אסתר 5

Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)Original language

Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)

Freedom Bible (Thai)

1וַיְהִ֣י׀ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וַתִּלְבַּ֤שׁ אֶסְתֵּר֙ מַלְכ֔וּת וַֽתַּעֲמֹ֞ד בַּחֲצַ֤ר בֵּית־הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַפְּנִימִ֔ית נֹ֖כַח בֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ וְ֠הַמֶּלֶךְ יוֹשֵׁ֞ב עַל־כִּסֵּ֤א מַלְכוּתוֹ֙ בְּבֵ֣ית הַמַּלְכ֔וּת נֹ֖כַח פֶּ֥תַח הַבָּֽיִת׃

1ในวันที่สาม เอสเธอร์สวมเครื่องแต่งกายของราชินี แล้วยืนอยู่ในลานชั้นในข้างพระราชวัง กษัตริย์นั่งบนบัลลังก์ในพระราชวัง ใกล้ทางเข้า

2וַיְהִי֩ כִרְא֨וֹת הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־אֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֗ה עֹמֶ֙דֶת֙ בֶּֽחָצֵ֔ר נָשְׂאָ֥ה חֵ֖ן בְּעֵינָ֑יו וַיּ֨וֹשֶׁט הַמֶּ֜לֶךְ לְאֶסְתֵּ֗ר אֶת־שַׁרְבִ֤יט הַזָּהָב֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיָד֔וֹ וַתִּקְרַ֣ב אֶסְתֵּ֔ר וַתִּגַּ֖ע בְּרֹ֥אשׁ הַשַּׁרְבִֽיט׃ ס

2เมื่อเห็นราชินีเอสเธอร์ยืนอยู่ในลาน กษัตริย์พอใจในตัวนางและยื่นคทาทองคำในมือให้นาง เอสเธอร์จึงเข้ามาใกล้และแตะยอดคทา

3וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה־לָּ֖ךְ אֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֑ה וּמַה־בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד־חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְיִנָּ֥תֵֽן לָֽךְ׃

3กษัตริย์ถามนางว่า “ราชินีเอสเธอร์ เธอต้องการอะไร? มีคำขออะไรหรือ? แม้จะขอถึงครึ่งอาณาจักร เราก็จะให้”

4וַתֹּ֣אמֶר אֶסְתֵּ֔ר אִם־עַל־הַמֶּ֖לֶךְ ט֑וֹב יָב֨וֹא הַמֶּ֤לֶךְ וְהָמָן֙ הַיּ֔וֹם אֶל־הַמִּשְׁתֶּ֖ה אֲשֶׁר־עָשִׂ֥יתִי לֽוֹ׃

4เอสเธอร์ตอบว่า “หากกษัตริย์เห็นชอบ ขอให้พระองค์กับฮามานมาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ ที่ข้าพเจ้าเตรียมไว้ให้พระองค์”

5וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַהֲרוּ֙ אֶת־הָמָ֔ן לַעֲשׂ֖וֹת אֶת־דְּבַ֣ר אֶסְתֵּ֑ר וַיָּבֹ֤א הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְהָמָ֔ן אֶל־הַמִּשְׁתֶּ֖ה אֲשֶׁר־עָשְׂתָ֥ה אֶסְתֵּֽר׃

5กษัตริย์จึงสั่งว่า “รีบไปพาฮามานมา จะได้ทำตามที่เอสเธอร์บอก” แล้วกษัตริย์กับฮามานก็มาร่วมงานเลี้ยงที่เอสเธอร์เตรียมไว้

6וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֤לֶךְ לְאֶסְתֵּר֙ בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה־שְּׁאֵלָתֵ֖ךְ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה־בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד־חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ׃

6ระหว่างดื่มเหล้าองุ่นในงานเลี้ยง กษัตริย์ถามเอสเธอร์ว่า “เธอวิงวอนเรื่องอะไร? เราจะให้ตามคำวิงวอน มีคำขออะไร? แม้จะขอถึงครึ่งอาณาจักร เราก็จะทำให้”

7וַתַּ֥עַן אֶסְתֵּ֖ר וַתֹּאמַ֑ר שְׁאֵלָתִ֖י וּבַקָּשָׁתִֽי׃

7เอสเธอร์ตอบว่า “เรื่องที่ข้าพเจ้าวิงวอนและคำขอของข้าพเจ้าคือ

8אִם־מָצָ֨אתִי חֵ֜ן בְּעֵינֵ֣י הַמֶּ֗לֶךְ וְאִם־עַל־הַמֶּ֙לֶךְ֙ ט֔וֹב לָתֵת֙ אֶת־שְׁאֵ֣לָתִ֔י וְלַעֲשׂ֖וֹת אֶת־בַּקָּשָׁתִ֑י יָב֧וֹא הַמֶּ֣לֶךְ וְהָמָ֗ן אֶל־הַמִּשְׁתֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר אֶֽעֱשֶׂ֣ה לָהֶ֔ם וּמָחָ֥ר אֶֽעֱשֶׂ֖ה כִּדְבַ֥ר הַמֶּֽלֶךְ׃

8หากพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้าและเห็นชอบที่จะให้ตามคำวิงวอนและทำตามคำขอ ขอให้พระองค์กับฮามานมาร่วมงานเลี้ยงที่ข้าพเจ้าจะเตรียมไว้ให้ทั้งสอง แล้วพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะตอบตามที่พระองค์ถาม”

9וַיֵּצֵ֤א הָמָן֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא שָׂמֵ֖חַ וְט֣וֹב לֵ֑ב וְכִרְאוֹת֩ הָמָ֨ן אֶֽת־מָרְדֳּכַ֜י בְּשַׁ֣עַר הַמֶּ֗לֶךְ וְלֹא־קָם֙ וְלֹא־זָ֣ע מִמֶּ֔נּוּ וַיִּמָּלֵ֥א הָמָ֛ן עַֽל־מָרְדֳּכַ֖י חֵמָֽה׃

9วันนั้นฮามานออกจากงานด้วยความยินดีและเบิกบานใจ แต่เมื่อเห็นโมรเดคัยอยู่ที่ประตูวัง ไม่ลุกขึ้นหรือแม้แต่ขยับตัวต่อหน้าเขา เขาก็โกรธโมรเดคัยอย่างมาก

10וַיִּתְאַפַּ֣ק הָמָ֔ן וַיָּב֖וֹא אֶל־בֵּית֑וֹ וַיִּשְׁלַ֛ח וַיָּבֵ֥א אֶת־אֹהֲבָ֖יו וְאֶת־זֶ֥רֶשׁ אִשְׁתּֽוֹ׃

10ถึงอย่างนั้น ฮามานยังข่มใจไว้แล้วกลับบ้าน เขาส่งคนไปเรียกเพื่อน ๆ กับเศเรชผู้เป็นภรรยามา

11וַיְסַפֵּ֨ר לָהֶ֥ם הָמָ֛ן אֶת־כְּב֥וֹד עָשְׁר֖וֹ וְרֹ֣ב בָּנָ֑יו וְאֵת֩ כָּל־אֲשֶׁ֨ר גִּדְּל֤וֹ הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְאֵ֣ת אֲשֶׁ֣ר נִשְּׂא֔וֹ עַל־הַשָּׂרִ֖ים וְעַבְדֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃

11ฮามานเล่าให้พวกเขาฟังถึงความมั่งคั่งอันโอ่อ่าของตน ลูก ๆ จำนวนมาก ทุกเรื่องที่กษัตริย์เลื่อนตำแหน่งให้ และการที่พระองค์ยกเขาขึ้นเหนือบรรดาเจ้านายและผู้รับใช้

12וַיֹּאמֶר֮ הָמָן֒ אַ֣ף לֹא־הֵבִיאָה֩ אֶסְתֵּ֨ר הַמַּלְכָּ֧ה עִם־הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־הַמִּשְׁתֶּ֥ה אֲשֶׁר־עָשָׂ֖תָה כִּ֣י אִם־אוֹתִ֑י וְגַם־לְמָחָ֛ר אֲנִ֥י קָֽרוּא־לָ֖הּ עִם־הַמֶּֽלֶךְ׃

12เขาพูดต่อว่า “ราชินีเอสเธอร์ไม่ได้เชิญใครไปร่วมงานเลี้ยงกับกษัตริย์เลยนอกจากข้าพเจ้า และพรุ่งนี้นางก็ยังเชิญข้าพเจ้าไปพร้อมกับกษัตริย์อีก

13וְכָל־זֶ֕ה אֵינֶ֥נּוּ שֹׁוֶ֖ה לִ֑י בְּכָל־עֵ֗ת אֲשֶׁ֨ר אֲנִ֤י רֹאֶה֙ אֶת־מָרְדֳּכַ֣י הַיְּהוּדִ֔י יוֹשֵׁ֖ב בְּשַׁ֥עַר הַמֶּֽלֶךְ׃

13แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับข้าพเจ้า ตราบใดที่ยังเห็นโมรเดคัยชาวยิวนั่งอยู่ที่ประตูวัง”

14וַתֹּ֣אמֶר לוֹ֩ זֶ֨רֶשׁ אִשְׁתּ֜וֹ וְכָל־אֹֽהֲבָ֗יו יַֽעֲשׂוּ־עֵץ֮ גָּבֹ֣הַּ חֲמִשִּׁ֣ים אַמָּה֒ וּבַבֹּ֣קֶר׀ אֱמֹ֣ר לַמֶּ֗לֶךְ וְיִתְל֤וּ אֶֽת־מָרְדֳּכַי֙ עָלָ֔יו וּבֹֽא־עִם־הַמֶּ֥לֶךְ אֶל־הַמִּשְׁתֶּ֖ה שָׂמֵ֑חַ וַיִּיטַ֧ב הַדָּבָ֛ר לִפְנֵ֥י הָמָ֖ן וַיַּ֥עַשׂ הָעֵֽץ׃ פ

14เศเรชผู้เป็นภรรยากับเพื่อนทุกคนจึงบอกเขาว่า “ให้สร้างตะแลงแกงสูงห้าสิบศอก พอเช้าก็ไปทูลกษัตริย์ให้แขวนคอโมรเดคัยบนนั้น แล้วท่านจะได้ไปร่วมงานเลี้ยงกับกษัตริย์อย่างรื่นเริง” ฮามานพอใจกับคำแนะนำนี้ จึงให้สร้างตะแลงแกง

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.