โยนาห์ 4
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1แต่โยนาห์ไม่พอใจอย่างยิ่งและโกรธ
1וַיֵּ֥רַע אֶל־יֹונָ֖ה רָעָ֣ה גְדֹולָ֑ה וַיִּ֖חַר לֹֽו׃
2เขาอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า “พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าขอวิงวอน ตอนที่ยังอยู่ในประเทศของตน ข้าพเจ้าพูดไว้อย่างนี้ไม่ใช่หรือ? ข้าพเจ้าจึงรีบหนีไปทาร์ชิช เพราะรู้ว่าพระองค์เป็นพระเจ้าที่เปี่ยมด้วยความกรุณาและเมตตา ไม่โกรธง่าย มีความรักมั่นคงล้นเหลือ และเปลี่ยนใจไม่ทำให้เกิดภัยร้าย
2וַיִּתְפַּלֵּ֨ל אֶל־יְהוָ֜ה וַיֹּאמַ֗ר אָנָּ֤ה יְהוָה֙ הֲלֹוא־זֶ֣ה דְבָרִ֗י עַד־הֱיֹותִי֙ עַל־אַדְמָתִ֔י עַל־כֵּ֥ן קִדַּ֖מְתִּי לִבְרֹ֣חַ תַּרְשִׁ֑ישָׁה כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי כִּ֤י אַתָּה֙ אֵֽל־חַנּ֣וּן וְרַח֔וּם אֶ֤רֶךְ אַפַּ֙יִם֙ וְרַב־חֶ֔סֶד וְנִחָ֖ם עַל־הָרָעָֽה׃
3เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ บัดนี้ข้าพเจ้าขอวิงวอน โปรดเอาชีวิตข้าพเจ้าไป เพราะสำหรับข้าพเจ้า ตายดีกว่าอยู่”
3וְעַתָּ֣ה יְהוָ֔ה קַח־נָ֥א אֶת־נַפְשִׁ֖י מִמֶּ֑נִּי כִּ֛י טֹ֥וב מֹותִ֖י מֵחַיָּֽי׃ ס
4พระยาห์เวห์ถามว่า “คุณโกรธอย่างนี้ถูกแล้วหรือ?”
4וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה הַהֵיטֵ֖ב חָ֥רָה לָֽךְ׃
5โยนาห์ออกจากเมืองไปนั่งทางตะวันออกของเมือง เขาทำเพิงให้ตนเองและนั่งใต้ร่มเพิง คอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเมือง
5וַיֵּצֵ֤א יֹונָה֙ מִן־הָעִ֔יר וַיֵּ֖שֶׁב מִקֶּ֣דֶם לָעִ֑יר וַיַּעַשׂ֩ לֹ֨ו שָׁ֜ם סֻכָּ֗ה וַיֵּ֤שֶׁב תַּחְתֶּ֙יהָ֙ בַּצֵּ֔ל עַ֚ד אֲשֶׁ֣ר יִרְאֶ֔ה מַה־יִּהְיֶ֖ה בָּעִֽיר׃
6พระยาห์เวห์ พระเจ้า จัดให้มีเถาไม้และทำให้งอกขึ้นเหนือโยนาห์ เพื่อให้ร่มเงาเหนือศีรษะ ช่วยให้เขาพ้นความเดือดร้อน โยนาห์ยินดีกับเถาไม้นั้นอย่างยิ่ง
6וַיְמַ֣ן יְהוָֽה־אֱ֠לֹהִים קִיקָיֹ֞ון וַיַּ֣עַל ׀ מֵעַ֣ל לְיֹונָ֗ה לִֽהְיֹ֥ות צֵל֙ עַל־רֹאשֹׁ֔ו לְהַצִּ֥יל לֹ֖ו מֵרָֽעָתֹ֑ו וַיִּשְׂמַ֥ח יֹונָ֛ה עַל־הַקּֽ͏ִיקָיֹ֖ון שִׂמְחָ֥ה גְדֹולָֽה׃
7แต่รุ่งเช้าวันถัดมา พระเจ้าจัดให้มีหนอนตัวหนึ่ง มันกัดกินเถาไม้จนเหี่ยวไป
7וַיְמַ֤ן הָֽאֱלֹהִים֙ תֹּולַ֔עַת בַּעֲלֹ֥ות הַשַּׁ֖חַר לַֽמָּחֳרָ֑ת וַתַּ֥ךְ אֶת־הַקִּֽיקָיֹ֖ון וַיִּיבָֽשׁ׃
8เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าจัดให้มีลมร้อนอบอ้าวจากตะวันออก แดดแผดเผาศีรษะโยนาห์จนเขาอ่อนแรง เขาร้องขอให้ตนตาย กล่าวว่า “สำหรับข้าพเจ้า ตายดีกว่าอยู่”
8וַיְהִ֣י ׀ כִּזְרֹ֣חַ הַשֶּׁ֗מֶשׁ וַיְמַ֨ן אֱלֹהִ֜ים ר֤וּחַ קָדִים֙ חֲרִישִׁ֔ית וַתַּ֥ךְ הַשֶּׁ֛מֶשׁ עַל־רֹ֥אשׁ יֹונָ֖ה וַיִּתְעַלָּ֑ף וַיִּשְׁאַ֤ל אֶת־נַפְשֹׁו֙ לָמ֔וּת וַיֹּ֕אמֶר טֹ֥וב מֹותִ֖י מֵחַיָּֽי׃
9พระเจ้าถามโยนาห์ว่า “คุณโกรธเรื่องเถาไม้อย่างนี้ถูกแล้วหรือ?” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าโกรธก็ถูกแล้ว แม้จะโกรธจนตายก็ตาม”
9וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ אֶל־יֹונָ֔ה הַהֵיטֵ֥ב חָרָֽה־לְךָ֖ עַל־הַקִּֽיקָיֹ֑ון וַיֹּ֕אמֶר הֵיטֵ֥ב חָֽרָה־לִ֖י עַד־מָֽוֶת׃
10พระยาห์เวห์กล่าวว่า “คุณห่วงเถาไม้นั้น ทั้งที่ไม่ได้ลงแรงและไม่ได้ทำให้มันเติบโต มันงอกขึ้นในคืนเดียวและตายในคืนเดียว
10וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה אַתָּ֥ה חַ֙סְתָּ֙ עַל־הַקִּ֣יקָיֹ֔ון אֲשֶׁ֛ר לֹא־עָמַ֥לְתָּ בֹּ֖ו וְלֹ֣א גִדַּלְתֹּ֑ו שֶׁבִּן־לַ֥יְלָה הָיָ֖ה וּבִן־לַ֥יְלָה אָבָֽד׃
11แล้วเราไม่ควรห่วงมหานครนีนะเวห์หรือ? ที่นั่นมีคนมากกว่าหนึ่งแสนสองหมื่นคนที่ไม่รู้แยกมือขวาจากมือซ้าย และยังมีสัตว์อีกมากมายด้วย”
11וַֽאֲנִי֙ לֹ֣א אָח֔וּס עַל־נִינְוֵ֖ה הָעִ֣יר הַגְּדֹולָ֑ה אֲשֶׁ֣ר יֶשׁ־בָּ֡הּ הַרְבֵּה֩ מִֽשְׁתֵּים־עֶשְׂרֵ֨ה רִבֹּ֜ו אָדָ֗ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדַע֙ בֵּין־יְמִינֹ֣ו לִשְׂמֹאלֹ֔ו וּבְהֵמָ֖ה רַבָּֽה׃
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.