1 ซามูเอล 25
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)
1ซามูเอลสิ้นชีวิต ชาวอิสราเอลทั้งหมดมารวมตัวกันไว้ทุกข์ให้เขา และฝังเขาไว้ที่บ้านของเขาในรามาห์ จากนั้นดาวิดออกเดินทางลงไปยังถิ่นทุรกันดารปาราน
1وَمَاتَ صَمُوئِيلُ، فَٱجْتَمَعَ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وَنَدَبُوهُ وَدَفَنُوهُ فِي بَيْتِهِ فِي ٱلرَّامَةِ. وَقَامَ دَاوُدُ وَنَزَلَ إِلَى بَرِّيَّةِ فَارَانَ.
2มีชายคนหนึ่งอยู่ที่มาโอน ทรัพย์สินของเขาอยู่ในคารเมล เขามั่งคั่งมาก มีแกะสามพันตัวและแพะหนึ่งพันตัว ขณะนั้นเขากำลังตัดขนแกะที่คารเมล
2وَكَانَ رَجُلٌ فِي مَعُونٍ، وَأَمْلَاكُهُ فِي ٱلْكَرْمَلِ، وَكَانَ ٱلرَّجُلُ عَظِيمًا جِدًّا وَلَهُ ثَلَاثَةُ آلَافٍ مِنَ ٱلْغَنَمِ وَأَلْفٌ مِنَ ٱلْمَعْزِ، وَكَانَ يَجُزُّ غَنَمَهُ فِي ٱلْكَرْمَلِ.
3ชายคนนั้นชื่อนาบาล ภรรยาชื่ออาบีกายิล นางมีไหวพริบและหน้าตาสวยงาม แต่สามีเป็นคนหยาบกระด้างและประพฤติชั่ว เขาเป็นคนในตระกูลคาเลบ
3وَٱسْمُ ٱلرَّجُلِ نَابَالُ وَٱسْمُ ٱمْرَأَتِهِ أَبِيجَايِلُ. وَكَانَتِ ٱلْمَرْأَةُ جَيِّدَةَ ٱلْفَهْمِ وَجَمِيلَةَ ٱلصُّورَةِ، وَأَمَّا ٱلرَّجُلُ فَكَانَ قَاسِيًا وَرَدِيءَ ٱلْأَعْمَالِ، وَهُوَ كَالِبِيٌّ.
4ดาวิดอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ได้ยินว่านาบาลกำลังตัดขนแกะ
4فَسَمِعَ دَاوُدُ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ أَنَّ نَابَالَ يَجُزُّ غَنَمَهُ.
5จึงส่งชายหนุ่มสิบคนไป โดยบอกว่า “ขึ้นไปคารเมล หานาบาลและทักทายเขาในนามของฉัน
5فَأَرْسَلَ دَاوُدُ عَشْرَةَ غِلْمَانٍ، وَقَالَ دَاوُدُ لِلْغِلْمَانِ: «ٱصْعَدُوا إِلَى ٱلْكَرْمَلِ وَٱدْخُلُوا إِلَى نَابَالَ وَٱسْأَلُوا بِٱسْمِي عَنْ سَلَامَتِهِ،
6บอกเขาว่า ‘ขอให้ท่านมีอายุยืน ขอให้ท่านอยู่เป็นสุข ขอให้ครอบครัวของท่านอยู่เป็นสุข ขอให้ทุกสิ่งที่ท่านมีอยู่ดี
6وَقُولُوا هَكَذَا: حَيِيتَ وَأَنْتَ سَالِمٌ، وَبَيْتُكَ سَالِمٌ، وَكُلُّ مَالِكَ سَالِمٌ.
7ฉันได้ยินว่าท่านมีคนกำลังตัดขนแกะ คนเลี้ยงแกะของท่านอยู่กับพวกเรา พวกเราไม่ได้ทำร้ายพวกเขา และตลอดเวลาที่อยู่ในคารเมลก็ไม่มีอะไรของพวกเขาหายไป
7وَٱلْآنَ قَدْ سَمِعْتُ أَنَّ عِنْدَكَ جَزَّازِينَ. حِينَ كَانَ رُعَاتُكَ مَعَنَا، لَمْ نُؤْذِهِمْ وَلَمْ يُفْقَدْ لَهُمْ شَيْءٌ كُلَّ ٱلْأَيَّامِ ٱلَّتِي كَانُوا فِيهَا فِي ٱلْكَرْمَلِ.
8ลองถามคนหนุ่มของท่านดู พวกเขาจะบอกท่านเอง ขอให้ท่านเมตตาคนหนุ่มเหล่านี้ เพราะเรามาในวันดีเช่นนี้ ขอโปรดแบ่งสิ่งที่ท่านมีให้คนรับใช้ของท่านและดาวิดลูกชายของท่านด้วย’”
8اِسْأَلْ غِلْمَانَكَ فَيُخْبِرُوكَ. فَلْيَجِدِ ٱلْغِلْمَانُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ لِأَنَّنَا قَدْ جِئْنَا فِي يَوْمٍ طَيِّبٍ، فَأَعْطِ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ لِعَبِيدِكَ وَلِٱبْنِكَ دَاوُدَ».
9คนหนุ่มของดาวิดไปบอกนาบาลตามคำของดาวิดทุกประการ แล้วรอคำตอบ
9فَجَاءَ ٱلْغِلْمَانُ وَكَلَّمُوا نَابَالَ حَسَبَ كُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ بِٱسْمِ دَاوُدَ وَكَفُّوا.
10นาบาลตอบคนรับใช้ของดาวิดว่า “ดาวิดเป็นใคร? ลูกชายเจสซีเป็นใคร? เดี๋ยวนี้คนรับใช้ที่หนีจากนายมีอยู่มากมาย
10فَأَجَابَ نَابَالُ عَبِيدَ دَاوُدَ وَقَالَ: «مَنْ هُوَ دَاوُدُ؟ وَمَنْ هُوَ ٱبْنُ يَسَّى؟ قَدْ كَثُرَ ٱلْيَوْمَ ٱلْعَبِيدُ ٱلَّذِينَ يَقْحَصُونَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ أَمَامِ سَيِّدِهِ.
11จะให้ฉันเอาขนมปัง น้ำ และเนื้อจากสัตว์ที่ฉันฆ่าไว้สำหรับคนตัดขนแกะ ไปให้คนที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนหรือ?”
11أَآخُذُ خُبْزِي وَمَائِي وَذَبِيحِيَ ٱلَّذِي ذَبَحْتُ لِجَازِّيَّ وَأُعْطِيهِ لِقَوْمٍ لَا أَعْلَمُ مِنْ أَيْنَ هُمْ؟».
12คนหนุ่มของดาวิดจึงกลับไปตามทาง และรายงานคำตอบทั้งหมดให้ดาวิดฟัง
12فَتَحَوَّلَ غِلْمَانُ دَاوُدَ إِلَى طَرِيقِهِمْ وَرَجَعُوا وَجَاءُوا وَأَخْبَرُوهُ حَسَبَ كُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ.
13ดาวิดสั่งคนของเขาว่า “ทุกคนคาดดาบ!” ทุกคนก็คาดดาบ ดาวิดเองก็คาดดาบ มีชายประมาณสี่ร้อยคนตามดาวิดไป ส่วนอีกสองร้อยคนอยู่เฝ้าสัมภาระ
13فَقَالَ دَاوُدُ لِرِجَالِهِ: «لِيَتَقَلَّدْ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ سَيْفَهُ». فَتَقَلَّدَ كُلُّ وَاحِدٍ سَيْفَهُ، وَتَقَلَّدَ دَاوُدُ أَيْضًا سَيْفَهُ. وَصَعِدَ وَرَاءَ دَاوُدَ نَحْوُ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُلٍ، وَمَكَثَ مِئَتَانِ مَعَ ٱلْأَمْتِعَةِ.
14แต่คนหนุ่มคนหนึ่งไปบอกอาบีกายิล ภรรยาของนาบาลว่า “ดาวิดส่งคนจากถิ่นทุรกันดารมาทักทายนายของเรา แต่นายกลับด่าทอพวกเขา
14فَأَخْبَرَ أَبِيجَايِلَ ٱمْرَأَةَ نَابَالَ غُلَامٌ مِنَ ٱلْغِلْمَانِ قَائِلًا: «هُوَذَا دَاوُدُ أَرْسَلَ رُسُلًا مِنَ ٱلْبَرِّيَّةِ لِيُبَارِكُوا سَيِّدَنَا فَثَارَ عَلَيْهِمْ.
15คนเหล่านั้นดีต่อพวกเรามาก ไม่เคยทำร้ายเรา และตลอดเวลาที่เราไปกับพวกเขาในทุ่งก็ไม่มีอะไรหายไปเลย
15وَٱلرِّجَالُ مُحْسِنُونَ إِلَيْنَا جِدًّا، فَلَمْ نُؤْذَ وَلَا فُقِدَ مِنَّا شَيْءٌ كُلَّ أَيَّامِ تَرَدُّدِنَا مَعَهُمْ وَنَحْنُ فِي ٱلْحَقْلِ.
16พวกเขาเป็นเหมือนกำแพงป้องกันเราทั้งกลางวันกลางคืน ตลอดเวลาที่เราอยู่กับพวกเขาขณะเลี้ยงแกะ
16كَانُوا سُورًا لَنَا لَيْلًا وَنَهَارًا كُلَّ ٱلْأَيَّامِ ٱلَّتِي كُنَّا فِيهَا مَعَهُمْ نَرْعَى ٱلْغَنَمَ.
17ตอนนี้ท่านคิดดูเถอะว่าจะทำอย่างไร เพราะภัยร้ายกำลังจะมาถึงนายของเราและทุกคนในบ้าน เขาเป็นคนพาลจนไม่มีใครพูดกับเขาได้”
17وَٱلْآنَ ٱعْلَمِي وَٱنْظُرِي مَاذَا تَعْمَلِينَ، لِأَنَّ ٱلشَّرَّ قَدْ أُعِدَّ عَلَى سَيِّدِنَا وَعَلَى بَيْتِهِ، وَهُوَ ٱبْنُ لَئِيمٍ لَا يُمْكِنُ ٱلْكَلَامُ مَعَهُ».
18อาบีกายิลรีบนำขนมปังสองร้อยก้อน เหล้าองุ่นสองภาชนะ แกะห้าตัวที่ชำแหละเตรียมไว้แล้ว ข้าวคั่วห้าเซอาห์ ลูกเกดหนึ่งร้อยพวง และขนมมะเดื่อสองร้อยก้อน บรรทุกบนหลังลา
18فَبَادَرَتْ أَبِيجَايِلُ وَأَخَذَتْ مِئَتَيْ رَغِيفِ خُبْزٍ، وَزِقَّيْ خَمْرٍ، وَخَمْسَةَ خِرْفَانٍ مُهَيَّأَةً، وَخَمْسَ كَيْلَاتٍ مِنَ ٱلْفَرِيكِ، وَمِئَتَيْ عُنْقُودٍ مِنَ ٱلزَّبِيبِ، وَمِئَتَيْ قُرْصٍ مِنَ ٱلتِّينِ، وَوَضَعَتْهَا عَلَى ٱلْحَمِيرِ.
19นางบอกคนหนุ่มของนางว่า “นำหน้าไปก่อน ฉันจะตามไป” แต่นางไม่ได้บอกนาบาลสามี
19وَقَالَتْ لِغِلْمَانِهَا: «ٱعْبُرُوا قُدَّامِي. هَأَنَذَا جَائِيَةٌ وَرَاءَكُمْ». وَلَمْ تُخْبِرْ رَجُلَهَا نَابَالَ.
20ขณะที่นางขี่ลาลงมาตามทางลับสายตาหลังภูเขา ดาวิดกับคนของเขาก็ลงมาทางนั้นและพบกับนาง
20وَفِيمَا هِيَ رَاكِبَةٌ عَلَى ٱلْحِمَارِ وَنَازِلَةٌ فِي سُتْرَةِ ٱلْجَبَلِ، إِذَا بِدَاوُدَ وَرِجَالِهِ مُنْحَدِرُونَ لِٱسْتِقْبَالِهَا، فَصَادَفَتْهُمْ.
21ก่อนหน้านั้นดาวิดพูดว่า “ฉันเสียแรงเปล่าที่คอยปกป้องทุกสิ่งของชายคนนี้ในถิ่นทุรกันดาร ไม่ให้อะไรของเขาหายไปเลย เขากลับตอบแทนความดีของฉันด้วยความชั่ว
21وَقَالَ دَاوُدُ: «إِنَّمَا بَاطِلًا حَفِظْتُ كُلَّ مَا لِهَذَا فِي ٱلْبَرِّيَّةِ، فَلَمْ يُفْقَدْ مِنْ كُلِّ مَا لَهُ شَيْءٌ، فَكَافَأَنِي شَرًّا بَدَلَ خَيْرٍ.
22ขอพระเจ้าทรงลงโทษศัตรูของดาวิดอย่างหนักยิ่ง หากก่อนรุ่งเช้าฉันยังปล่อยให้ผู้ที่ปัสสาวะรดกำแพงสักคนในบรรดาคนของเขามีชีวิตอยู่”
22هَكَذَا يَصْنَعُ ٱللهُ لِأَعْدَاءِ دَاوُدَ وَهَكَذَا يَزِيدُ، إِنْ أَبْقَيْتُ مِنْ كُلِّ مَا لَهُ إِلَى ضَوْءِ ٱلصَّبَاحِ بَائِلًا بِحَائِطٍ».
23เมื่ออาบีกายิลเห็นดาวิด นางรีบลงจากลา หมอบลงต่อหน้าดาวิดจนหน้าถึงพื้น
23وَلَمَّا رَأَتْ أَبِيجَايِلُ دَاوُدَ أَسْرَعَتْ وَنَزَلَتْ عَنِ ٱلْحِمَارِ، وَسَقَطَتْ أَمَامَ دَاوُدَ عَلَى وَجْهِهَا وَسَجَدَتْ إِلَى ٱلْأَرْضِ،
24นางหมอบแทบเท้าของเขาและกล่าวว่า “เจ้านายของดิฉัน ขอให้ความผิดตกอยู่ที่ดิฉันเถอะ ขอให้ผู้รับใช้คนนี้ได้พูดกับท่าน โปรดฟังคำของดิฉัน
24وَسَقَطَتْ عَلَى رِجْلَيْهِ وَقَالَتْ: «عَلَيَّ أَنَا يَا سَيِّدِي هَذَا ٱلذَّنْبُ، وَدَعْ أَمَتَكَ تَتَكَلَّمُ فِي أُذُنَيْكَ وَٱسْمَعْ كَلَامَ أَمَتِكَ.
25ขอเจ้านายอย่าใส่ใจนาบาลคนพาลผู้นี้ ชื่อของเขาบอกนิสัยของเขา นาบาล เป็นชื่อของเขา และเขาก็โง่เขลาจริง ๆ ส่วนดิฉันผู้รับใช้ของท่านไม่เห็นคนหนุ่มที่ท่านส่งมา
25لَا يَضَعَنَّ سَيِّدِي قَلْبَهُ عَلَى ٱلرَّجُلِ ٱللَّئِيمِ هَذَا، عَلَى نَابَالَ، لِأَنَّ كَٱسْمِهِ هَكَذَا هُوَ. نَابَالُ ٱسْمُهُ وَٱلْحَمَاقَةُ عِنْدَهُ. وَأَنَا أَمَتَكَ لَمْ أَرَ غِلْمَانَ سَيِّدِي ٱلَّذِينَ أَرْسَلْتَهُمْ.
26ดังนั้นเจ้านายของดิฉัน พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ และท่านก็ยังมีชีวิตอยู่แน่ เพราะพระยาห์เวห์ทรงยับยั้งท่านไม่ให้มีความผิดจากการทำให้นองเลือด และไม่ให้แก้แค้นด้วยมือตนเอง ขอให้ศัตรูของท่านและคนที่คิดร้ายต่อท่านเป็นเหมือนนาบาล
26وَٱلْآنَ يَا سَيِّدِي، حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ مَنَعَكَ عَنْ إِتْيَانِ ٱلدِّمَاءِ وَٱنْتِقَامِ يَدِكَ لِنَفْسِكَ. وَٱلْآنَ فَلْيَكُنْ كَنَابَالَ أَعْدَاؤُكَ وَٱلَّذِينَ يَطْلُبُونَ ٱلشَّرَّ لِسَيِّدِي.
27ขอให้ของขวัญที่ผู้รับใช้ของท่านนำมานี้มอบให้ชายหนุ่มที่ติดตามเจ้านายของดิฉัน
27وَٱلْآنَ هَذِهِ ٱلْبَرَكَةُ ٱلَّتِي أَتَتْ بِهَا جَارِيَتُكَ إِلَى سَيِّدِي فَلْتُعْطَ لِلْغِلْمَانِ ٱلسَّائِرِينَ وَرَاءَ سَيِّدِي.
28โปรดยกโทษความผิดของดิฉันด้วย พระยาห์เวห์จะทรงทำให้วงศ์วานของท่านมั่นคงแน่ เพราะท่านทำศึกของพระยาห์เวห์ และจะไม่พบความชั่วในตัวท่านตลอดชีวิต
28وَٱصْفَحْ عَنْ ذَنْبِ أَمَتِكَ لِأَنَّ ٱلرَّبَّ يَصْنَعُ لِسَيِّدِي بَيْتًا أَمِينًا، لِأَنَّ سَيِّدِي يُحَارِبُ حُرُوبَ ٱلرَّبِّ، وَلَمْ يُوجَدْ فِيكَ شَرٌّ كُلَّ أَيَّامِكَ.
29แม้มีคนลุกขึ้นไล่ตามและเอาชีวิตท่าน ชีวิตของท่านจะถูกรวบไว้ในห่อแห่งชีวิตกับพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน แต่พระองค์จะเหวี่ยงชีวิตศัตรูของท่านออกไปราวกับสิ่งที่พุ่งจากกระเปาะของสายเหวี่ยงหิน
29وَقَدْ قَامَ رَجُلٌ لِيُطَارِدَكَ وَيَطْلُبَ نَفْسَكَ، وَلَكِنْ نَفْسُ سَيِّدِي لِتَكُنْ مَحْزُومَةً فِي حُزْمَةِ ٱلْحَيَاةِ مَعَ ٱلرَّبِّ إِلَهِكَ. وَأَمَّا نَفْسُ أَعْدَائِكَ فَلْيَرْمِ بِهَا كَمَا مِنْ وَسَطِ كَفَّةِ ٱلْمِقْلَاعِ.
30เมื่อพระยาห์เวห์ทรงทำความดีทุกอย่างที่ตรัสไว้เกี่ยวกับท่าน และทรงตั้งท่านเป็นผู้นำเหนืออิสราเอล
30وَيَكُونُ عِنْدَمَا يَصْنَعُ ٱلرَّبُّ لِسَيِّدِي حَسَبَ كُلِّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ مِنَ ٱلْخَيْرِ مِنْ أَجْلِكَ، وَيُقِيمُكَ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ،
31ท่านจะไม่ต้องเสียใจหรือรู้สึกผิดในใจที่ฆ่าคนโดยไม่มีเหตุหรือแก้แค้นด้วยตนเอง เมื่อพระยาห์เวห์ทรงทำดีต่อท่านแล้ว โปรดระลึกถึงผู้รับใช้คนนี้ด้วย”
31أَنَّهُ لَا تَكُونُ لَكَ هَذِهِ مَصْدَمَةً وَمَعْثَرَةَ قَلْبٍ لِسَيِّدِي، أَنَّكَ قَدْ سَفَكْتَ دَمًا عَفْوًا، أَوْ أَنَّ سَيِّدِي قَدِ ٱنْتَقَمَ لِنَفْسِهِ. وَإِذَا أَحْسَنَ ٱلرَّبُّ إِلَى سَيِّدِي فَٱذْكُرْ أَمَتَكَ».
32ดาวิดตอบอาบีกายิลว่า “สรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงส่งท่านมาพบฉันวันนี้!
32فَقَالَ دَاوُدُ لِأَبِيجَايِلَ: «مُبَارَكٌ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ ٱلَّذِي أَرْسَلَكِ هَذَا ٱلْيَوْمَ لِٱسْتِقْبَالِي،
33ความรอบคอบของท่านน่าสรรเสริญ และขอให้ท่านได้รับพร เพราะวันนี้ท่านยับยั้งฉันไม่ให้มีความผิดจากการทำให้นองเลือด และไม่ให้แก้แค้นด้วยมือตนเอง
33وَمُبَارَكٌ عَقْلُكِ، وَمُبَارَكَةٌ أَنْتِ، لِأَنَّكِ مَنَعْتِنِي ٱلْيَوْمَ مِنْ إِتْيَانِ ٱلدِّمَاءِ وَٱنْتِقَامِ يَدِي لِنَفْسِي.
34พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลผู้ทรงยับยั้งฉันไม่ให้ทำร้ายท่านทรงพระชนม์อยู่แน่ หากท่านไม่รีบมาพบฉัน ก่อนรุ่งเช้าคงไม่มีผู้ที่ปัสสาวะรดกำแพงสักคนในบรรดาคนของนาบาลเหลืออยู่”
34وَلَكِنْ حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ ٱلَّذِي مَنَعَنِي عَنْ أَذِيَّتِكِ، إِنَّكِ لَوْ لَمْ تُبَادِرِي وَتَأْتِي لِٱسْتِقْبَالِي، لَمَا أُبْقِيَ لِنَابَالَ إِلَى ضَوْءِ ٱلصَّبَاحِ بَائِلٌ بِحَائِطٍ».
35ดาวิดรับสิ่งที่นางนำมาแล้วกล่าวว่า “กลับบ้านไปอย่างสงบเถอะ ฉันฟังคำของท่านและรับคำขอของท่านแล้ว”
35فَأَخَذَ دَاوُدُ مِنْ يَدِهَا مَا أَتَتْ بِهِ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهَا: «ٱصْعَدِي بِسَلَامٍ إِلَى بَيْتِكِ. اُنْظُرِي. قَدْ سَمِعْتُ لِصَوْتِكِ وَرَفَعْتُ وَجْهَكِ».
36อาบีกายิลกลับไปหานาบาล เขากำลังจัดงานเลี้ยงที่บ้านอย่างงานเลี้ยงของกษัตริย์ เขารื่นเริงมากเพราะเมาหนัก นางจึงไม่บอกอะไรเขาจนรุ่งเช้า
36فَجَاءَتْ أَبِيجَايِلُ إِلَى نَابَالَ وَإِذَا وَلِيمَةٌ عِنْدَهُ فِي بَيْتِهِ كَوَلِيمَةِ مَلِكٍ. وَكَانَ نَابَالُ قَدْ طَابَ قَلْبُهُ وَكَانَ سَكْرَانَ جِدًّا، فَلَمْ تُخْبِرْهُ بِشَيْءٍ صَغِيرٍ أَوْ كَبِيرٍ إِلَى ضَوْءِ ٱلصَّبَاحِ.
37เช้าวันต่อมา เมื่อนาบาลสร่างเมา ภรรยาจึงเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เขาฟัง ใจของเขาเหมือนตายไป และตัวเขาก็นิ่งราวกับก้อนหิน
37وَفِي ٱلصَّبَاحِ عِنْدَ خُرُوجِ ٱلْخَمْرِ مِنْ نَابَالَ أَخْبَرَتْهُ ٱمْرَأَتُهُ بِهَذَا ٱلْكَلَامِ، فَمَاتَ قَلْبُهُ دَاخِلَهُ وَصَارَ كَحَجَرٍ.
38ราวสิบวันต่อมา พระยาห์เวห์ทรงลงโทษนาบาล เขาจึงตาย
38وَبَعْدَ نَحْوِ عَشْرَةَ أَيَّامٍ ضَرَبَ ٱلرَّبُّ نَابَالَ فَمَاتَ.
39เมื่อดาวิดได้ยินว่านาบาลตายแล้ว เขากล่าวว่า “สรรเสริญพระยาห์เวห์ ผู้ทรงว่าความให้ฉันพ้นจากความอัปยศที่นาบาลก่อ และทรงยับยั้งผู้รับใช้ของพระองค์ไม่ให้ทำชั่ว พระยาห์เวห์ทรงให้ความชั่วของนาบาลตกลงบนหัวเขาเอง” แล้วดาวิดส่งคนไปพูดเรื่องแต่งงานกับอาบีกายิล เพื่อรับนางมาเป็นภรรยา
39فَلَمَّا سَمِعَ دَاوُدُ أَنَّ نَابَالَ قَدْ مَاتَ قَالَ: «مُبَارَكٌ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي ٱنْتَقَمَ نَقْمَةَ تَعْيِيرِي مِنْ يَدِ نَابَالَ، وَأَمْسَكَ عَبْدَهُ عَنِ ٱلشَّرِّ، وَرَدَّ ٱلرَّبُّ شَرَّ نَابَالَ عَلَى رَأْسِهِ». وَأَرْسَلَ دَاوُدُ وَتَكَلَّمَ مَعَ أَبِيجَايِلَ لِيَتَّخِذَهَا لَهُ ٱمْرَأَةً.
40คนรับใช้ของดาวิดมาหาอาบีกายิลที่คารเมล กล่าวว่า “ดาวิดส่งพวกเรามารับท่านไปเป็นภรรยาของเขา”
40فَجَاءَ عَبِيدُ دَاوُدَ إِلَى أَبِيجَايِلَ إِلَى ٱلْكَرْمَلِ وَكَلَّمُوهَا قَائِلِينَ: «إِنَّ دَاوُدَ قَدْ أَرْسَلَنَا إِلَيْكِ لِكَيْ نَتَّخِذَكِ لَهُ ٱمْرَأَةً».
41นางลุกขึ้นหมอบกราบจนหน้าถึงพื้นแล้วกล่าวว่า “ดิฉันผู้รับใช้ยินดีเป็นคนรับใช้ คอยล้างเท้าให้คนรับใช้ของเจ้านาย”
41فَقَامَتْ وَسَجَدَتْ عَلَى وَجْهِهَا إِلَى ٱلْأَرْضِ وَقَالَتْ: «هُوَذَا أَمَتُكَ جَارِيَةٌ لِغَسْلِ أَرْجُلِ عَبِيدِ سَيِّدِي».
42อาบีกายิลรีบลุกขึ้นขี่ลา โดยมีสาวใช้ห้าคนติดตาม นางตามคนของดาวิดไปและเป็นภรรยาของเขา
42ثُمَّ بَادَرَتْ وَقَامَتْ أَبِيجَايِلُ وَرَكِبَتِ ٱلْحِمَارَ مَعَ خَمْسِ فَتَيَاتٍ لَهَا ذَاهِبَاتٍ وَرَاءَهَا، وَسَارَتْ وَرَاءَ رُسُلِ دَاوُدَ وَصَارَتْ لَهُ ٱمْرَأَةً.
43ดาวิดรับอาหิโนอัมชาวยิสเรเอลเป็นภรรยาด้วย ทั้งสองจึงเป็นภรรยาของเขา
43ثُمَّ أَخَذَ دَاوُدُ أَخِينُوعَمَ مِنْ يَزْرَعِيلَ فَكَانَتَا لَهُ كِلْتَاهُمَا ٱمْرَأَتَيْنِ.
44ส่วนซาอูลยกมีคาลลูกสาวของตนซึ่งเป็นภรรยาของดาวิดให้ปัลที ลูกชายของลาอิช ชาวกัลลิม
44فَأَعْطَى شَاوُلُ مِيكَالَ ٱبْنَتَهُ ٱمْرَأَةَ دَاوُدَ لِفَلْطِي بْنِ لَايِشَ ٱلَّذِي مِنْ جَلِّيمَ.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.