanescente que sobrar desta família má, que sobrar em todos os lugares para onde os dispersei”, diz o SENHOR dos Exércitos.
3Тоць чей че вор рэмыне дин ачест ням рэу вор дори май деграбэ моартя декыт вяца, ын тоате локуриле унде ый вой изгони”, зиче Домнул оштирилор.
4“Além disso, você lhes dirá: 'Assim diz o SENHOR: “‘Acaso os homens caem e não se levantam de novo? Alguém se desvia e não volta?
4„Спуне-ле: ‘Аша ворбеште Домнул: «Чине каде ши ну се май скоалэ? Сау чине се абате фэрэ сэ се ынтоаркэ ярэшь?»
5Por que, então, o povo de Jerusalém se desviou com uma apostasia contínua? Eles se apegam ao engano. Eles se recusam a voltar.
5Пентру че дар попорул ачеста ал Иерусалимулуй се ласэ дус ын некурмате рэтэчирь, стэруеште ын ыншелэторие ши ну вря сэ се ынтоаркэ ла Думнезеу?
6Eu prestei atenção e ouvi, mas eles não disseram o que é certo. Ninguém se arrepende de sua maldade, dizendo: “O que eu fiz?” Cada um se volta para o seu próprio caminho, como um cavalo que avança com ímpeto na batalha.
6Кэч Еу сунт ку луаре аминте ши ауд кэ ей ну ворбеск кум ар требуи; ничунул ну се кэеште де рэутатя луй ши ну зиче: ‹Че ам фэкут?› Чи тоць ышь ынчеп дин ноу алергаря, ка ун кал каре се арункэ ла луптэ.
7Sim, a cegonha no céu conhece os seus tempos determinados. A rolinha, a andorinha e o grou observam o tempo da sua migração; mas o meu povo não conhece a lei do SENHOR.
7Кяр ши кокостыркул ышь куноаште время пе черурь; туртуряуа, рындуника ши кокорул ышь пэзеск время венирий лор, дар попорул Меу ну куноаште Леӂя Домнулуй!
8“‘Como vocês dizem: “Somos sábios, e a lei do SENHOR está conosco”? Mas, eis que a pena falsa dos escribas a transformou em mentira.
8Кум путець вой сэ зичець: ‹Сунтем ынцелепць ши Леӂя Домнулуй есте ку ной›? Ку адевэрат, деӂяба с-а пус ла лукру пана минчиноасэ а кэртурарилор.
9Os sábios estão envergonhados. Estão apavorados e presos. Eis que rejeitaram a palavra do SENHOR. Que tipo de sabedoria há neles?
9Ынцелепций сунт даць де рушине, сунт уймиць, сунт приншь, кэч ау несокотит Кувынтул Домнулуй, ши че ынцелепчуне ау ей?
10Portanto, darei suas esposas a outros e os seus campos àqueles que tomarão posse deles. Pois todos, desde o menor até o maior, estão entregues à cobiça; desde o profeta até o sacerdote, todos agem com falsidade.
10Де ачея, пе невестеле лор ле вой да алтора ши огоареле лор, алтор стэпынь. Кэч, де ла чел май мик пынэ ла чел май маре, тоць сунт лакомь де кыштиг мыршав, де ла пророк пынэ ла преот, тоць ыншалэ!
11Eles curam superficialmente a ferida da filha do meu povo, dizendo: “Paz, paz”, quando não há paz.
11Лягэ ын кип ушуратик рана фийчей попорулуй Меу, зикынд: ‹Паче! Паче!› Ши тотушь паче ну есте.
12Ficaram envergonhados quando cometeram abominação? Não, eles não se envergonharam de forma alguma. Eles nem sabiam corar. Portanto, cairão entre os que caem. No tempo da sua visitação, serão derrubados, diz o SENHOR.
12Вор фи даць де рушине, кэч сэвыршеск астфел де урычунь; ну рошеск ши ну штиу де рушине, де ачея вор кэдя ымпреунэ ку чей че кад ши вор фи рэстурнаць кынд ый вой педепси», зиче Домнул.
13“‘Eu os consumirei totalmente, diz o SENHOR. Não haverá uvas na videira, nem figos na figueira, e a folha murchará. As coisas que lhes dei lhes serão tiradas.’”
13«Вряу сэ испрэвеск ку ей», зиче Домнул. «Ну вор май фи стругурь ын вие, нич смокине ын смокин ши фрунзеле се вор вештежи. Ле вой да челор че вор трече песте еле.»’”
14“Por que ficamos sentados parados? Reúnam-se! Vamos entrar nas cidades fortificadas, e fiquemos em silêncio ali; pois o SENHOR, nosso Deus, nos reduziu ao silêncio, e nos deu água envenenada para beber, porque pecamos contra o SENHOR.
14„Пентру че шедем жос? Стрынӂеци-вэ ши хайдем ын четэциле ынтэрите, ка сэ перим аколо! Кэч Домнул Думнезеул ностру не сортеште ла моарте, не дэ сэ бем апе отрэвите, пентру кэ ам пэкэтуит ымпотрива Домнулуй.
15Esperávamos a paz, mas não veio nenhum bem; e por um tempo de cura, e eis o pavor!
15Аштептам пачя, ши ну вине нимик май бун; о време де виндекаре, ши ятэ гроаза!
16O resfolegar dos seus cavalos é ouvido desde Dã. Toda a terra treme ao som do relinchar dos seus fortes cavalos; pois eles vieram e devoraram a terra e tudo o que nela há, a cidade e os que nela habitam.”
16Сфорэитул каилор сэй се ауде динспре Дан ши де вуетул некезатулуй лор се кутремурэ тоатэ цара; вин, мэнынкэ цара ши че купринде еа, четатя ши пе чей че о локуеск.”
17“Pois, eis que enviarei serpentes, víboras entre vocês, que não podem ser encantadas; e elas os morderão”, diz o SENHOR.
17„Кэч ятэ кэ тримит ынтре вой ниште шерпь, ниште басилишть, ымпотрива кэрора ну есте ничун дескынтек, ши вэ вор мушка”, зиче Домнул.
18Ah, se eu pudesse me consolar da minha tristeza! Meu coração desfalece dentro de mim.
18Аш вря сэ-мь алин дуреря, дар мэ доаре инима ын мине.
19Eis a voz do clamor da filha do meu povo de uma terra muito distante: “O SENHOR não está em Sião? O seu Rei não está nela?” “Por que me provocaram à ira com as suas imagens esculpidas, e com ídolos estrangeiros?”
19Ятэ, стригэтеле фийчей попорулуй меу рэсунэ динтр-о царэ депэртатэ: „Ну май есте Домнул ын Сион? Ну май есте ын еа ымпэратул ей?” – „Пентру че М-ау мыният ей ку кипуриле лор чоплите, ку идоль стрэинь?” –
20“A colheita passou. O verão acabou, e nós não estamos salvos.”
20„Сечеришул а трекут, вара с-а испрэвит, ши ной тот ну сунтем мынтуиць!” –
21Pela ferida da filha do meu povo, estou ferido. Eu lamento. O pavor tomou conta de mim.
21Сунт здробит де дуреря фийчей попорулуй меу, мэ доаре, м-апукэ гроаза.
22Não há bálsamo em Gileade? Não há médico lá? Por que, então, a saúde da filha do meu povo não foi restaurada?
22Ну есте ничун ляк алинэтор ын Галаад? Ну есте ничун доктор аколо? Пентру че ну се фаче дар виндекаря фийчей попорулуй меу?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.