שְׁמוּאֵל א 8
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וַיְהִ֕י כַּאֲשֶׁ֥ר זָקֵ֖ן שְׁמוּאֵ֑ל וַיָּ֧שֶׂם אֶת־בָּנָ֛יו שֹׁפְטִ֖ים לְיִשְׂרָאֵֽל׃
1เมื่อซามูเอลชราลง เขาตั้งลูกชายให้เป็นผู้วินิจฉัยอิสราเอล
2וַיְהִ֞י שֶׁם־בְּנֹ֤ו הַבְּכֹור֙ יֹואֵ֔ל וְשֵׁ֥ם מִשְׁנֵ֖הוּ אֲבִיָּ֑ה שֹׁפְטִ֖ים בִּבְאֵ֥ר שָֽׁבַע׃
2ลูกชายคนโตชื่อโยเอล คนรองชื่ออาบียาห์ ทั้งสองทำหน้าที่ผู้วินิจฉัยที่เบเออร์เชบา
3וְלֹֽא־הָלְכ֤וּ בָנָיו֙ *בְּדַרְכֹו (בִּדְרָכָ֔יו) וַיִּטּ֖וּ אַחֲרֵ֣י הַבָּ֑צַע וַיִּ֨קְחוּ־שֹׁ֔חַד וַיַּטּ֖וּ מִשְׁפָּֽט׃ פ
3แต่ลูกชายของเขาไม่ดำเนินตามทางของพ่อ พวกเขาแสวงหาผลประโยชน์ที่ไม่สุจริต รับสินบนและบิดเบือนความยุติธรรม
4וַיִּֽתְקַבְּצ֔וּ כֹּ֖ל זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיָּבֹ֥אוּ אֶל־שְׁמוּאֵ֖ל הָרָמָֽתָה׃
4ผู้อาวุโสทั้งหมดของอิสราเอลจึงมารวมตัวกัน แล้วไปหาซามูเอลที่รามาห์
5וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו הִנֵּה֙ אַתָּ֣ה זָקַ֔נְתָּ וּבָנֶ֕יךָ לֹ֥א הָלְכ֖וּ בִּדְרָכֶ֑יךָ עַתָּ֗ה שִֽׂימָה־לָּ֥נוּ מֶ֛לֶךְ לְשָׁפְטֵ֖נוּ כְּכָל־הַגֹּויִֽם׃
5พวกเขากล่าวว่า “ท่านชราแล้ว ลูกชายของท่านก็ไม่ดำเนินตามทางของท่าน ขอให้ท่านตั้งกษัตริย์มาปกครองและตัดสินคดีให้เราเหมือนชนชาติอื่น ๆ”
6וַיֵּ֤רַע הַדָּבָר֙ בְּעֵינֵ֣י שְׁמוּאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֣ר אָמְר֔וּ תְּנָה־לָּ֥נוּ מֶ֖לֶךְ לְשָׁפְטֵ֑נוּ וַיִּתְפַּלֵּ֥ל שְׁמוּאֵ֖ל אֶל־יְהוָֽה׃ פ
6คำขอที่ว่า “ตั้งกษัตริย์มาตัดสินคดีให้เรา” ทำให้ซามูเอลไม่พอใจ ซามูเอลจึงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
7וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־שְׁמוּאֵ֔ל שְׁמַע֙ בְּקֹ֣ול הָעָ֔ם לְכֹ֥ל אֲשֶׁר־יֹאמְר֖וּ אֵלֶ֑יךָ כִּ֣י לֹ֤א אֹֽתְךָ֙ מָאָ֔סוּ כִּֽי־אֹתִ֥י מָאֲס֖וּ מִמְּלֹ֥ךְ עֲלֵיהֶֽם׃
7พระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “จงฟังทุกสิ่งที่ประชาชนบอกเจ้า เพราะพวกเขาไม่ได้ปฏิเสธเจ้า แต่ปฏิเสธเราไม่ให้เป็นกษัตริย์ปกครองพวกเขา
8כְּכָֽל־הַמַּעֲשִׂ֣ים אֲשֶׁר־עָשׂ֗וּ מִיֹּום֩ הַעֲלֹתִ֨י אֹתָ֤ם מִמִּצְרַ֙יִם֙ וְעַד־הַיֹּ֣ום הַזֶּ֔ה וַיַּ֣עַזְבֻ֔נִי וַיַּעַבְד֖וּ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים כֵּ֛ן הֵ֥מָּה עֹשִׂ֖ים גַּם־לָֽךְ׃
8ตั้งแต่วันที่เรานำพวกเขาออกจากอียิปต์จนถึงวันนี้ พวกเขาทอดทิ้งเราไปรับใช้เทพเจ้าอื่นอย่างไร บัดนี้ก็ทำกับเจ้าอย่างนั้น
9וְעַתָּ֖ה שְׁמַ֣ע בְּקֹולָ֑ם אַ֗ךְ כִּֽי־הָעֵ֤ד תָּעִיד֙ בָּהֶ֔ם וְהִגַּדְתָּ֣ לָהֶ֔ם מִשְׁפַּ֣ט הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁ֥ר יִמְלֹ֖ךְ עֲלֵיהֶֽם׃ ס
9ฉะนั้นจงฟังพวกเขา แต่เจ้าต้องเตือนพวกเขาอย่างจริงจัง และบอกให้รู้ว่ากษัตริย์ที่จะปกครองพวกเขาจะทำอะไรบ้าง”
10וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל אֵ֖ת כָּל־דִּבְרֵ֣י יְהוָ֑ה אֶל־הָעָ֕ם הַשֹּׁאֲלִ֥ים מֵאִתֹּ֖ו מֶֽלֶךְ׃ ס
10ซามูเอลจึงบอกพระดำรัสทั้งหมดของพระยาห์เวห์แก่ประชาชนที่ขอกษัตริย์
11וַיֹּ֕אמֶר זֶ֗ה יִֽהְיֶה֙ מִשְׁפַּ֣ט הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁ֥ר יִמְלֹ֖ךְ עֲלֵיכֶ֑ם אֶת־בְּנֵיכֶ֣ם יִקָּ֗ח וְשָׂ֥ם לֹו֙ בְּמֶרְכַּבְתֹּ֣ו וּבְפָרָשָׁ֔יו וְרָצ֖וּ לִפְנֵ֥י מֶרְכַּבְתֹּֽו׃
11เขากล่าวว่า “กษัตริย์ที่จะปกครองพวกคุณจะทำดังนี้ เขาจะเอาลูกชายของพวกคุณไปเป็นคนรับใช้ประจำรถรบและเป็นทหารม้า ให้พวกเขาวิ่งนำหน้ารถรบ
12וְלָשׂ֣וּם לֹ֔ו שָׂרֵ֥י אֲלָפִ֖ים וְשָׂרֵ֣י חֲמִשִּׁ֑ים וְלַחֲרֹ֤שׁ חֲרִישֹׁו֙ וְלִקְצֹ֣ר קְצִירֹ֔ו וְלַעֲשֹׂ֥ות כְּלֵֽי־מִלְחַמְתֹּ֖ו וּכְלֵ֥י רִכְבֹּֽו׃
12เขาจะตั้งบางคนเป็นหัวหน้าทหารพันคนและบางคนเป็นหัวหน้าทหารห้าสิบคน ให้บางคนไถและเก็บเกี่ยวในที่ดินของเขา หรือทำอาวุธและอุปกรณ์สำหรับรถรบของเขา
13וְאֶת־בְּנֹותֵיכֶ֖ם יִקָּ֑ח לְרַקָּחֹ֥ות וּלְטַבָּחֹ֖ות וּלְאֹפֹֽות׃
13เขาจะเอาลูกสาวของพวกคุณไปทำเครื่องหอม ทำอาหาร และทำขนมปัง
14וְאֶת־שְׂ֠דֹֽותֵיכֶם וְאֶת־כַּרְמֵיכֶ֧ם וְזֵיתֵיכֶ֛ם הַטֹּובִ֖ים יִקָּ֑ח וְנָתַ֖ן לַעֲבָדָֽיו׃
14เขาจะยึดทุ่งนา สวนองุ่น และสวนมะกอกที่ดีที่สุดของพวกคุณไปให้คนรับใช้ของเขา
15וְזַרְעֵיכֶ֥ם וְכַרְמֵיכֶ֖ם יַעְשֹׂ֑ר וְנָתַ֥ן לְסָרִיסָ֖יו וְלַעֲבָדָֽיו׃
15เขาจะเก็บหนึ่งในสิบของเมล็ดพืชและผลจากสวนองุ่นของพวกคุณไปให้เจ้าหน้าที่และคนรับใช้ของเขา
16וְאֶת־עַבְדֵיכֶם֩ וְֽאֶת־שִׁפְחֹ֨ותֵיכֶ֜ם וְאֶת־בַּחוּרֵיכֶ֧ם הַטֹּובִ֛ים וְאֶת־חֲמֹורֵיכֶ֖ם יִקָּ֑ח וְעָשָׂ֖ה לִמְלַאכְתֹּֽו׃
16เขาจะเอาคนรับใช้ชายหญิง ชายหนุ่มที่ดีที่สุด และลาของพวกคุณไปทำงานให้เขา
17צֹאנְכֶ֖ם יַעְשֹׂ֑ר וְאַתֶּ֖ם תִּֽהְיוּ־לֹ֥ו לַעֲבָדִֽים׃
17เขาจะเอาหนึ่งในสิบของฝูงสัตว์ของพวกคุณ แล้วพวกคุณเองก็จะเป็นคนรับใช้ของเขา
18וּזְעַקְתֶּם֙ בַּיֹּ֣ום הַה֔וּא מִלִּפְנֵ֣י מַלְכְּכֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר בְּחַרְתֶּ֖ם לָכֶ֑ם וְלֹֽא־יַעֲנֶ֧ה יְהוָ֛ה אֶתְכֶ֖ם בַּיֹּ֥ום הַהֽוּא׃
18เมื่อถึงวันนั้น พวกคุณจะร้องขอความช่วยเหลือเพราะกษัตริย์ที่พวกคุณเลือกเอง แต่พระยาห์เวห์จะไม่ทรงตอบพวกคุณในวันนั้น”
19וַיְמָאֲנ֣וּ הָעָ֔ם לִשְׁמֹ֖עַ בְּקֹ֣ול שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּאמְר֣וּ לֹּ֔א כִּ֥י אִם־מֶ֖לֶךְ יִֽהְיֶ֥ה עָלֵֽינוּ׃
19ถึงกระนั้นประชาชนก็ไม่ยอมฟังซามูเอล พวกเขากล่าวว่า “ไม่! เราต้องมีกษัตริย์ปกครองเรา
20וְהָיִ֥ינוּ גַם־אֲנַ֖חְנוּ כְּכָל־הַגֹּויִ֑ם וּשְׁפָטָ֤נוּ מַלְכֵּ֙נוּ֙ וְיָצָ֣א לְפָנֵ֔ינוּ וְנִלְחַ֖ם אֶת־מִלְחֲמֹתֵֽנוּ׃
20เราจะได้เป็นเหมือนชนชาติอื่น ๆ ให้กษัตริย์ตัดสินคดี ออกนำหน้าเรา และทำศึกให้เรา”
21וַיִּשְׁמַ֣ע שְׁמוּאֵ֔ל אֵ֖ת כָּל־דִּבְרֵ֣י הָעָ֑ם וַֽיְדַבְּרֵ֖ם בְּאָזְנֵ֥י יְהוָֽה׃ פ
21ซามูเอลฟังทุกคำของประชาชน แล้วนำไปทูลพระยาห์เวห์
22וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֤ה אֶל־שְׁמוּאֵל֙ שְׁמַ֣ע בְּקֹולָ֔ם וְהִמְלַכְתָּ֥ לָהֶ֖ם מֶ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל־אַנְשֵׁ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לְכ֖וּ אִ֥ישׁ לְעִירֹֽו׃ פ
22พระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “จงฟังพวกเขาและตั้งกษัตริย์ให้พวกเขา” ซามูเอลจึงบอกชาวอิสราเอลว่า “ทุกคนกลับเมืองของตนเถิด”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.