Handelingen 27
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Toen tot onze afvaart naar Italië besloten was, werd Paulus met enige andere gevangenen aan een honderdman van de keizerlijke legerafdeling toevertrouwd; zijn naam was Július.
1Дупэ че с-а хотэрыт сэ плекэм ку корабия ын Италия, пе Павел ши пе алць кыцьва ынтемницаць й-ау дат пе мына унуй суташ ал четей де осташь Аугуста, нумит Юлиу.
2We gingen aan boord van een adramutteens schip, dat de kustplaatsen van Azië zou aandoen; en we lichtten het anker, toen ook de Macedóniër Aristarchus van Tessalonika zich bij ons had gevoegd.
2Не-ам суит ынтр-о корабие де ла Адрамит, каре авя сэ мяргэ пе коаста Асией, ши ам порнит. Авям ку ной пе Аристарх Мачедонянул дин Тесалоник.
3De volgende dag gingen we te Sidon aan land, en Július, die Paulus heel welwillend bejegende, stond hem toe, zijn vrienden te bezoeken, en zich door hen te laten verzorgen.
3А доуа зи, ам ажунс ла Сидон, ши Юлиу, каре се пурта оменос ку Павел, й-а дат вое сэ мяргэ пе ла приетений сэй ши сэ фие ынгрижит де ей.
4Toen we vandaar vertrokken waren, zeilden we langs Cyprus heen, omdat de wind ons tegen was.
4Дупэ че ам плекат де аколо, ам плутит пе лынгэ Чипру, пентру кэ вынтуриле ерау потривниче.
5We staken de zee langs Cilicië en Pamfúlië over, en kwamen te Mura in Lúkië aan.
5Дупэ че ам трекут маря каре скалдэ Чиличия ши Памфилия, ам ажунс ла Мира ын Личия.
6Hier vond de honderdman een alexandrijns schip, dat naar Italië zeilde, en waarop hij ons overbracht.
6Аколо, суташул а гэсит о корабие дин Александрия, каре мерӂя ын Италия, ши не-а суит ын еа.
7Na veel dagen langzaam varen kwamen we met moeite op de hoogte van Knidus; en daar de wind ongunstig bleef, stevenden we langs Kreta heen ter hoogte van Salmone,
7Тимп де май мулте зиле, ам мерс ынчет ку корабия ши ну фэрэ греутате ам атинс ынэлцимя Книд, унде ну не-а лэсат вынтул сэ не оприм. Ам трекут пе ла капэтул Кретей, алэтурь де Салмона.
8zeilden met moeite langs de kusten, en kwamen aan een plaats, Goede Havens genaamd, in de nabijheid van de stad Lasea.
8Де абя ам мерс ку корабия пе марӂиня инсулей ши ам ажунс ла ун лок нумит „Лиманурь буне”, де каре ера апроапе четатя Ласея.
9Daar er intussen veel tijd was verlopen, en de scheepvaart reeds onveilig werd, nu ook de vastentijd al voorbij was, waarschuwde Paulus hen,
9Трекусе дестул де мултэ време ши кэлэтория пе маре се фэчя примеждиоасэ, пентру кэ трекусе кяр ши „время постулуй”. Де ачея Павел а ынштиинцат пе чейлалць
10en sprak: Mannen, ik voorzie, dat de vaart zal geschieden met gevaar en grote schade, niet alleen voor de lading en het schip, maar ook voor ons leven.
10ши ле-а зис: „Оаменилор, кэлэтория вэд кэ ну се ва фаче фэрэ примеждие ши фэрэ мултэ пагубэ, ну нумай пентру ынкэркэтурэ ши пентру корабие, дар кяр ши пентру вециле ноастре.”
11Maar de honderdman had meer vertrouwen op den stuurman en den schipper, dan op het zeggen van Paulus.
11Суташул а аскултат май мулт де кырмачь ши де стэпынул корабией декыт де ворбеле луй Павел.
12En daar de haven ook niet goed was gelegen, om er te overwinteren, vonden de meesten het beter, van daar weg te varen, om zo mogelijk Fenix te bereiken, een haven van Kreta, die naar het zuid- en noordwesten uitziet, en daar te overwinteren.
12Ши фииндкэ лиманул ну ера бун де ернат, чей май мулць ау фост де пэрере сэ плече ку корабия де аколо, ка сэ ынчерче сэ ажунгэ ла Феникс, лиман дин Крета, ашезат спре мязэзи-апус ши спре мязэноапте-апус, ка сэ ернезе аколо.
13Toen er nu een zachte zuidenwind opstak, meenden ze hun plan te kunnen volbrengen; ze lichtten het anker, en zeilden de kust van Kreta langs.
13Ынчепусе сэ суфле ун вынт ушор де мязэзи ши, ка уний каре се кредяу стэпынь пе цинтэ, ау ридикат анкореле ши ау порнит ку корабия пе марӂиня Кретей.
14Maar al heel spoedig sloeg over het eiland een hevige stormwind neer, die Eurákulon wordt genoemd.
14Дар ну дупэ мултэ време, с-а дезлэнцуит асупра инсулей ун вынт фуртунос, нумит Еуракилон.
15Met geweld werd het vaartuig meegesleurd, en kon geen koers meer houden we gaven het op, en lieten ons drijven.
15Корабия а фост луатэ де ел, фэрэ сэ поатэ лупта ымпотрива вынтулуй, ши не-ам лэсат душь ын воя луй.
16Onder beschutting van een klein eiland, Klauda genaamd, slaagden we er met moeite in, de sloep meester te worden,
16Ам трекут репеде пе ла партя де жос а унуй остров нумит Клауда ши абя ам путут сэ пунем мына пе лунтре.
17en op te halen; men legde de noodkabels aan, en sloeg ze om het schip uit vrees op de Surtis te stoten, haalde men het takelwerk neer, en zwalkte zó hulpeloos rond.
17Дупэ че ау ридикат-о, ау ынтребуинцат мижлоаче де ажутор, ау ынчинс корабия ку фрынгий ши, де тямэ сэ ну кадэ песте Сирта, ау лэсат пынзеле ын жос. Астфел с-ау лэсат мынаць де вынт.
18Geweldig bleef de storm ons beuken. De volgende dag wierp men de lading in zee,
18Фииндкэ ерам бэтуць фоарте таре де фуртунэ, а доуа зи ау ынчепут сэ арунче ын маре ынкэркэтура дин корабие,
19en de derde dag uit eigen beweging ook het scheepstuig overboord.
19ши а трея зи, ной, ку мыниле ноастре, ам лепэдат унелтеле корабией.
20Meerdere dagen was er zon noch sterren te zien; en zo hevig woedde de storm, dat ons alle hoop op redding ontzonk.
20Соареле ши стелеле ну с-ау вэзут май мулте зиле, ши фуртуна ера аша де путерникэ, ынкыт ла урмэ пердусем орьче нэдежде де скэпаре.
21Toen men reeds lang niet meer had gegeten, ging Paulus in hun midden staan, en sprak: Mannen, men had naar mij moeten luisteren, en niet van Kreta moeten vertrekken, en dit gevaar en deze schade moeten voorkomen.
21Оамений ну мынкасерэ де мултэ време. Атунч, Павел с-а скулат ын мижлокул лор ши а зис: „Оаменилор, требуя сэ мэ аскултаць ши сэ ну фи порнит ку корабия дин Крета, ка сэ фи скэпат де ачастэ примеждие ши де ачастэ пагубэ.
22Maar nu raad ik u aan, goede moed te houden; niemand van u zal het leven verliezen, alleen het schip gaat verloren.
22Акум, вэ сфэтуеск сэ фиць ку вое бунэ, пентру кэ ничунул дин вой ну ва пери ши ну ва фи алтэ пердере декыт а корабией.
23Want deze nacht verscheen mij een engel van den God, wien ik toebehoor en dien ik aanbid,
23Ун ынӂер ал Думнезеулуй ал кэруя сунт еу ши кэруя Ый служеск ми с-а арэтат азь-ноапте
24en hij sprak tot mij: “Vrees niet, Paulus; ge moet voor Caesar verschijnen; daarom behoudt God om u allen, die met u op het schip zijn”.
24ши мь-а зис: ‘Ну те теме, Павеле, ту требуе сэ стай ынаинтя Чезарулуй ши ятэ кэ Думнезеу ць-а дэруит пе тоць чей че мерг ку корабия ымпреунэ ку тине.’
25Mannen, houdt dus goede moed; want dit vertrouwen heb ik op God, dat het gebeuren zal, zoals mij gezegd is.
25Де ачея, оаменилор, лиништици-вэ, кэч ам ынкредере ын Думнезеу кэ се ва ынтымпла аша кум ми с-а спус.
26Maar we moeten schipbreuk lijden, ergens op een eiland.
26Дар требуе сэ дэм песте ун остров.”
27In de veertiende nacht, dat we rondzwalkten in de Adriatische Zee, meende het scheepsvolk tegen middernacht te bespeuren, dat men land begon te naderen.
27Ын ноаптя а пайспрезечя, пе кынд ерам ымпиншь ынкоаче ши ынколо ку корабия пе Маря Адриатикэ, пе ла мезул нопций, маринарий ау бэнуит кэ се апропие де пэмынт.
28Ze wierpen het dieplood uit, en peilden twintig vademen; wat verder wierpen ze het opnieuw, en peilden er vijftien.
28Ау мэсурат адынчимя апей ши ау гэсит доуэзечь де стынжень; ау мерс пуцин май департе, ау мэсурат-о дин ноу ши ау гэсит чинчспрезече стынжень.
29Uit vrees, dat we ergens op klippen zouden stoten, wierpen ze van de achtersteven vier ankers uit, en wachtten in spanning de dageraad af.
29Де тямэ сэ ну се ловяскэ де стынчь, ау арункат патру анкоре ынспре кырма корабией ши доряу сэ се факэ зиуэ.
30Maar toen het scheepsvolk van het schip wilde vluchten, en de sloep in zee liet onder voorwendsel, ook van de voorsteven ankers te willen uitbrengen,
30Дар, деоарече корэбиерий кэутау сэ фугэ дин корабие ши слобозяу лунтря ын маре, суб кувынт кэ ар вря сэ арунче анкореле ынспре партя динаинте а корабией,
31zei Paulus tot den honderdman en tot de soldaten: Als zij niet op het schip blijven, dan is er voor u geen redding.
31Павел а зис суташулуй ши осташилор: „Дакэ оамений ачештя ну вор рэмыне ын корабие, ну путець фи скэпаць.”
32Toen kapten de soldaten de touwen van de sloep, en lieten haar in zee vallen.
32Атунч, осташий ау тэят фунииле лунтрий ши ау лэсат-о сэ кадэ.
33Tegen het aanbreken van de dag spoorde Paulus allen aan, iets te gebruiken, en sprak: Het is vandaag de veertiende dag, dat gij in gespannen verwachting zit, zonder te eten of iets te gebruiken.
33Ынаинте де зиуэ, Павел а ругат пе тоць сэ мэнынче ши а зис: „Астэзь сунт пайспрезече зиле де кынд стаць мереу де веге ши н-аць луат нимик де мынкаре ын гурэ.
34Daarom raad ik u aan, wat voedsel te nemen; want dat is nodig voor uw behoud. Neen, geen haar van uw hoofd zal verloren gaan, van niemand van u.
34Де ачея, вэ рог сэ мынкаць, кэч лукрул ачеста есте пентру скэпаря воастрэ ши ну ви се ва перде ничун пэр дин кап.”
35Toen hij dit had gezegd, nam hij brood, dankte God in het bijzijn van allen, brak het, en begon te eten.
35Дупэ че а спус ачесте ворбе, а луат пыне, а мулцумит луй Думнезеу ынаинтя тутурор, а фрынт-о ши а ынчепут сэ мэнынче.
36Nu schepten allen moed, en ook zij begonnen te eten.
36Тоць с-ау ымбэрбэтат атунч ши ау луат ши ей де ау мынкат.
37Allen tezamen waren ze met twee honderd zes en zeventig mensen aan boord.
37Ын корабие ерам де тоць доуэ суте шаптезечь ши шасе де суфлете.
38Nadat ze waren verzadigd, wierpen ze de voorraad in zee, om het schip te ontlasten.
38Дупэ че с-ау сэтурат, ау ушурат корабия, арункынд грыул ын маре.
39Toen het dag was geworden, herkenden ze het land wel niet, maar bespeurden ze toch een bocht met een strand, en besloten, zo mogelijk daar het schip te doen stranden.
39Кынд с-а фэкут зиуэ, н-ау куноскут пэмынтул, дар ау вэзут де департе ун голф, каре авя малурь нисипоасе, ши ау хотэрыт сэ ымпингэ корабия ынтр-аколо, дакэ ва фи ку путинцэ.
40Ze kapten de ankers, en wierpen die in zee; tegelijk maakten ze de banden der stuurriemen los, hesen de fok voor de wind, en hielden aan op het strand.
40Ау тэят анкореле, ка сэ ле слобозяскэ ын маре, ши ау слэбит ын ачелашь тимп фунииле кырмелор, апой ау ридикат вентрила чя микэ дупэ суфларя вынтулуй ши с-ау ындрептат спре мал.
41Maar ze stieten op een landtong, en leden er schipbreuk; de voorsteven raakte vast en bleef onbeweeglijk, doch de achtersteven sloeg door de branding uiteen.
41Дар ау дат песте о лимбэ де пэмынт, унде с-а ынфипт корабия, ши партя динаинте а корабией с-а ымплынтат ши стэтя неклинтитэ, пе кынд партя динапой а ынчепут сэ се рупэ де избитура валурилор.
42Nu wilden de soldaten de gevangenen doden, opdat er niemand zou wegzwemmen en ontsnappen.
42Осташий ау фост де пэрере сэ омоаре пе чей ынтемницаць, ка сэ ну скапе вреунул прин ынот.
43Maar de honderdman, die Paulus wilde redden, belette hun plan. Hij beval, dat allen, die konden zwemmen, het eerst overboord zouden springen, en aan land zouden trachten te komen;
43Суташул ынсэ, каре воя сэ скапе пе Павел, й-а оприт де ла гындул ачеста. А порунчит ка чей че пот ынота сэ се арунче де пе корабие ын апэ ши сэ ясэ чей динтый ла пэмынт,
44na hen de overigen op planken en op de wrakken van het schip. En zó kwamen allen behouden aan land.
44яр чейлалць сэ се ашезе уний пе скындурь, яр алций пе фрынтурь де корабие, ши аша с-а фэкут кэ ау ажунс тоць теферь ла ускат.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.