ΕΞΟΔΟΣ 10
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)Original language
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν, λέγων, εἴσελθε πρὸς Φαραὼ, ἐγὼ γὰρ ἐσκλήρυνα αὐτοῦ τὴν καρδίαν καὶ τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, ἵνα ἑξῆς ἐπέλθῃ τὰ σημεῖα ταῦτα ἐπʼ αὐτούς·
1O SENHOR disse a Moisés: “Vá ao Faraó, pois eu endureci o seu coração e o coração dos seus servos, para que eu possa mostrar estes meus sinais entre eles;
2ὅπως διηγήσησθε εἰς τὰ ὦτα τῶν τέκνων ὑμῶν, καὶ τοῖς τέκνοις τῶν τέκνων ὑμῶν, ὅσα ἐμπέπαιχα τοῖς Αἰγυπτίοις, καὶ τὰ σημεῖά μου, ἃ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς· καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ Κύριος.
2e para que você conte aos ouvidos do seu filho, e do filho do seu filho, as coisas que fiz ao Egito, e os meus sinais que realizei entre eles; para que vocês saibam que eu sou o SENHOR.”
3Εἰσῆλθε δὲ Μωυσῆς καὶ Ἀαρὼν ἐναντίον Φαραὼ, καὶ εἶπαν αὐτῷ, τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν Ἐβραίων, ἕως τίνος οὐ βούλει ἐντραπῆναί με; ἔξαπόστειλον τὸν λαόν μου, ἵνα λατρεύσωσί μοι.
3Moisés e Arão foram ao Faraó e lhe disseram: “Assim diz o SENHOR, o Deus dos hebreus: 'Até quando você se recusará a humilhar-se diante de mim? Deixe o meu povo ir, para que me sirva.
4Ἐὰν δὲ μὴ θέλῃς σὺ ἐξαποστεῖλαι τὸν λαόν μου, ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ταύτην τὴν ὥραν αὔριον ἀκρίδα πολλὴν ἐπὶ πάντα τὰ ὅριά σου.
4Do contrário, se você se recusar a deixar o meu povo ir, eis que amanhã trarei gafanhotos sobre o seu país,
5Καὶ καλύψει τὴν ὄψιν τῆς γῆς, καὶ οὐ δυνήσῃ κατιδεῖν τὴν γῆν· καὶ κατέδεται πᾶν τὸ περισσὸν τῆς γῆς τὸ καταλειφθὲν, ὃ κατέλιπεν ὑμῖν ἡ χάλαζα, καὶ κατέδεται πᾶν ξύλον τὸ φυόμενον ὑμῖν ἐπὶ τῆς γῆς.
5e eles cobrirão a superfície da terra, de modo que não se poderá ver o chão. Eles comerão o resto do que escapou, o que lhes sobrou do granizo, e comerão toda árvore que cresce para vocês no campo.
6Καὶ πλησθήσονταί σου αἱ οἰκίαι, καὶ αἱ οἰκίαι τῶν θεραπόντων σου, καὶ πᾶσαι αἱ οἰκίαι ἐν πάσῃ γῇ τῶν Αἰγυπτίων· ἃ οὐδέποτε ἑωράκασιν οἱ πατέρες σου, οὐδʼ οἱ πρόπαπποι αὐτῶν, ἀφʼ ἧς ἡμέρας γεγόνασιν ἐπὶ τῆς γῆς, ἔως τῆς ἡμέρας ταύτης· καὶ ἐκκλίνας Μωυσῆς ἐξῆλθεν ἀπὸ Φαραώ.
6Suas casas ficarão cheias, bem como as casas de todos os seus servos e as casas de todos os egípcios, como nem seus pais nem os pais de seus pais jamais viram, desde o dia em que estiveram na terra até o dia de hoje.'” Ele virou-se e saiu da presença do Faraó.
7Καὶ λέγουσιν οἱ θεράποντες Φαραὼ πρὸς αὐτὸν, ἕως τίνος ἔσται τοῦτο ἡμῖν σκῶλον; ἐξαπόστειλον τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν· ἢ εἰδέναι βούλει ὅτι ἀπόλωλεν Αἴγυπτος;
7Os servos do Faraó lhe disseram: “Até quando este homem será uma armadilha para nós? Deixe os homens irem, para que sirvam ao SENHOR, o Deus deles. Você ainda não sabe que o Egito está destruído?”
8Καὶ ἀπέστρεψαν τόν τε Μωυσῆν καὶ Ἀαρὼν πρὸς Φαραὼ, καὶ εἶπεν αὐτοῖς, πορεύεσθε καὶ λατρεύσατε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν· τίνες δὲ καὶ τίνες εἰσιν οἱ πορευόμενοι;
8Moisés e Arão foram trazidos novamente ao Faraó, e ele lhes disse: “Vão, sirvam ao SENHOR, seu Deus; mas quem são os que irão?”
9Καὶ λέγει Μωυσῆς, σὺν τοῖς νεανίσκοις καὶ πρεσβυτέροις πορευσόμεθα, σὺν τοῖς υἱοῖς καὶ θυγατράσι, καὶ προβάτοις, καὶ βουσὶν ἡμῶν· ἔστι γὰρ ἑορτὴ Κυρίου.
9Moisés disse: “Iremos com os nossos jovens e com os nossos velhos. Iremos com os nossos filhos e com as nossas filhas, com os nossos rebanhos e com o nosso gado; pois devemos celebrar uma festa ao SENHOR.”
10Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς, ἔστω οὕτω Κύριος μεθʼ ὑμῶν· καθότι ἀποστέλλω ὑμᾶς, μὴ καὶ τὴν ἀποσκευὴν ὑμῶν; ἴδετε ὅτι πονηρία πρόσκειται ὑμῖν.
10Ele lhes disse: “Que o SENHOR esteja com vocês se eu os deixar ir com as suas crianças! Vejam, o mal está claramente diante dos seus rostos.
11Μὴ οὕτως· πορευέσθωσαν δὲ οἱ ἄνδρες, καὶ λατρευσάτωσαν τῷ Θεῷ· τοῦτο γὰρ αὐτοὶ ἐκζητεῖτε· ἐξέβαλον δὲ αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου Φαραώ.
11Nada disso! Vão agora vocês que são homens, e sirvam ao SENHOR; pois é isso que vocês desejam!” Então eles foram expulsos da presença do Faraó.
12Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν, ἔκτεινον τὴν χεῖρα ἐπὶ γῆν Αἰγύπτου· καὶ ἀναβήτω ἀκρὶς ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ κατέδεται πᾶσαν βοτάνην τῆς γῆς, καὶ πάντα τὸν καρπὸν τῶν ξύλων, ὃν ὑπελίπετο ἡ χάλαζα.
12O SENHOR disse a Moisés: “Estenda a sua mão sobre a terra do Egito para que venham os gafanhotos, para que subam sobre a terra do Egito e comam toda a erva da terra, tudo o que o granizo deixou.”
13Καὶ ἐπῇρε Μωυσῆς τὴν ῥάβδον εἰς τὸν οὐρανὸν, καὶ Κύριος ἐπήγαγεν ἄνεμον νότον ἐπὶ τὴν γῆν, ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην, καὶ ὅλην τὴν νύκτα· τὸ πρωῒ ἐγενήθη, καὶ ὁ ἄνεμος ὁ νότος ἀνέλαβεν τὴν ἀκρίδα,
13Moisés estendeu a sua vara sobre a terra do Egito, e o SENHOR trouxe um vento leste sobre a terra durante todo aquele dia e toda aquela noite; e quando amanheceu, o vento leste trouxe os gafanhotos.
14καὶ ἀνήγαγεν αὐτὴν ἐπὶ πᾶσαν γῆν Αἰγύπτου· καὶ κατέπαυσεν ἐπὶ πάντα τὰ ὅρια Αἰγύπτου πολλὴ σφόδρα· προτέρα αὐτῆς οὐ γέγονε τοιαύτη ἀκρὶς, καὶ μετὰ ταῦτα οὐκ ἔσται οὕτως.
14Os gafanhotos subiram sobre toda a terra do Egito, e pousaram em todo o território do Egito. Eles foram muito severos. Antes deles não houve gafanhotos como eles, nem jamais haverá.
15Καὶ ἐκάλυψε τὴν ὄψιν τῆς γῆς, καὶ ἐφθάρη ἡ γῆ· καὶ κατέφαγε πᾶσαν βοτάνην τῆς γῆς, καὶ πάντα τόν καρπὸν τῶν ξύλων, ὃς ὑπελείφθη ἀπὸ τῆς χαλάζης· οὐχ ὑπελείφθη χλωρὸν οὐδὲν ἐν τοῖς ξύλοις, καὶ ἐν πάσῃ βοτάνῃ τοῦ πεδίου, ἐν πάσηῃ γῇ Αἰγύπτου.
15Pois eles cobriram a superfície de toda a terra, de modo que a terra escureceu, e comeram toda a erva da terra, e todo o fruto das árvores que o granizo havia deixado. Não restou nada verde, nem árvore nem erva do campo, em toda a terra do Egito.
16Κατέσπευδε δὲ Φαραὼ καλέσαι Μωυσῆν καὶ Ἀαρὼν, λέγων, ἡμάρτηκα ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὑμῶν, καὶ εἰς ὑμᾶς.
16Então o Faraó chamou Moisés e Arão apressadamente, e disse: “Pequei contra o SENHOR, seu Deus, e contra vocês.
17Προσδέξασθε οὖν μου τὴν ἁμαρτίαν ἔτι νῦν, καὶ προσεύξασθε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, καὶ περιελέτω ἀπʼ ἐμοῦ τὸν θάνατον τοῦτον.
17Agora, portanto, por favor, perdoem o meu pecado mais uma vez, e orem ao SENHOR, seu Deus, para que ele também afaste de mim esta morte.”
18Ἐξῆλθε δὲ Μωυσῆς ἀπὸ Φαραὼ, καὶ ηὔξατο πρὸς τὸν Θεόν.
18Moisés saiu da presença do Faraó e orou ao SENHOR.
19Καὶ μετέβαλε Κύριος ἄνεμον ἀπὸ θαλάσσης σφοδρὸν, καὶ ἀνέλαβε τὴν ἀκρίδα, καὶ ἔβαλεν αὐτὴν εἰς τὴν ἐρυθρὰν θαλάσσαν· καὶ οὐχ ὑπελείφη ἀκρὶς μία ἐν πάσῃ γῇ Αἰγύπτου.
19O SENHOR enviou um vento oeste extremamente forte, que levantou os gafanhotos e os lançou no Mar Vermelho. Não restou um só gafanhoto em todo o território do Egito.
20Καὶ ἐσκλήρυνε Κύριος τὴν καρδίαν Φαραὼ, καὶ οὐκ ἐξαπέστειλε τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ.
20Mas o SENHOR endureceu o coração do Faraó, e ele não deixou os filhos de Israel irem.
21Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν, ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν οὐρανὸν, καὶ γενηθήτω σκότος ἐπὶ γῆς Αἰγύπτου, ψηλαφητὸν σκότος.
21O SENHOR disse a Moisés: “Estenda a sua mão para o céu, para que haja trevas sobre a terra do Egito, trevas que se possam apalpar.”
22Ἐξέτεινε δὲ Μωυσῆς τὴν χεῖρα εἰς τὸν οὐρανόν· καὶ ἐγένετο σκότος γνόφος, θύελλα ἐπὶ πᾶσαν γῆν Αἰγύπτου τρεῖς ἡμέρας·
22Moisés estendeu a sua mão para o céu, e houve densas trevas em toda a terra do Egito por três dias.
23Καὶ οὐκ εἶδεν οὐδεὶς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τρεῖς ἡμέρας· καὶ οὐκ ἐξανέστη οὐδεὶς ἐκ τῆς κοίτης αὐτοῦ τρεῖς ἡμέρας· πᾶσι δὲ τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ φῶς ἦν ἐν πᾶσιν οἷς κατεγίνοντο.
23Eles não viam uns aos outros, e ninguém se levantou do seu lugar por três dias; mas todos os filhos de Israel tinham luz em suas habitações.
24Καὶ ἐκάλεσε Φαραὼ Μωυσῆν καὶ Ἀαρὼν, λέγων, Βαδίζετε, λατρεύσατε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν, πλὴν τῶν προβάτων καὶ τῶν βοῶν ὑπολείπεσθε· καὶ ἡ ἀποσκευὴ ὑμῶν ἀποτρεχέτω μεθʼ ὑμῶν.
24O Faraó chamou a Moisés e disse: “Vão, sirvam ao SENHOR. Apenas deixem para trás os seus rebanhos e o seu gado. Deixem que as suas crianças também vão com vocês.”
25Καὶ εἶπε Μωυσῆς, ἀλλὰ καὶ σὺ δώσεις ἡμῖν ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας, ἂ ποιήσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν.
25Moisés disse: “Você também deve entregar em nossas mãos sacrifícios e holocaustos, para que possamos oferecer sacrifícios ao SENHOR, nosso Deus.
26Καὶ τὰ κτήνη ἡμῶν πορεύσεται μεθʼ ἡμῶν, καὶ οὐχ ὑπολειψόμεθα ὁπλήν· ἀπʼ αὐτῶν γὰρ ληψόμεθα λατρεῦσαι Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν· ἡμεῖς δὲ οὐκ οἴδαμεν τί λατρεύσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἡμᾶς ἐκεῖ.
26O nosso gado também irá conosco. Nem um casco ficará para trás, pois dele devemos tirar para servir ao SENHOR, nosso Deus; e não sabemos com o que devemos servir ao SENHOR, até chegarmos lá.”
27Ἐσκλήρυνε δὲ Κύριος τὴν καρδίαν Φαραὼ, καὶ οὐκ ἐβουλήθη ἐξαποστεῖλαι αὐτούς.
27Mas o SENHOR endureceu o coração do Faraó, e ele não quis deixá-los ir.
28Καὶ λέγει Φαραὼ, ἄπελθε ἀπʼ ἐμοῦ· πρόσεχε σεαυτῷ ἔτι προσθεῖναι ἰδεῖν μου τὸ πρόσωπον· ᾗ δʼ ἂν ἡμέρᾳ ὀφθῇς μοι, ἀποθανῇ.
28O Faraó lhe disse: “Afaste-se de mim! Tenha o cuidado de não ver mais o meu rosto; pois no dia em que você vir o meu rosto, você morrerá!”
29Λέγει δὲ Μωυσῆς, εἴρηκας· οὐκ ἔτι ὀφθήσομαί σοι εἰς πρόσωπον.
29Moisés disse: “Você falou bem. Eu não verei mais o seu rosto.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.