Exodus 10
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Et dixit Dominus ad Moysen: Ingredere ad Pharaonem: ego enim induravi cor ejus, et servorum illius, ut faciam signa mea hæc in eo:
1O SENHOR disse a Moisés: “Vá ao Faraó, pois eu endureci o seu coração e o coração dos seus servos, para que eu possa mostrar estes meus sinais entre eles;
2et narres in auribus filii tui, et nepotum tuorum, quoties contriverim Ægyptios, et signa mea fecerim in eis: et sciatis quia ego Dominus.
2e para que você conte aos ouvidos do seu filho, e do filho do seu filho, as coisas que fiz ao Egito, e os meus sinais que realizei entre eles; para que vocês saibam que eu sou o SENHOR.”
3Introierunt ergo Moyses et Aaron ad Pharaonem, et dixerunt ei: Hæc dicit Dominus Deus Hebræorum: Usquequo non vis subjici mihi? dimitte populum meum, ut sacrificet mihi.
3Moisés e Arão foram ao Faraó e lhe disseram: “Assim diz o SENHOR, o Deus dos hebreus: 'Até quando você se recusará a humilhar-se diante de mim? Deixe o meu povo ir, para que me sirva.
4Sin autem resistis, et non vis dimittere eum: ecce ego inducam cras locustam in fines tuos:
4Do contrário, se você se recusar a deixar o meu povo ir, eis que amanhã trarei gafanhotos sobre o seu país,
5quæ operiat superficiem terræ, ne quidquam ejus appareat, sed comedatur quod residuum fuerit grandini: corrodet enim omnia ligna quæ germinant in agris.
5e eles cobrirão a superfície da terra, de modo que não se poderá ver o chão. Eles comerão o resto do que escapou, o que lhes sobrou do granizo, e comerão toda árvore que cresce para vocês no campo.
6Et implebunt domos tuas, et servorum tuorum, et omnium Ægyptiorum, quantam non viderunt patres tui, et avi, ex quo orti sunt super terram, usque in præsentem diem. Avertitque se, et egressus est a Pharaone.
6Suas casas ficarão cheias, bem como as casas de todos os seus servos e as casas de todos os egípcios, como nem seus pais nem os pais de seus pais jamais viram, desde o dia em que estiveram na terra até o dia de hoje.'” Ele virou-se e saiu da presença do Faraó.
7Dixerunt autem servi Pharaonis ad eum: Usquequo patiemur hoc scandalum? dimitte homines, ut sacrificent Domino Deo suo; nonne vides quod perierit Ægyptus?
7Os servos do Faraó lhe disseram: “Até quando este homem será uma armadilha para nós? Deixe os homens irem, para que sirvam ao SENHOR, o Deus deles. Você ainda não sabe que o Egito está destruído?”
8Revocaveruntque Moysen et Aaron ad Pharaonem: qui dixit eis: Ite, sacrificate Domino Deo vestro: quinam sunt qui ituri sunt?
8Moisés e Arão foram trazidos novamente ao Faraó, e ele lhes disse: “Vão, sirvam ao SENHOR, seu Deus; mas quem são os que irão?”
9Ait Moyses: Cum parvulis nostris, et senioribus pergemus, cum filiis et filiabus, cum ovibus et armentis: est enim solemnitas Domini Dei nostri.
9Moisés disse: “Iremos com os nossos jovens e com os nossos velhos. Iremos com os nossos filhos e com as nossas filhas, com os nossos rebanhos e com o nosso gado; pois devemos celebrar uma festa ao SENHOR.”
10Et respondit Pharao: Sic Dominus sit vobiscum, quomodo ego dimittam vos, et parvulos vestros, cui dubium est quod pessime cogitetis?
10Ele lhes disse: “Que o SENHOR esteja com vocês se eu os deixar ir com as suas crianças! Vejam, o mal está claramente diante dos seus rostos.
11non fiet ita, sed ite tantum viri, et sacrificate Domino: hoc enim et ipsi petistis. Statimque ejecti sunt de conspectu Pharaonis.
11Nada disso! Vão agora vocês que são homens, e sirvam ao SENHOR; pois é isso que vocês desejam!” Então eles foram expulsos da presença do Faraó.
12Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam super terram Ægypti ad locustam, ut ascendat super eam, et devoret omnem herbam quæ residua fuerit grandini.
12O SENHOR disse a Moisés: “Estenda a sua mão sobre a terra do Egito para que venham os gafanhotos, para que subam sobre a terra do Egito e comam toda a erva da terra, tudo o que o granizo deixou.”
13Et extendit Moyses virgam super terram Ægypti: et Dominus induxit ventum urentem tota die illa et nocte: et mane facto, ventus urens levavit locustas.
13Moisés estendeu a sua vara sobre a terra do Egito, e o SENHOR trouxe um vento leste sobre a terra durante todo aquele dia e toda aquela noite; e quando amanheceu, o vento leste trouxe os gafanhotos.
14Quæ ascenderunt super universam terram Ægypti: et sederunt in cunctis finibus Ægyptiorum innumerabiles, quales ante illud tempus non fuerant, nec postea futuræ sunt.
14Os gafanhotos subiram sobre toda a terra do Egito, e pousaram em todo o território do Egito. Eles foram muito severos. Antes deles não houve gafanhotos como eles, nem jamais haverá.
15Operueruntque universam superficiem terræ, vastantes omnia. Devorata est igitur herba terræ, et quidquid pomorum in arboribus fuit, quæ grando dimiserat: nihilque omnino virens relictum est in lignis et in herbis terræ, in cuncta Ægypto.
15Pois eles cobriram a superfície de toda a terra, de modo que a terra escureceu, e comeram toda a erva da terra, e todo o fruto das árvores que o granizo havia deixado. Não restou nada verde, nem árvore nem erva do campo, em toda a terra do Egito.
16Quam ob rem festinus Pharao vocavit Moysen et Aaron, et dixit eis: Peccavi in Dominum Deum vestrum, et in vos.
16Então o Faraó chamou Moisés e Arão apressadamente, e disse: “Pequei contra o SENHOR, seu Deus, e contra vocês.
17Sed nunc dimittite peccatum mihi etiam hac vice, et rogate Dominum Deum vestrum, ut auferat a me mortem istam.
17Agora, portanto, por favor, perdoem o meu pecado mais uma vez, e orem ao SENHOR, seu Deus, para que ele também afaste de mim esta morte.”
18Egressusque Moyses de conspectu Pharaonis, oravit Dominum.
18Moisés saiu da presença do Faraó e orou ao SENHOR.
19Qui flare fecit ventum ab occidente vehementissimum, et arreptam locustam projecit in mare Rubrum: non remansit ne una quidem in cunctis finibus Ægypti.
19O SENHOR enviou um vento oeste extremamente forte, que levantou os gafanhotos e os lançou no Mar Vermelho. Não restou um só gafanhoto em todo o território do Egito.
20Et induravit Dominus cor Pharaonis, nec dimisit filios Israël.
20Mas o SENHOR endureceu o coração do Faraó, e ele não deixou os filhos de Israel irem.
21Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam in cælum: et sint tenebræ super terram Ægypti tam densæ, ut palpari queant.
21O SENHOR disse a Moisés: “Estenda a sua mão para o céu, para que haja trevas sobre a terra do Egito, trevas que se possam apalpar.”
22Extenditque Moyses manum in cælum: et factæ sunt tenebræ horribiles in universa terra Ægypti tribus diebus.
22Moisés estendeu a sua mão para o céu, e houve densas trevas em toda a terra do Egito por três dias.
23Nemo vidit fratrem suum, nec movit se de loco in quo erat: ubicumque autem habitabant filii Israël, lux erat.
23Eles não viam uns aos outros, e ninguém se levantou do seu lugar por três dias; mas todos os filhos de Israel tinham luz em suas habitações.
24Vocavitque Pharao Moysen et Aaron, et dixit eis: Ite, sacrificate Domino: oves tantum vestræ et armenta remaneant, parvuli vestri eant vobiscum.
24O Faraó chamou a Moisés e disse: “Vão, sirvam ao SENHOR. Apenas deixem para trás os seus rebanhos e o seu gado. Deixem que as suas crianças também vão com vocês.”
25Ait Moyses: Hostias quoque et holocausta dabis nobis, quæ offeramus Domino Deo nostro.
25Moisés disse: “Você também deve entregar em nossas mãos sacrifícios e holocaustos, para que possamos oferecer sacrifícios ao SENHOR, nosso Deus.
26Cuncti greges pergent nobiscum; non remanebit ex eis ungula: quæ necessaria sunt in cultum Domini Dei nostri: præsertim cum ignoremus quid debeat immolari, donec ad ipsum locum perveniamus.
26O nosso gado também irá conosco. Nem um casco ficará para trás, pois dele devemos tirar para servir ao SENHOR, nosso Deus; e não sabemos com o que devemos servir ao SENHOR, até chegarmos lá.”
27Induravit autem Dominus cor Pharaonis, et noluit dimittere eos.
27Mas o SENHOR endureceu o coração do Faraó, e ele não quis deixá-los ir.
28Dixitque Pharao ad Moysen: Recede a me, et cave ne ultra videas faciem meam: quocumque die apparueris mihi, morieris.
28O Faraó lhe disse: “Afaste-se de mim! Tenha o cuidado de não ver mais o meu rosto; pois no dia em que você vir o meu rosto, você morrerá!”
29Respondit Moyses: Ita fiet ut locutus es: non videbo ultra faciem tuam.
29Moisés disse: “Você falou bem. Eu não verei mais o seu rosto.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.