Genesis 21
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And the Lord visited Sara, as he had promised: and fulfilled what he had spoken.
1و خداوند برحسب وعده خود، ازساره تفقد نمود، و خداوند، آنچه به ساره گفته بود، بجا آورد.
2And she conceived and bore a son in her old age, at the time that God had foretold her.
2و ساره حامله شده، ازابراهیم در‌پیری‌اش، پسری زایید، در وقتی که خدا به وی گفته بود.
3And Abraham called the name of his son, whom Sara bore him, Isaac.
3و ابراهیم، پسر مولود خودرا، که ساره از وی زایید، اسحاق نام نهاد.
4And he circumcised him the eighth day, as God had commanded him,
4و ابراهیم پسر خود اسحاق را، چون هشت روزه بود، مختون ساخت، چنانکه خدا او را امر فرموده بود.
5When he was a hundred years old: for at this age of his father was Isaac born.
5و ابراهیم، در هنگام ولادت پسرش، اسحاق، صد ساله بود.
6And Sara said: God hath made a laughter for me: whosoever shall hear of it will laugh with me.
6و ساره گفت: «خدا خنده برای من ساخت، و هر‌که بشنود، با من خواهدخندید.»
7And again she said: Who would believe that Abraham should hear that Sara gave suck to a son, whom she bore to him in his old age.
7و گفت: «که بود که به ابراهیم بگوید، ساره اولاد را شیر خواهد داد؟ زیرا که پسری برای وی، در‌پیری‌اش زاییدم.»
8And the child grew and was weaned: and Abraham made a great feast on the day of his weaning.
8و آن پسر نموکرد، تا او را از شیر باز گرفتند. و در روزی که اسحاق را از شیر باز داشتند، ابراهیم ضیافتی عظیم کرد.
9And when Sara had seen the son of Agar the Egyptian playing with Isaac her son, she said to Abraham:
9آنگاه ساره، پسر هاجر مصری را که ازابراهیم زاییده بود، دید که خنده می‌کند.
10Cast out this bondwoman, and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with my son Isaac.
10پس به ابراهیم گفت: «این کنیز را با پسرش بیرون کن، زیرا که پسر کنیز با پسر من اسحاق، وارث نخواهد بود.»
11Abraham took this grievously for his son.
11اما این امر، بنظر ابراهیم، درباره پسرش بسیار سخت آمد.
12And God said to him: Let it not seem grievous to thee for the boy, and for thy bondwoman: in all that Sara hath said to thee, hearken to her voice: for in Isaac shall thy seed be called.
12خدا به ابراهیم گفت: «درباره پسر خود و کنیزت، بنظرت سخت نیاید، بلکه هر‌آنچه ساره به تو گفته است، سخن او رابشنو، زیرا که ذریت تو از اسحاق خوانده خواهدشد.
13But I will make the son also of the bondwoman a great nation, because he is thy seed.
13و از پسر کنیز نیز امتی بوجود آورم، زیراکه او نسل توست.»
14So Abraham rose up in the morning, and taking bread and a bottle of water, put it upon her shoulder, and delivered the boy, and sent her away. And she departed, and wandered in the wilderness of Bersabee.
14بامدادان، ابراهیم برخاسته، نان و مشکی از آب گرفته، به هاجر داد، و آنها را بر دوش وی نهاد، و او را با پسر روانه کرد. پس رفت، و در بیابان بئرشبع می‌گشت.
15And when the water in the bottle was spent, she cast the boy under one of the trees that were there.
15وچون آب مشک تمام شد، پسر را زیر بوته‌ای گذاشت.
16And she went her way, and sat over against him a great way off as far as a bow can carry, for she said: I will not see the boy die: and sitting over against, she lifted up her voice and wept.
16و به مسافت تیر پرتابی رفته، در مقابل وی بنشست، زیرا گفت: «موت پسر را نبینم.» و در مقابل او نشسته، آواز خود را بلند کرد وبگریست.
17And God heard the voice of the boy: and an angel of God called to Agar from heaven, saying: What art thou doing, Agar? fear not: for God hath heard the voice of the boy, from the place wherein he is.
17و خدا، آواز پسر را بشنید، و فرشته خدا از آسمان، هاجر را ندا کرده، وی را گفت: «ای هاجر، تو را چه شد؟ ترسان مباش، زیراخدا، آواز پسر را در آنجایی که اوست، شنیده است.
18Arise, take up the boy, and hold him by the hand: for I will make him a great nation.
18برخیز و پسر را برداشته، او را به‌دست خود بگیر، زیرا که از او، امتی عظیم بوجودخواهم آورد.»
19And God opened her eyes: and she saw a well of water, and went and filled the bottle, and gave the boy to drink.
19و خدا چشمان او را باز کرد تاچاه آبی دید. پس رفته، مشک را از آب پر کرد، وپسر را نوشانید.
20And God was with him: and he grew, and dwelt in the wilderness, and became a young man, an archer.
20و خدا با آن پسر می‌بود. و اونمو کرده، ساکن صحرا شد، و در تیراندازی بزرگ گردید.
21And he dwelt in the wilderness of Pharan, and his mother took a wife for him out of the land of Egypt.
21و در صحرای فاران، ساکن شد. ومادرش زنی از زمین مصر برایش گرفت.
22At the same time Abimelech, and Phicol the general of his army said to Abraham: God is with thee in all that thou dost.
22و واقع شد، در آن زمانی که ابی ملک، وفیکول، که سپهسالار او بود، ابراهیم را عرض کرده، گفتند که «خدا در آنچه می‌کنی با توست.
23Swear therefore by God, that thou wilt not hurt me, nor my posterity, nor my stock: but according to the kindness that I have done to thee, thou shalt do to me, and to the land wherein thou hast lived a stranger.
23اکنون برای من، در اینجا به خدا سوگند بخور، که با من و نسل من و ذریت من خیانت نخواهی کرد، بلکه برحسب احسانی که با تو کرده‌ام، با من و با زمینی که در آن غربت پذیرفتی، عمل خواهی نمود.»
24And Abraham said: I will swear.
24ابراهیم گفت: «من سوگند می‌خورم.»
25And he reproved Abimelech for a well of water, which his servants had taken away by force.
25و ابراهیم ابی ملک را تنبیه کرد، بسبب چاه آبی که خادمان ابی ملک، از او به زور گرفته بودند.
26And Abimelech answered: I knew not who did this thing: and thou didst not tell me, and I heard not of it till today.
26ابی ملک گفت: «نمی دانم کیست که این کار راکرده است، و تو نیز مرا خبر ندادی، و من هم تاامروز نشنیده بودم.»
27And Abraham took sheep and oxen and gave them to Abimelech: and both of them made a league.
27و ابراهیم، گوسفندان وگاوان گرفته، به ابی ملک داد، و با یکدیگر عهدبستند.
28And Abraham set apart seven ewe lambs of the flock.
28و ابراهیم، هفت بره از گله جدا ساخت.
29And Abimelech said to him: What mean these seven ewe lambs which thou hast set apart?
29گفت: «که این هفت بره ماده را از دست من قبول فرمای، تا شهادت باشدکه این چاه را من حفر نمودم.»
30But he said: Thou shalt take seven ewe lambs at my hand: that they may be a testimony for me, that I dug this well.
30از این سبب، آن مکان را، بئرشبع نامید، زیرا که در آنجا با یکدیگرقسم خوردند.
31Therefore that place was called Bersabee: because there both of them did swear.
31و چون آن عهد را در بئرشبع بسته بودند، ابی ملک با سپهسالار خود فیکول برخاسته، به زمین فلسطینیان مراجعت کردند.
32And they made a league for the well of oath.
32و ابراهیم در بئرشبع، شوره کزی غرس نمود، ودر آنجا به نام یهوه، خدای سرمدی، دعا نمود.
33And Abimelech, and Phicol the general of his army arose and returned to the land of the Palestines. But Abraham planted a grove in Bersabee, and there called upon the name of the Lord God eternal.
33پس ابراهیم در زمین فلسطینیان، ایام بسیاری بسر برد.
34And he was a sojourner in the land of the Palestines many days.
no verse 34 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.