Sabedoria 2
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
1Pois eles disseram consigo mesmos, raciocinando de forma errada: “Nossa vida é curta e cheia de tristeza. Não há remédio quando alguém chega ao fim, e nunca se soube de alguém que tenha sido libertado do Hades.
1Εἶπον γὰρ ἑαυτοῖς λογισάμενοι οὐκ ὀρθῶς, ὀλίγος ἐστὶ καὶ λυπηρὸς ὁ βίος ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τελευτῇ ἀνθρώπου, καὶ οὐκ ἐγνώσθη ὁ ἀναλύσας ἐξ ᾅδου.
2Pois nascemos por mero acaso e depois seremos como se nunca tivéssemos existido, porque o sopro de nossas narinas é fumaça, e a razão é uma centelha acesa pelo pulsar do coração.
2Ὅτι αὐτοσχεδίως ἐγεννήθημεν, καὶ μετὰ τοῦτο ἐσόμεθα ὡς οὐχ ὑπάρξαντες, ὅτι καπνὸς ἡ πνοὴ ἐν ῥισὶν ἡμῶν, καὶ ὁ λόγος σπινθὴρ ἐν κινήσει καρδίας ἡμῶν,
3Quando ela se apagar, o corpo se transformará em cinzas, e o espírito se dissipará como o ar leve.
3οὗ σβεσθέντος τέφρα ἀποβήσεται τὸ σῶμα, καὶ τὸ πνεῦμα διαχυθήσεται ὡς χαῦνος ἀήρ.
4Com o tempo, nosso nome será esquecido. Ninguém se lembrará de nossas obras. Nossa vida passará como o rastro de uma nuvem e se dissipará como a neblina, quando é perseguida pelos raios do sol e vencida por seu calor.
4Καὶ τὸ ὄνομα ἡμῶν ἐπιλησθήσεται ἐν χρόνῳ, καὶ οὐθεὶς μνημονεύσει τῶν ἔργων ἡμῶν· καὶ παρελεύσεται ὁ βίος ἡμῶν ὡς ἴχνη νεφέλης, καὶ ὡς ὁμίχλη διασκεδασθήσεται διωχθεῖσα ὑπὸ ἀκτίνων ἡλίου, καὶ ὑπὸ θερμότητος αὐτοῦ βαρυνθεῖσα.
5Pois o tempo que nos foi dado é a passagem de uma sombra, e nosso fim não pode ser adiado, porque está firmemente selado, e ninguém o faz voltar.
5Σκιᾶς γὰρ πάροδος ὁ βίος ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστιν ἀναποδισμὸς τῆς τελευτῆς ἡμῶν, ὅτι κατεσφραγίσθη, καὶ οὐδεὶς ἀναστρέφει.
6“Venham, portanto, aproveitemos as coisas boas que existem. Desfrutemos intensamente da criação enquanto somos jovens.
6Δεῦτε οὖν καὶ ἀπολαύσωμεν τῶν ὄντων ἀγαθῶν, καὶ χρησώμεθα τῇ κτίσει ὡς νεότητι σπουδαίως.
7Vamos nos fartar de vinho caro e perfumes, e não deixemos passar nenhuma flor da primavera.
7Οἴνου πολυτελοῦς καὶ μύρων πλησθῶμεν, καὶ μὴ παροδευσάτω ἡμᾶς ἄνθος ἀέρος.
8Coroemo-nos com botões de rosas antes que murchem.
8Στεψώμεθα ῥόδων κάλυξι πρινὴ μαρανθῆναι.
9Que nenhum de nós deixe de participar de nossa orgulhosa festa. Deixemos por toda parte sinais de nossa alegria, pois esta é a nossa porção e este é o nosso destino.
9Μηδεὶς ἡμῶν ἄμοιρος ἔστω τῆς ἡμετέρας ἀγερωχίας, πανταχῆ καταλίπωμεν σύμβολα τῆς εὐφροσύνης, ὅτι αὕτη ἡ μερὶς ἡμῶν καὶ ὁ κλῆρος οὗτος.
10Oprimamos o justo pobre. Não poupemos a viúva, nem respeitemos os cabelos brancos do idoso.
10Καταδυναστεύσωμεν πένητα δίκαιον, μὴ φεισώμεθα χήρας, μηδὲ πρεσβύτου ἐντραπῶμεν πολιὰς πολυχρονίους.
11Que nossa força seja a lei da justiça, pois aquilo que é fraco se mostra inútil.
11Ἔστω δὲ ἡμῶν ἡ ἰσχὺς νόμος τῆς δικαιοσύνης, τὸ γὰρ ἀσθενὲς ἄχρηστον ἐλέγχεται.
12Preparemos uma emboscada para o justo, porque ele nos incomoda, se opõe às nossas obras, censura nossos pecados contra a lei e nos acusa de pecar contra a educação que recebemos.
12Ἐνεδρεύσωμεν δὲ τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι καὶ ἐναντιοῦται τοῖς ἔργοις ἡμῶν, καὶ ὀνειδίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα νόμου, καὶ ἐπιφημίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα παιδείας ἡμῶν.
13Ele afirma conhecer a Deus e chama a si mesmo de filho do Senhor.
13Ἐπαγγέλλεται γνῶσιν ἔχειν Θεοῦ, καὶ παῖδα Κυρίου ἑαυτὸν ὀνομάζει.
14Ele se tornou para nós uma censura aos nossos pensamentos.
14Ἐγένετο ἡμῖν εἰς ἔλεγχον ἐννοιῶν ἡμῶν.
15Só de vê-lo já nos incomodamos, porque sua vida é diferente da dos outros e seus caminhos são estranhos.
15Βαρύς ἐστιν ἡμῖν καὶ βλεπόμενος, ὅτι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὁ βίος αὐτοῦ, καὶ ἐξηλλαγμέναι αἱ τρίβοι αὐτοῦ.
16Ele nos considera algo sem valor e evita nossos caminhos como se fossem impuros. Declara feliz o fim dos justos e se gloria de que Deus é seu Pai.
16Εἰς κίβδηλον ἐλογίσθημεν αὐτῷ, καὶ ἀπέχεται τῶν ὁδῶν ἡμῶν ὡς ἀπὸ ἀκαθαρσιῶν· μακαρίζει ἔσχατα δικαίων, καὶ ἀλαζονεύεται πατέρα Θεόν.
17Vejamos se suas palavras são verdadeiras. Ponhamos à prova o que acontecerá no fim de sua vida.
17Ἴδωμεν εἰ οἱ λόγοι αὐτοῦ ἀληθεῖς, καὶ πειράσωμεν τὰ ἐν ἐκβάσει αὐτοῦ.
18Pois, se o justo é filho de Deus, Deus o sustentará e o livrará das mãos de seus adversários.
18Εἰ γάρ ἐστιν ὁ δίκαιος υἱὸς Θεοῦ, ἀντιλήμψεται αὐτοῦ, καὶ ῥύσεται αὐτὸν ἐκ χειρὸς ἀνθεστηκότων.
19Vamos prová-lo com insultos e tortura, para descobrirmos sua mansidão e provarmos sua paciência.
19Ὕβρει καὶ βασάνῳ ἐτάσωμεν αὐτόν, ἵνα γνῶμεν τὴν ἐπιείκειαν αὐτοῦ, καὶ δοκιμάσωμεν τὴν ἀνεξικακίαν αὐτοῦ.
20Condenemo-lo a uma morte vergonhosa, pois, segundo suas próprias palavras, ele será protegido.”
20Θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν· ἔσται γὰρ αὐτοῦ ἐπισκοπὴ ἐκ λόγων αὐτοῦ.
21Assim raciocinaram e se enganaram, pois sua maldade os cegou.
21Ταῦτα ἐλογίσαντο, καὶ ἐπλανήθησαν· ἀπετύφλωσε γὰρ αὐτοὺς ἡ κακία αὐτῶν, καὶ οὐκ ἔγνωσαν μυστήρια
22Eles não conheceram os mistérios de Deus, nem esperaram a recompensa da santidade, nem perceberam que existe prêmio para as almas irrepreensíveis.
22Θεοῦ, οὐδὲ μισθὸν ἤλπισαν ὁσιότητος, οὐδὲ ἔκριναν γέρας ψυχῶν ἀμώμων.
23Pois Deus criou o ser humano para a incorruptibilidade e o fez imagem de sua própria eternidade;
23Ὅτι ὁ Θεὸς ἔκτισε τὸν ἄνθρωπον ἐπ ἀφθαρσίᾳ, καὶ εἰκόνα τῆς ἰδίας ἰδιότητος ἐποίησεν ἀτόν.
24mas, pela inveja do diabo, a morte entrou no mundo, e os que pertencem a ele a experimentam.
24Φθόνῳ δὲ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον· πειράζουσι δὲ αὐτὸν οἱ τῆς ἐκείνου μερίδος ὄντες.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.