Ezra 9
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Freedom Bible (Thai)
1And after these things were accomplished, the princes came to me, saying: The people of Israel, and the priests and Levites have not separated themselves from the people of the lands, and from their abominations, namely, of the Chanaanites, and the Hethites, and the Pherezites, and the Jebusites, and the Ammonites, and the Moabites, and the Egyptians, and the Amorrhites.
1เมื่อดำเนินการเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว บรรดาเจ้านายมาหาข้าพเจ้าและกล่าวว่า “ชาวอิสราเอล ปุโรหิต และชาวเลวีไม่ได้แยกตัวจากชนชาติในดินแดนต่าง ๆ แต่ทำสิ่งน่ารังเกียจตามชนชาติเหล่านั้น คือชาวคานาอัน ฮิตไทต์ เปริสซี เยบุส อัมโมน โมอับ อียิปต์ และอาโมไรต์
2For they have taken of their daughters for themselves and for their sons, and they have mingled the holy seed with the people of the lands. And the hand of the princes and magistrates hath been first in this transgression.
2พวกเขาแต่งงานกับบุตรสาวของชนชาติเหล่านั้น ทั้งให้บุตรชายของตนแต่งงานด้วย เชื้อสายที่แยกไว้สำหรับพระเจ้าจึงปะปนกับชนชาติในดินแดนเหล่านั้น ยิ่งกว่านั้น บรรดาเจ้านายและผู้ปกครองกลับเป็นผู้นำในการทำความผิดนี้”
3And when I had heard this word, I rent my mantle and my coat, and plucked off the hairs of my head and my beard, and I sat down mourning.
3เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเรื่องนี้ ก็ฉีกเสื้อและเสื้อคลุม ทึ้งผมและหนวดเครา แล้วนั่งลงด้วยความตกตะลึง
4And there were assembled to me all that feared the God of Israel, because of the transgression of those that were come from the captivity, and I sat sorrowful, until the evening sacrifice.
4ทุกคนที่หวาดกลัวต่อถ้อยคำของพระเจ้าแห่งอิสราเอลมารวมกันรอบข้าพเจ้า เพราะความผิดของผู้กลับจากการเนรเทศ ข้าพเจ้านั่งตกตะลึงอยู่จนถึงเวลาถวายเครื่องบูชาตอนเย็น
5And at the evening sacrifice I rose up from my affliction, and having rent my mantle and my garment, I fell upon my knees, and spread out my hands to the Lord my God,
5เมื่อถึงเวลาถวายเครื่องบูชาตอนเย็น ข้าพเจ้าลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความอับอาย ทั้งที่เสื้อและเสื้อคลุมยังฉีกขาด แล้วคุกเข่ากางมือออกต่อพระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพเจ้า
6And said: My God I am confounded and ashamed to lift up my face to thee: for our iniquities are multiplied over our heads, and our sins are grown up even unto heaven,
6และกล่าวว่า “พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าละอายจนหน้าแดง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นหาพระองค์ พระเจ้าของข้าพเจ้า เพราะความชั่วของพวกเราท่วมสูงเหนือศีรษะ และความผิดของพวกเรากองสูงถึงสวรรค์
7From the days of our fathers: and we ourselves also have sinned grievously unto this day, and for our iniquities we and our kings, and our priests have been delivered into the hands of the kings of the lands, and to the sword, and to captivity, and to spoil, and to confusion of face, as it is at this day.
7ตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษจนถึงวันนี้ พวกเรามีความผิดมหันต์ เพราะความชั่วของเรา ทั้งพวกเรา กษัตริย์ และปุโรหิตของเรา จึงตกอยู่ใต้อำนาจของกษัตริย์ในดินแดนต่าง ๆ ถูกฆ่าด้วยดาบ ถูกจับเป็นเชลย ถูกปล้น และได้รับความอับอายอย่างที่เป็นอยู่ในวันนี้
8And now as a little, and for a moment has our prayer been made before the Lord our God, to leave us a remnant, and give us a pin in his holy place, and that our God would enlighten our eyes, and would give us a little life in our bondage.
8แต่บัดนี้ ในช่วงเวลาสั้น ๆ พระยาห์เวห์ พระเจ้าของเราได้แสดงความกรุณา ให้พวกเราบางส่วนหนีรอดมาได้ และให้เราปักหลักในสถานที่บริสุทธิ์ของพระองค์ เพื่อพระเจ้าของเราจะได้ทำให้ดวงตาของเราสดใสขึ้น และฟื้นชีวิตเราได้บ้างท่ามกลางการเป็นทาส
9For we are bondmen, and in our bondage our God hath not forsaken us, but hath extended mercy upon us before the king of the Persians, to give us life, and to set up the house of our God, and rebuild the desolations thereof, and to give us a fence in Juda and Jerusalem.
9เพราะพวกเราเป็นทาส แต่พระเจ้าของเราไม่ได้ทอดทิ้งเราในการเป็นทาส พระองค์เมตตาเราต่อหน้ากษัตริย์ทั้งหลายแห่งเปอร์เซีย เพื่อฟื้นชีวิตเรา ให้เราสร้างพระวิหารของพระเจ้าของเราขึ้นใหม่และซ่อมแซมส่วนที่พังทลาย ทั้งให้เรามีกำแพงคุ้มกันในยูดาห์และเยรูซาเล็ม
10And now, O our God, what shall we say after this? for we have forsaken thy commandments,
10“พระเจ้าของเรา หลังจากนี้ พวกเราจะพูดอะไรได้อีก เพราะเราละทิ้งคำสั่งของพระองค์
11Which thou hast commanded by the hand of thy servants the prophets, saying: The land which you go to possess, is an unclean land, according to the uncleanness of the people, and of other lands, with their abominations, who have filled it from mouth to mouth with their filth.
11ที่พระองค์ให้ผ่านบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ คือผู้เผยพระวจนะว่า ‘ดินแดนที่พวกคุณกำลังจะเข้าไปครอบครองนั้นมีมลทิน เพราะมลทินของชนชาติที่อยู่ที่นั่น พวกเขาทำสิ่งน่ารังเกียจจนมลทินของพวกเขาเต็มดินแดนตั้งแต่ปลายหนึ่งถึงอีกปลายหนึ่ง
12Now therefore give not your daughters to their sons, and take not their daughters for your sons, and seek not their peace, nor their prosperity forever: that you may be strengthened, and may eat the good things of the land, and may have your children your heirs for ever.
12ดังนั้น อย่ายกบุตรสาวของพวกคุณให้แต่งงานกับบุตรชายของพวกเขา และอย่าให้บุตรชายของพวกคุณแต่งงานกับบุตรสาวของพวกเขา อย่าส่งเสริมความสงบสุขหรือความรุ่งเรืองของพวกเขา ไม่ว่าในเวลาใด เพื่อพวกคุณจะเข้มแข็ง ได้กินผลผลิตดี ๆ ของดินแดนนี้ และมอบดินแดนนี้เป็นมรดกแก่ลูกหลานตลอดไป’
13And after all that is come upon us, for our most wicked deeds, and our great sin, seeing that thou our God hast saved us from our iniquity, and hast given us a deliverance as at this day,
13“สิ่งทั้งปวงที่เกิดกับเราเป็นเพราะการกระทำชั่วและความผิดมหันต์ของเรา ถึงกระนั้น พระองค์ พระเจ้าของเรา ก็ลงโทษเราน้อยกว่าที่ความชั่วของเราสมควรได้รับ และให้พวกเราเหลือรอดมาได้เช่นนี้
14That we should not turn away, nor break thy commandments, nor join in marriage with the people of these abominations. Art thou angry with us unto utter destruction, not to leave us a remnant to be saved?
14แล้วเราจะฝ่าฝืนคำสั่งของพระองค์อีก และแต่งงานกับชนชาติที่ทำสิ่งน่ารังเกียจเหล่านี้หรือ พระองค์จะไม่โกรธเราจนทำลายเราหมดสิ้น ไม่เหลือใครและไม่มีใครหนีรอดเลยหรือ
15O Lord God of Israel, thou art just: for we remain yet to be saved as at this day. Behold we are before thee in our sin, for there can be no standing before thee in this matter.
15พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล พระองค์ชอบธรรม เพราะพวกเราเหลือรอดหนีมาได้ดังที่เห็นในวันนี้ โปรดมองดู พวกเราอยู่ต่อหน้าพระองค์ทั้งที่มีความผิด เพราะความผิดนี้ ไม่มีใครยืนอยู่ต่อหน้าพระองค์ได้”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.