ยอห์น 2
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1ในวันที่สาม มีงานแต่งงานที่เมืองคานาในแคว้นกาลิลี มารดาของพระเยซูอยู่ที่นั่น
1Te phoeikah a thum hnin ah Galilee kah Kana ah yulueinah om, tih Jesuh kah a manu khaw khoem om.
2พระเยซูกับสาวกของพระองค์ก็ได้รับเชิญไปงานแต่งงานด้วย
2Te vaengah Jesuh neh a hnukbang rhoek tah yulueinah ah rhen a khue.
3เมื่อเหล้าองุ่นหมด มารดาของพระเยซูกล่าวกับพระองค์ว่า “พวกเขาไม่มีเหล้าองุ่นแล้ว”
3Te vaengah misurtui vawt tih Jesuh kah a manu loh Jesuh taengah, “Misurtui a khueh uh voel moenih,” a ti nah.
4พระเยซูกล่าวกับนางว่า “หญิงเอ๋ย เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านและเรา? วาระของเรายังมาไม่ถึง”
4Tedae Jesuh loh a manu taengah, “ Huta, nang neh kai taengah balae aka om? Kai kah a tue te ha pawk hlan,” a ti nah.
5มารดาของพระองค์บอกคนรับใช้ว่า “เขาบอกให้พวกคุณทำอะไร ก็จงทำตามนั้น”
5A manu loh tueihyoeih rhoek te, “Nangmih taengah a thui te tah saii uh ,” a ti nah.
6ที่นั่นมีโอ่งน้ำทำด้วยหินหกใบ ตั้งไว้สำหรับการชำระตัวตามธรรมเนียมของชาวยิว แต่ละใบจุได้สองหรือสามเมเทรเตส
6Te vaengah Judah rhoek kah a khueh uh cimcaihnah ham lungto amrhaeng parhuk tah tapkhoeh om. Te dongah doh nit neh doh thum tah rhip ael.
7พระเยซูบอกพวกเขาว่า “เติมน้ำลงในโอ่งให้เต็ม” พวกเขาจึงเติมจนเต็มถึงปากโอ่ง
7Jesuh loh amih taengah, “ Amrhaeng te tui koei uh,” a ti nah. Te dongah te rhoek te malh a koei uh.
8แล้วพระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “ตอนนี้ตักน้ำออกมาบ้าง แล้วเอาไปให้ผู้ดูแลงานเลี้ยง” พวกเขาก็เอาไป
8Te phoeiah amih te, “Duek uh lamtah taemkung taengla khuen uh laeh,” a ti nah tih a khuen uh tangloeng.
9เมื่อผู้ดูแลงานเลี้ยงชิมน้ำที่กลายเป็นเหล้าองุ่น เขาไม่รู้ว่าเหล้าองุ่นนั้นมาจากไหน แต่คนรับใช้ที่ตักน้ำรู้ ผู้ดูแลงานเลี้ยงจึงเรียกเจ้าบ่าวมา
9Taemkung loh misurtui la aka poeh tui te a ten dae me lamkah a thoeng khaw ming pawh. Tedae tui aka duek tueihyoeih rhoek loh a ming.
10และกล่าวกับเขาว่า “ทุกคนเอาเหล้าองุ่นดีมาเลี้ยงก่อน และเมื่อแขกดื่มกันเต็มที่แล้ว จึงเอาเหล้าองุ่นที่ไม่ดีเท่ามา แต่ท่านกลับเก็บเหล้าองุ่นดีไว้จนถึงตอนนี้!”
10Te dongah taemkung loh yulokung amah te a khue tih, “Hlang boeih loh misurtui a huem te lamhma la a tawn tih a rhui uh vaengah a dudap te a tawn uh. Nang tah tahae duela misurtui a huem te na paih,” a ti nah.
11นี่เป็นจุดเริ่มต้นของหมายสำคัญต่าง ๆ ที่พระเยซูทำในเมืองคานาแห่งแคว้นกาลิลี พระองค์เปิดเผยพระสิริของพระองค์ และสาวกก็เชื่อในพระองค์
11Jesuh loh miknoek a saii te Galilee kah Kana ah a tongcuek tih amah kah thangpomnah te a phoe. Te dongah a hnukbang rhoek loh amah te a tangnah uh.
12หลังจากนั้น พระองค์ลงไปยังคาเปอรนาอุม พร้อมกับมารดา พี่น้อง และสาวกของพระองค์ พวกเขาพักอยู่ที่นั่นไม่กี่วัน
12Te phoeiah amah loh a manu, a mana rhoek, a hnukbang rhoek te Kapernaum la a suntlak puei . Tedae khohnin a sen pahoi a rhaeh uh moenih.
13ใกล้ถึงเทศกาลปัสกาของชาวยิว พระเยซูจึงขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
13Judah rhoek kah yoom tah om tom tih Jesuh khaw Jerusalem la cet.
14ในพระวิหาร พระองค์พบคนขายวัว แกะ และนกพิราบ รวมทั้งคนแลกเงินที่นั่งอยู่
14Bawkim ah vaito, tu, vahu, aka yoi rhoek neh tangkatho rhoek a ngol uh te a hmuh.
15พระองค์เอาเชือกมาทำเป็นแส้ แล้วขับไล่ทั้งหมดออกจากพระวิหาร ทั้งแกะและวัว พระองค์เทเงินของคนแลกเงินออก และคว่ำโต๊ะของพวกเขา
15Te dongah rhui te rhuihet la a saii tih tu neh vaito te bawkim khui lamloh boeih a vai. Te phoeiah tangkathung rhoek kah tangka te a hawk pah tih caboei te boeih a palet pah.
16พระองค์กล่าวกับคนขายนกพิราบว่า “เอาของพวกนี้ออกไปจากที่นี่! อย่าทำบ้านของพระบิดาของเราให้เป็นตลาด!”
16Te phoeiah vahu aka yoi rhoek te, “ He rhoek he vawl khuenuh. A pa kah im he hnoyoih im la saii uh boeh,” a ti nah.
17สาวกของพระองค์ระลึกได้ว่า มีเขียนไว้ว่า “ความร้อนรนเพื่อบ้านของพระองค์จะกลืนกินข้าพเจ้า”
17Na im kah kosi loh kai n'yoop ni tila a daek tangtae aka om te a hnukbang rhoek loh a poek uh.
18ชาวยิวจึงถามพระองค์ว่า “เมื่อท่านทำเรื่องเหล่านี้ ท่านจะแสดงหมายสำคัญอะไรให้พวกเราเห็น?”
18Te vaengah Judah rhoek loh amah te a dawt uh tih, “He rhoek he na saii dongah me bang miknoek lae kaimih nan tueng eh? ” a ti nauh.
19พระเยซูตอบพวกเขาว่า “ทำลายพระวิหารนี้เสีย แล้วภายในสามวันเราจะทำให้มันตั้งขึ้นอีก”
19Jesuh loh amih te a doo tih, “ Hekah Bawkim he phae uh lamtah a thum hnin ah ka thoh ni,” a ti nah.
20ชาวยิวจึงกล่าวว่า “พระวิหารนี้ใช้เวลาสร้างถึงสี่สิบหกปี แล้วท่านจะทำให้มันตั้งขึ้นในสามวันหรือ?”
20Te dongah Judah rhoek loh, “Hekah Bawkim tah kum sawmli kum rhuk a sak uh dae nang loh hnin thum ah na thoh ayaw te?” a ti nah.
21แต่พระวิหารที่พระองค์พูดถึงคือร่างกายของพระองค์
21Te tah amah pum kah bawkim kawng ni a thui dae.
22ดังนั้น เมื่อพระองค์ฟื้นขึ้นจากความตาย สาวกจึงระลึกได้ว่าพระองค์เคยพูดเรื่องนี้ และพวกเขาก็เชื่อพระคัมภีร์ และเชื่อถ้อยคำที่พระเยซูได้กล่าวไว้
22Te dongah duek lamkah a thoh daengah ni a thui he khaw a hnukbang rhoek loh a poek uh. Te veangah Jesuh loh a thui olka neh cacim te a tangnah uh.
23ขณะที่พระองค์อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มช่วงเทศกาลปัสกา คนจำนวนมากเชื่อในพระนามของพระองค์ เมื่อได้เห็นหมายสำคัญที่พระองค์ทำ
23Khotue kah yoom vaengah tah Jerusalem ah om tih amah ming te muep a tangnah uh. Amah kah miknoek a saii te khaw a hmuh uh.
24แต่พระเยซูไม่วางใจพวกเขา เพราะพระองค์รู้จักทุกคน
24Tedae Jesuh loh boeih a ming dongah amah neh amah te amih taengah pumpae rhep pawh.
25และพระองค์ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเป็นพยานเกี่ยวกับมนุษย์ เพราะพระองค์รู้เองว่ามีอะไรอยู่ในมนุษย์
25Hlang kawng te pakhat khaw phong ham a ngoe moenih, amah loh hlang khuikah aka om te a ming.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.